Postanowienie II AKzw 1107/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1107/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Andruszkiewicz Protokolant: sekr. sąd. Anna Majewicz po rozpoznaniu w sprawie R. K. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie obciążenia skazanego kosztami leczenia za dokonanie samouszkodzenia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Skarżący nie przedstawił w złożonym środku odwoławczym argumentów, które mogłyby doprowadzić do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy dokonał bowiem oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a wyciągnięte na tej podstawie wnioski pozostają w zgodzie z art. 119 § 1 k.k.w. Nie ma racji obrońca, podnosząc, że w niniejszej sprawie zachodzą ważne względy uzasadniające odstąpienie od obciążenia skazanego kosztami leczenia za samouszkodzenie. Twierdzenia skarżącego o złym stanie psychicznym R. K. spowodowanym nienależytym traktowaniem przez funkcjonariuszy Służby Więziennej i nieuzasadnionym pobytem w Zakładach Karnych w G. i K. są zupełnie dowolne i stanowią nieudaną próbę podważenia ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy. W powyższym kontekście należy jedynie potwierdzić stanowisko Sądu Okręgowego, iż zachowanie R. K. miało charakter instrumentalny. Z opinii --- STRONA 2 --- psychologicznej z dnia 1 sierpnia 2013 r. jednoznacznie wynika bowiem, że połknięcie ciała obcego było formą protestu przeciwko decyzji o zmianie celi mieszkalnej i próbą wymuszenia przetransportowania do innej jednostki penitencjarnej. Spełniony został zatem warunek, o którym mowa w § 12 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobów prowadzenia oddziaływań penitencjarnych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1469). Powołana opinia potwierdza przy tym, że stan psychiczny R. K. był stabilny i nie budził zastrzeżeń. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw, by przychylić się do stanowiska obrońcy skazanego, iż obciążenie R. K. kosztami leczenia za samouszkodzenie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Jak bowiem wskazano powyżej, zachowanie skazanego miało jednoznacznie negatywny charakter i stanowiło próbę wymuszenia decyzji administracji penitencjarnej korzystnej dla niego. Nie ma przy tym dowodów na to, że skazany był niewłaściwie traktowany przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, a stan jego zdrowia psychicznego mógłby stanowić przesłankę do odstąpienia od obciążania go kosztami leczenia. Jednocześnie okoliczność, iż skazany znajduje się w trudnej sytuacji finansowej nie stanowi przesłanki do odstąpienia od obciążania go kosztami leczenia związanymi z dokonanym samouszkodzeniem. W konsekwencji brak jest jakichkolwiek podstaw, by kwestionować zasadność podjętej przez Sąd Okręgowy decyzji, tym bardziej, że częściowe obciążenie R. K. kosztami leczenia, w kwocie nie przekraczającej 1/3 ich rzeczywistego wymiaru, jest i tak nad wyraz łagodnym rozstrzygnięciem. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 2