Postanowienie II AKzw 110/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 110/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego G. K. syna J. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 14 stycznia 2014r. (sygn. akt IV Kow 2210/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 2210/13/pr Sąd Okręgowy w Opolu odmówił G. K. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Matka skazanego może bowiem korzystać ze wsparcia drugiego z synów. Nadto mając na uwadze postawę skazanego prezentowaną podczas korzystania z przerwy w przeszłości (nadużywanie alkoholu, popełnienie kolejnego przestępstwa) w opinii Sądu I instancji skazany nie daje gwarancji, że przerwę w karze wykorzystałby zgodnie z jej przeznaczeniem i by w czasie jej trwania przestrzegał porządku prawego Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany zarzucając, że Sąd I instancji nie uwzględnił faktu, że matka skazanego choruje i nie posiada środków do życia. Brat skazanego nie może zaś udzielić jej pomocy z uwagi na własne zobowiązania rodzinne. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie G. K. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku G. K. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że skazany nie jest jedyną osobą, która może udzielić pomocy matce. Skazany posiada brata. Obowiązek wspierania rodziców ciąży na dzieciach na podstawie art. 87 k.r. i o. Brat skazanego nie może zwolnić się z tego obowiązku. Realizacja powyższych działań nie jest kwestią woli lecz zobowiązania, od wypełnienia którego zwolnić mogłaby jedynie uzasadniona niemożność świadczenia wsparcia przez brata skazanego. Za taką okoliczność nie można uznać konieczności wypełniania przez niego zobowiązań wobec własnej rodziny. Obowiązki w tym zakresie można bowiem pogodzić. Jeśli zaś brat skazanego nie chce wspierać matki osobiście, powinien udzielić jej pomocy materialnej. Jednocześnie uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż zachowanie skazanego podczas ostatniego korzystania z przerwy w karze uzasadnia twierdzenie, że nie daje on gwarancji należytego wykorzystania przedmiotowej instytucji i przestrzegania porządku prawnego podczas jej trwania. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu G. K. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy.