Postanowienie II AKzw 1115/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1115/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Andruszkiewicz Protokolant: sekr. sąd. Anna Majewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie K. W. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we W. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny nie znalazł jakichkolwiek podstaw, by dokonać korekty bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowe, zostało należycie uzasadnione i stanowi rezultat całościowej oceny okoliczności, o których mowa w art. 77 § 1 k.k. Zważyć należy, iż materialną przesłankę udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia, stosownie do dyspozycji art. 77 § 1 k.k., stanowi możliwość sformułowania prognozy, że skazany daje należytą gwarancję przestrzegania porządku prawnego na wolności. Analiza akt postępowania prowadzi jednakże do wniosku, iż pozytywnej prognozy kryminologiczno–społecznej w stosunku do K. W. postawić nie można. Istotnym elementem, na podstawie którego można dokonać oceny, czy proces resocjalizacji skazanego przebiegł pomyślnie, jest jego postawa w warunkach odbywania kary. W tym miejscu trzeba podkreślić, że K. W. w toku pobytu w izolacji więziennej zachowuje się zmiennie. Wobec wymierzenia mu aż 22 kar dyscyplinarnych nie sposób --- STRONA 2 --- przyjąć, że jego negatywne zachowanie w warunkach izolacji więziennej miało charakter przypadkowy. Skazany nadal odbywa karę w zakładzie karnym typu zamkniętego, co świadczy o tym, że nie jest w stanie wykazać się trwałą postawą gwarantującą, że będzie w stanie sprostać odbywaniu kary w warunkach zwiększonej samodyscypliny i uprawnień. Tym bardziej uzasadnione są obawy Sądu, iż w przypadku wcześniejszego opuszczenia jednostki penitencjarnej nie będzie w stanie właściwie funkcjonować w społeczeństwie. Istotne jest przy tym, że K. W. utożsamia się z nieformalnymi strukturami podkultury przestępczej. Już z samego założenia identyfikacja z tym środowiskiem sprzeciwia się regulaminowi odbywania kary pozbawienia wolności, a tym samym nie pozwala na uznanie zachowania skazanego za pozytywne i prognozuje jego dalszy negatywny stosunek do obowiązującego prawa (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2006 roku, II AKzw 632/06, KZS 2006, z. 10, poz. 23) . Utożsamianie się z podkulturą więzienną świadczy o braku chęci definitywnego zerwania przez skazanego ze środowiskiem przestępczym, co w szczególności z uwagi na okoliczności przypisanych mu czynów – charakteryzujących się nie tylko chęcią uzyskania łatwego zysku, ale i się nasileniem agresji - poddaje pod wątpliwość, czy nie powróci on do popełniania przestępstw. Ustosunkowując się argumentacji zawartej w zażaleniu, stwierdzić trzeba, że jednorazowe sprawdzenie się skazanego podczas przepustki nie przesądza o gotowości K. W. do przestrzegania porządku prawnego w przypadku udzielenia mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Taką podstawę mogłoby stanowić wyłącznie regularne sprawdzanie postawy skazanego w warunkach zwiększonej samodyscypliny i samokontroli, zaś na chwilę obecną sytuacja taka nie ma miejsca. Powołana przez skazanego konieczność pomocy chorej matce stanowi natomiast okoliczność natury rodzinnej, która nie mieści się w katalogu przesłanek wymienionych w art. 77 § 1 k.k. i nie wpływa na kształt prognozy kryminologiczno-społecznej. Z kolei promesa zatrudnienia, wobec dotychczasowej postawy życiowej K. W. i jego zachowania w trakcie odbywania kary, nie przesądza o tym, że będzie on w stanie prawidłowo funkcjonować po wcześniejszym opuszczeniu zakładu karnego. Reasumując, Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, iż na obecnym etapie wykonywania kary brak jest wystarczających podstaw, ażeby w stosunku do K. W. postawić pozytywną prognozę kryminologiczno-społeczną. Wszechstronna analiza okoliczności wymienionych w art. 77 § 1 k.k. prowadzi bowiem do wniosku, iż cele kary wobec skazanego nie zostały jeszcze osiągnięte, a proces resocjalizacji winien być kontynuowany w warunkach izolacji penitencjarnej. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. 2 --- STRONA 3 --- O kosztach rozstrzygnięto w myśl art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. z uwagi na fakt, iż obciążenie nimi skazanego w jego obecnej sytuacji finansowej stanowiłoby dla niego nadmierną uciążliwość. 3