Postanowienie II AKzw 1100/13 Dnia 6 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1100/13 Dnia 6 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, IT Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Mania Protokolant: Natalia Wiśniewska : przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Ilony Talar po rozpoznaniu w sprawie J. J. zażalenia wniesionego przez skazanego . na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie . z dnia 6 września 2013 r., sygn. V Kow 2552/13 wz w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 $ 2 k.p.k. w związku z art. 1 $ 2 k.k.w. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Szczecinie. Postanowieniem z dnia 6 września 2013r., sygn. V Kow 2552/13 wz Sąd Okręgowy w Szczecinie odmówił skazanemu J. J. udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności. W uzasadnieniu stwierdził, że skazany odbywa kary pozbawienia wolności w znacznym rozmiarze, do końca kar pozostało mu ponad dwa lata. W toku odbywania kary skazany był kilkanaście razy nagradzany, ale też niejednokrotnie karany dyscyplinarnie. Skazany dopuszczał się przestępstw nawet podczas odbywania kary, przy czym był to nie tylko niepowrór z. przepustki, ale i dokonane w trakcie pobytu w zakładzie karnym wyłudzenia. Nie jest uczestnikiem podkultury przestępczej, karę odbywa w systemie programowego oddziaływania, ale nie realizuje nałożonych zadań. Choć deklaruje krytyczny stosunek do popełnionych przestępstw, to jest zarazem osobą dobrze znającą realia i wymogi odbywania kary i przystosowania do nich. Tym samym nie jest osobą wiarygodną i nic ma co do niego takiej prognozy resocjalizacyjnej, która pozwalałaby na warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary. Na powyższe postanowienie zażalenie wywiódł osobiście skazany. Podniósł, że spełnia zarówno wymagania formalne, jak i merytoryczne uzasadniające zastosowanie w jego przypadku warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary. Odbył 5 lat i 8 miesięcy kary i do jej końca pozostało mu jedynie dwa Iata. Poza tym w czasie odbywania kary był wiclokrotnie nagradzany, pracuje nieodpłatnie w zakładzie karnym w lokalnym radiowęźle, nie uczestniczy w subkulturze więziennej, £ proces resocjalizacji przebiega bez zakłóceń, Do tego utrzymuje bardzo dobry kontakt z najbliższą rodziną, która obiecała mu pomóc po opuszczeniu zakładu karnego. Zadeklarował, że po uzyskaniu warunkowego zwolnienia niezwłocznie może podjąć pracę w swoim zawodzie w Wielkiej Brytanii. Dodał również, że występki których się dopuścił nie zagrażały życiu i zdrowiu ludzkiemu. Jest przy tym osobą bardzo zdyscyplinowąną. Zapewnił, że w przyszłości będzie przestrzegał norm i porządku prawnego. Tak argumentując skazany wniósł o --- STRONA 2 --- zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenia mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Uzupełniając zaś swoje zażalenie - pismem z dnia 9.09.2013r. — skazany podniósł, że poprzedni jego wniosek o warunkowe przedterminowe zwolnienie był rozpoznawany w dniu 21 marca 2013r. a tym samym sześciomiesięczny termin umożliwiający rozpoznanie kolejnego wniosku upłynął dopiero w dniu 21 września 2013r. Tymczasem on stawał na warunkowe zwolnienie już w dniu 6.09.2013r. Podnosząc powyższe wniósł o uchylenie orzeczenia Sądu Okręgowego z dnia 6 września 2013r. i ponowne rozpoznanie jego wniosku. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego okazało się o tyle zasadne, że doprowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem w związku z terminem poprzedniego odmownego rozpoznania wniosku skazanego 0 warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, przedwczesnym było wypowiadanie się przez Sąd Okręgowy. w przedmiocie kolejnego wniosku. Znowelizowany ustawą z dnia 16 września 201 Ir. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2011 nr 240, poz. 1431) przepis z art. 161 $ 4 k.k.w. stanowi bowiem, że jeżeli orzeczona kara lub suma kar przekracza 3 lata pozbawienia wolności, wniosku skazanego lub jego obrońcy, złożonego przed upływem 6 miesięcy od wydania postanowienia o odmowie warunkowego zwolnienia, nie rozpoznaje się aż do upływu tego okresu. Użyte w tym przepisie sformułowanie nie rozpoznaje się ma charakter imperatywny i nakazuje sądowi bezczynność, czyli zaniechanie rozpoznania wniosku pochodzącego od skazanego lub jego obrońcy przed upływem sześciomiesięcznego okresu, a oczekuje on na merytoryczne rozpoznanie do jego upływu. Takie zresztą stanowisko zajął już Sąd Najwyższy na gruncie pierwotnego brzmienia przepisu z art. 161 $ 3 k.k.w. w uchwale z dnia 20 czerwca 2000r., sygn. I KZP 16/00, OSNKW 2000/7-8/60, stwierdzając że sformułowanie „nie rozpoznaje się” wniosku skazanego oznacza, że do czasu upływu okresu wymienionego w tym przepisie (art. 161 $ 3 k.k.w. przed zmianą) sąd nie podejmuje żadnej decyzji w sprawie. W zamierzeniu ustawodawcy zakaz, rozpoznawania wniosku skazanego lub jego obrońcy o warunkowe przedterminowe zwolnienie przed upływem okresów przewidzianych w obecnym brzmieniu art. 161 $ 3 i 4 k.k.w,, ma Zaś na celu zapobieżenie regularnie powtarzanym co 3 miesiące przez skazanych, którym wymierzono długoterminowe kary pozbawienia wolności, bezzasadnym wnioskom o warunkowe zwolnienie i konieczności rozpoznania tych wniosków przez sąd. Poza tym co 6 miesięcy dokonuje się okresowych ocen postępów skazanego w resocjalizacji, więc okres 6 miesięcy pomiędzy jednym a drugim wnioskiem mógłby być połączony z taką oceną. Z treści art. 161 $ 1 k.k.w. wynika przy tym, że w posiedzeniu dotyczącym warunkowego przedterminowego zwolnienia ma prawo wziąć udział w skazany. Dłuższy upływ czasu pomiędzy kolejnymi wnioskami o warunkowe zwolnienie ma też być szansą dla skazanego na wykazanie długofalowej i konsekwentnej poprawy jego zachowania i postawy. Wcześniejsze rozpoznanie wniosku także więc i z tej przyczyny nie powinno mieć miejsca. Z akt załączonych do niniejszej sprawy wynika zaś jednoznacznie, że poprzedni wniosek I. J. został odmownie rozpoznany postanowieniem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 21 marca 2013r., sygn. V Kow 228/13 wz. Nie ma przy tym też żadnych wątpliwości co do ustalenia, że suma kar orzeczonych wobec J. J. przekracza 3 Jata pozbawienia wolności. Zgodnie zatem z brzmieniem powołanego wyżej art. 161 $ 4 k.k.w. kolejny wniosek skazanego w tym samym przedmiocie, który złożył 15 lipca 2013r. powinien być rozpoznany nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy, tj. dopiero po 21 września 2013r. Do tego zatem czasu Sąd I instancji nie powinien był podjąć żadnej decyzji w sprawie. Zachodziła ku temu bowiem przeszkoda procesowa. Z uwagi zaś na upływ lego terminu dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, Sąd Apelacyjny zaskarżone postanowienie uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. (Andrzej Mania)