Postanowienie II AKzw 1089/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1089/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie Przewodniczący: SSA Witold Kuczorski Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie R. M. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia (…) 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 §2 k.k.w. postanowił: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zaskarżone orzeczenie wolne jest od uchybień mogących skutkować jego korektą bądź uchyleniem. Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i trafnie ustalił oraz ocenił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w myśl art. 153 §2 k.k.w. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż nie zachodzą przesłanki do udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu kary. Wskazać należy, że Sąd Apelacyjny, podobnie zresztą jak Sąd pierwszej instancji, nie neguje faktu, że sytuacja materialna rodziny skazanego jest w chwili obecnej trudna, --- STRONA 2 --- lecz stoi na stanowisku, że nie jest ona na tyle ciężka, że uzasadniać mogłaby udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. W szczególności zwrócić uwagę należy na fakt, że brak jest w chwili obecnej jednoznacznych przesłanek do uznania, iż wyłącznie obecność skazanego na wolności może przyczynić się do poprawy sytuacji materialnej jego rodziny, podczas gdy tylko taka konkluzja mogłaby doprowadzić do uznania wniosku obrońcy skazanego za zasadny. W orzecznictwie wyrażono trafny pogląd, iż członkowie rodziny skazanego są zobowiązani do podjęcia wzmożonego wysiłku w celu zapewnienia sobie podstawowych warunków egzystencji bez jego pomocy. Dopiero w wypadku, kiedy nie jest to możliwe - także przy uwzględnieniu pomocy państwowej - uzasadnione jest rozważenie możliwości zastosowania wobec skazanego instytucji przerwy na podstawie art. 153 §2 k.k.w. (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2011 r., II AKzw 540/11, Lex nr 895944). Mając powyższe na względzie wskazać należy, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, iż rodzina skazanego nie podjęła jeszcze wszelkich możliwych kroków w celu polepszenia swojej sytuacji materialnej. Po pierwsze przypomnieć trzeba, że rodzina skazanego nie korzysta obecnie z jakiejkolwiek formy wsparcia opieki społecznej. Nadto żona skazanego nie wystąpiła z roszczeniem o alimenty, i choć decyzję tą uzasadnia obawą przed wzrostem zobowiązań finansowych skazanego, to jednak nie budzi wątpliwości, że R. M. winien ponosić negatywne konsekwencje swojego osadzenia w jednostce penitencjarnej i pozostawienia rodziny w trudnej sytuacji materialnej. Stąd bierność żony skazanego w kwestii wystąpienia z roszczeniami alimentacyjnymi, bez względu na pobudki kierujące jej decyzją, utwierdza Sąd Apelacyjny w przekonaniu o niemożności dojścia do wniosku, że obecność skazanego na wolności jest niezbędna dla zabezpieczenia potrzeb materialnych jego rodziny. Podkreślić zatem należy, że dopóki nie zostaną wyczerpane wszystkie możliwości zwiększenia miesięcznych dochodów rodziny skazanego na czas jego pobytu w zakładzie karnym, dopóty brak będzie podstaw do wysnucia wniosku o zmaterializowaniu się przesłanki określonej w art. 153 § 2 k.k.w. Nie można nadto tracić z pola widzenia faktu, że skazany w okresie uprzednio udzielonej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności popełnił kolejne przestępstwo, za które został skazany na karę pozbawienia wolności. Nie sposób zatem 2 --- STRONA 3 --- dojść w chwili obecnej do jednoznacznego przekonania, że R. M. wykorzystałby udzieloną przerwę w odbywaniu kary zgodnie z jej celami. Nadto biorąc pod uwagę, że swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem - którego konsekwencją, jak wyżej wskazano, było ponowne skazanie na karę pozbawienia wolności - zdecydowanie pogorszył sytuację materialną rodziny, jego deklaracje o chęci wsparcia najbliższych należy oceniać ze stosowną ostrożnością. Z omówionych względów orzeczono jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu o art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., obciążając nimi – z uwagi na aktualną sytuację majątkową skazanego - Skarb Państwa. 3