Postanowienie II AKzw 1110/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1110/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Ciemnoczołowski Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. K. na skutek zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazanego wydatkami za postępowanie odwoławcze w wysokości 20 (dwudziestu) złotych. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Powodem, dla którego Sąd penitencjarny odmówił udzielenia skazanemu D. K. warunkowego przedterminowego zwolnienia było racjonalne wyważenie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 77 § 1 k.k. i nie dopuścił się przy tym żadnych uchybień mogących stanowić podstawę korekty bądź uchylenia wydanego orzeczenia. Wbrew przekonaniu skarżącego, Sąd penitencjarny oprócz zachowania skazanego D. K. w czasie odbywania kary pozbawienia wolności wziął pod uwagę również jego właściwości osobiste. Wskazał mianowicie, iż jest on sprawcą niepoprawnym, wykazującym tendencję do naruszania porządku prawnego (był on już kilkukrotnie karany sądownie) i którego postawa życiowa nie uległa zmianie --- STRONA 2 --- pomimo podjętych wobec niego w przeszłości oddziaływań resocjalizacyjnych. D. K. po raz kolejny przebywa w zakładzie karnym, w przeszłości korzystał już z warunkowego przedterminowego zwolnienia (ostatnio w 2000r.), mimo to powrócił na drogę popełniania przestępstw, a więc nie może budzić wątpliwości, iż Sąd penitencjarny był uprawniony do ostrożnej oceny jego postępów resocjalizacyjnych w kontekście gwarancji przestrzegania przez niego porządku prawnego po opuszczeniu zakładu karnego. Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska skarżącego, iż kierowanie się faktem odbywania przez skazanego kary za przestępstwo popełnione w warunkach art. 64 § 1 k.k. i korzystania w przeszłości z warunkowego przedterminowego zwolnienia, stanowi ocenę retrospektywną, która ma charakter raczej odwetowy i nie odnosi się do prognozy społeczno – kryminologicznej. Wskazać bowiem należy, iż prognozowanie zachowania skazanego opiera się m.in. na jego właściwościach osobistych (art. 77 § 1 k.k.), a w tym kontekście nie można zaś pominąć wyraźnej tendencji skazanego do naruszania porządku prawnego oraz bezskuteczności stosowanych wobec niego środków resocjalizacji, co uzasadnia podjęcie wzmożonych działań mających na celu jego readaptację społeczną. Sąd odwoławczy nie podziela również zapatrywania skarżącego, iż decyzja Sądu Okręgowego o odmowie udzielenia skazanemu D. K. warunkowego przedterminowego zwolnienia podyktowana była negatywnym stanowiskiem przedstawiciela administracji zakładu karnego oraz prokuratora w tym przedmiocie. Rozpoznając wniosek o udzielenie warunkowego zwolnienia Sąd penitencjarny powinien wysłuchać przedstawiciela jednostki penitencjarnej (art. 162 § 1 k.k.w.), jednakże jego stanowisko, podobnie jak i prokuratora, nie jest dla Sądu meriti wiążące. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd penitencjarny rozważył wszystkie przesłanki z art. 77 § 1 k.k. i należycie uzasadnił swoje przekonanie o tym, iż udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia na obecnym etapie wykonywania kary byłoby przedwczesne. Skarżący nie podniósł w wywiedzionym zażaleniu argumentów mogących podważyć stanowisko Sądu pierwszej instancji. Wskazać jedynie należy, iż osłabienie więzi łączących skazanego ze społeczeństwem stanowi zwykłą konsekwencję pobytu w zakładzie karnym, spowodowanego nawiasem mówiąc jego zachowaniem, i nie może ono stanowić podstawy do zmiany zaskarżonego postanowienia zgodnie z wolą obrońcy. 2 --- STRONA 3 --- Z omówionych względów orzeczono jak w pkt I części dyspozytywnej postanowienia. Mając na uwadze wysokość środków finansowych posiadanych przez skazanego do dyspozycji, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U. 2013r., poz. 1026) obciążył go kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze. 3