Postanowienie II AKzw 1111/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1111/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie : Przewodniczący: SSA Witold Kuczorski Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie M. O. zażalenia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że odmówić skazanemu M. O. udzielenia przerwy w odbywaniu kary roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia (…) 2005 roku w sprawie o sygn. akt II K (…)/00; 2. zwolnić skazanego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciążyć Skarb Państwa Uzasadnienie Zażalenie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. okazało się zasadne, co skutkowało zmianą zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu Apelacyjnego, pogląd Sądu pierwszej instancji o zasadności udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności jest nietrafny i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Na przedpolu rozważań wskazać należy, iż Sąd Apelacyjny nie neguje faktu, że matka skazanego – A. O., będąca osobą w podeszłym wieku, cierpiącą na liczne schorzenia, --- STRONA 2 --- wymaga stałej opieki. Ponadto można zgodzić się z ustaleniami, że w związku z licznymi komplikacjami, przede wszystkim na tle zdrowotnym, opieki tej w chwili obecnej nie mogą sprawować osoby, której dotychczas roztaczały stosowną pieczę nad matką skazanego, tj. jego żona – J. O. i brat – K. O. Sąd Apelacyjny stoi jednak na stanowisku, że udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności nie jest konieczne dla zapewnienia adekwatnej opieki dla A. O., a tym samym, że wniosek obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że tylko jednoznaczne stwierdzenie, że to właśnie obecność skazanego na wolności jest niezbędna dla uregulowania trudnej sytuacji rodzinnej mogłoby skutkować utrzymaniem w mocy decyzji o udzieleniu skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Mając powyższe na względzie wskazać należy, że matka skazanego ma zapewnione bardzo dobre warunki mieszkaniowe. Ponadto osiąga stały dochód w postaci emerytury w wysokości ponad 1.400 złotych, może liczyć także na częściowe wsparcie wnuczki, która przekazuje miesięcznie na rzecz gospodarstwa domowego kwotę 1.000 złotych. Szczególnego podkreślenia wymaga zaś fakt, że żona skazanego dysponuje również oszczędnościami zgromadzonymi w okresie kiedy M. O. podjął pracę zarobkową za granicą, jak również innymi środkami finansowymi zgromadzonymi na oprocentowanej lokacie, z której to miesięczne odsetki zapewniają jej dodatkowy dochód. Nie ulega zatem wątpliwości, że nawet przyjmując za bezsprzeczny fakt, że w chwili obecnej członkowie rodziny skazanego nie są w stanie zapewnić osobistej opieki A. O., to brak jest uzasadnionych podstaw do uznania, że w związku z posiadanymi przez żonę skazanego oszczędnościami, jak i wysokością miesięcznych dochodów uzyskiwanych przez samą matkę skazanego, nie jest możliwe zapewnienie jej opieki w innej, odpłatnej formie, jak choćby przez wykupienie usług opiekuńczych, zatrudnienie, w stosownym wymiarze czasu, pielęgniarki czy wręcz czasowe umieszczenie w ośrodku zapewniającym całodobową opiekę. Wskazać zatem należy, że choć udzielenie M. O. przerwy w odbywaniu kary pozbawieniu wolności z pewnością przyczyniłoby się do poprawienia sytuacji rodzinnej poprzez jego udział w sprawowaniu opieki nad matką, to jednak nie jest to w chwili obecnej jedyna możliwość dla jej zapewnienia. Nie sposób zatem znaleźć uzasadnienia dla skorzystania wobec skazanego z instytucji przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, która mając charakter wyjątku i odstępstwa od zasady ciągłości odbycia kary może być udzielona jedynie w szczególnych przypadkach. Sąd Apelacyjny pragnie także zaznaczyć, że podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, iż członkowie rodziny skazanego są zobowiązani do podjęcia wzmożonego 2 --- STRONA 3 --- wysiłku w celu zapewnienia sobie podstawowych warunków egzystencji bez jego pomocy. Dopiero w wypadku, kiedy nie jest to możliwe - także przy uwzględnieniu pomocy państwowej - uzasadnione jest rozważenie możliwości zastosowania wobec skazanego instytucji przerwy na podstawie art. 153 §2 k.k.w. (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2011 r., II AKzw 540/11, Lex nr 895944). Tymczasem wskazać należy, że rodzina skazanego nie korzysta w chwili obecnej z jakiejkolwiek formy wsparcia ze strony organów pomocy społecznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że nawet gdyby środki finansowe, którymi dysponuje rodzina skazanego, okazały się niewystarczające dla zapewnienia opieki jego matce, w pierwszej kolejności winni oni rozważyć właśnie możliwość skorzystania z pomocy organów opieki społecznej. Podsumowując podkreślić należy, iż dopóki istnieje przekonanie, że obecność skazanego na wolności nie jest absolutnie konieczna, a jedynie wskazana do realizacji określonych celów, dopóty udzielenie przerwy nie jest uzasadnione. Mając na względzie powyższe Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej niniejszego orzeczenia. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w punkcie trzecim postanowienia na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. i art. 635 k.p.k.. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny uznawszy, że obciążenie nimi skazanego stanowiłoby dlań zbytnią uciążliwość, obciążył nimi Skarb Państwa. 3