Postanowienie II AKzw 1113/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1113/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie M. C. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we W. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010 r. Nr 142, poz. 960) postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Okręgowy poddał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy właściwej analizie, zaś wyciągnięte na jej podstawie wnioski nie rażą w żaden sposób dowolnością i pozostają w zgodzie z treścią art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010 r. Nr 142, poz. 960, zwanej dalej jako „ustawa”), który określa przesłanki istotne dla rozstrzygnięcia. Należy w pierwszym rzędzie podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, iż w przypadku M. C. wykonywanie pozostałej części kary pozbawienia wolności w systemie dozorowym nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów kary, a zatem nie zmaterializowała się przesłanka, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim wielokrotna karalność skazanego. M. C. w sposób lekceważący podchodzi --- STRONA 2 --- do obowiązujących norm prawnych i orzeczeń sądowych. Dopuszczał się kolejno czynów kwalifikowanych z art. 244 k.k., nie wykazując jakiejkolwiek refleksji nad sensem orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów. Jego postawa świadczy również o nieskuteczności stosowanych wobec niego środków probacji w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary. Był pięciokrotnie karany, w tym czterokrotnie wymierzano wobec niego kary z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, zaś w przypadku jednego przestępstwa wymierzono karę grzywny. Istotne jest przy tym, że choć okoliczności te nie są przesłankami, które ipso iure dyskwalifikują możliwość udzielenia zgody na wykonywanie kary w systemie dozoru elektronicznego, to jednak świadczą o stopniu demoralizacji skazanego, jego niepoprawności i rzutują na ocenę zasadności udzielenia zgody, o którą wnosi w niniejszym postępowaniu. Nie można także stwierdzić, by postawa i zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary wskazywały na to, że zasługuje on na odstąpienie od dalszego wykonywania kary w warunkach izolacji penitencjarnej. Pomimo tego, że M. C. został osadzony po raz pierwszy, nie wykazał szczególnego zaangażowania w proces resocjalizacji. Jego postawa sprowadza się w zasadzie do biernego podporządkowania zasadom obowiązującym osoby osadzone, a brak realizacji zadań wynikających z indywidualnego programu oddziaływania i związane z tym przeklasyfikowanie do zakładu karnego typu zamkniętego wymiernie świadczą o braku woli skazanego w aktywnym uczestnictwie w procesie readaptacji społecznej. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, jeżeli stosowane dotychczas środki reakcji karnej nie przysłużyły się pełnemu osiągnięciu wobec skazanego celów wychowawczych i zapobiegawczych kary, konieczne jest dalsze wykonywanie kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji więziennej po to, by wykształcić u M. C. świadomość co do dotkliwych konsekwencji popełniania przestępstw oraz winno stanowić przestrogę przed lekceważeniem porządku prawnego i orzeczeń sądowych. Powyższego zapatrywania nie zmieniają argumenty podniesione w zażaleniu. Sam fakt, iż M. C. wykazuje chęć podjęcia pracy i pomocy rodzinie, nie przesądza o tym, iż dalsze wykonywanie kary w warunkach izolacji penitencjarnej nie jest konieczne. Okoliczności natury rodzinnej nie mieszczą się zresztą w katalogu przesłanek istotnych dla rozstrzygnięcia. Wola świadczenia pracy zarobkowej i prawidłowego funkcjonowania w środowisku rodzinnym nie przełamuje nagannej postawy M. C. w stosunku do porządku prawnego i orzeczeń sądowych. Dotychczasowa droga życiowa skazanego wskazuje, iż nie wyciąga on właściwych wniosków z faktu, iż stosowane wobec niego środki reakcji karnej miały nad wymiar łagodny charakter i dawały szansę na zmianę postępowania w warunkach wolnościowych. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w punkcie pierwszym części 2 --- STRONA 3 --- dyspozytywnej postanowienia. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 3