Postanowienie II AKzw 1100/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1100/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Danuta Matuszewska Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie R. T. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. S. z Kancelarii Adwokackiej w G. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym; 3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego nie można zasadnie zarzucić Sądowi penitencjarnemu niewłaściwej oceny okoliczności istotnych - w świetle dyspozycji art. 77 § 1 k.k. - przy ustalaniu, czy skazany daje należytą gwarancję przestrzegania porządku prawnego na wolności, co stanowi materialną przesłankę udzielenia warunkowego --- STRONA 2 --- przedterminowego zwolnienia, a obrońca skazanego nie podniósł w zażaleniu argumentów mogących wpłynąć na zmianę decyzji Sądu Okręgowego. Zważyć trzeba, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił zachowanie skazanego w toku odbywania kary jako poprawne (skazany był kilkakrotnie nagrodzony regulaminowo, nie był karany dyscyplinarnie, karę pozbawienia wolności odbywa w programie indywidualnego oddziaływania, regulaminowo odnosi się do przełożonych, prawidłowo funkcjonuje w gronie współosadzonych, nie jest uczestnikiem podkultury więziennej). Wskazać trzeba jednak w tym miejscu, że postawa R. T., wbrew odmiennemu przeświadczeniu obrońcy, nie jest w żadnym razie wzorowa czy wyróżniająca, a tylko taka mogłaby świadczyć o znaczących postępach skazanego w procesie resocjalizacji. Okoliczność podporządkowania się rygorom zakładu karnego i prawidłowe funkcjonowanie skazanego w tych warunkach nie może stanowić więc determinującej okoliczności dla sformułowania wniosku, że proces resocjalizacji został w stosunku do niego zakończony przed upływem okresu orzeczonej kary. Zauważyć należy też, co nie uszło uwadze Sądu Okręgowego, że droga życiowa skazanego została zdeterminowana przez uzależnienie od alkoholu. Co prawda ukończył on terapię dla uzależnionych od alkoholu, ale uwadze nie może ujść, że w jej trakcie skazany pracował dość powierzchownie, z motywacją głównie instrumentalną. Mając na uwadze prezentowaną przez R. T. wcześniej postawę mającą związek z nadużywaniem alkoholu oraz niepewność co do powodzenia odbytej przezeń terapii, brak jest podstaw, ażeby uznać, że nie powróci on do nałogu w przypadku opuszczenia jednostki penitencjarnej. W takiej sytuacji skazany nie daje gwarancji, że będzie prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie. W tym kontekście nie sposób pominąć też okoliczności czynu z art. 207 § 1 k.k., za które skazany obecnie odbywa karę pozbawienia wolności, Zważyć trzeba, że aby zrealizować znamiona przypisanego skazanemu przestępstwa znęcania się sprawca musi dopuścić się szeregu negatywnych zachowań w stosunku do osoby najbliższej w pewnym okresie czasu, a zatem niemożliwym jest uznanie, że naganne zachowanie skazanego, skutkujące wymierzeniem mu kary pozbawienia wolności, miało charakter incydentalnego naruszenia zasad współżycia społecznego. Okoliczności te wskazują przede wszystkim na brak poszanowania przez skazanego dóbr szczególnie chronionych prawem, jakimi jest rodzina i jej prawidłowe funkcjonowanie, życie, zdrowie, nietykalność cielesna i godność człowieka. Te okoliczności wskazują, że 2 --- STRONA 3 --- R. T. był w istocie osobą zdemoralizowaną. Zdaniem Sądu Apelacyjnego nadto, właśnie z uwagi na okoliczności czynu przypisanego skazanemu i jego uzależnienie od alkoholu, bez sprawdzenia zachowania R. T. poza zakładem karnym w ramach czasowego zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego, udzielenie mu warunkowego zwolnienia byłoby przedwczesne, a może nawet ryzykowne dla porządku prawnego, zwłaszcza zaś dla samego skazanego ( podobnie: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2006 r., II AKzw 984/06, opubl. KZS 2007/1/42, Prok. i Pr. 2007/7-8/33) . W ocenie Sądu Apelacyjnego, proces resocjalizacji skazanego w warunkach penitencjarnych winien być zatem kontynuowany, aby przekonanie, że po zwolnieniu z zakładu karnego nie popełni ponownie przestępstwa, było rzeczywiście uzasadnione. W świetle powyższych okoliczności Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, iż na aktualnym etapie wykonywania kary brak jest gwarancji, że skazany będzie należycie funkcjonował w warunkach wolnościowych. Uznając zatem, iż brak jest podstaw do korekty zaskarżonego postanowienia, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 626 § 2 k.p.k. i 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze oraz § 2 ust. 1,2 i 3, § 15 pkt. 3 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz.663). Mając na uwadze fakt, że Sąd Okręgowy nie zasądził na rzecz obrońcy skazanego kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej skazanemu w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, Sąd Apelacyjny zasądził je w podwójnej wysokości. Nadto w punkcie trzecim postanowienia, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k., art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym uznając, iż obciążenie go tymi kosztami stanowiłoby dlań zbytnią uciążliwość i obciążył nimi Skarb Państwa. 3