Postanowienie II AKzw 1088/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1088/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Rydzewski Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. B. na skutek zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we W. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. postanowił: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie doprowadziła do ujawnienia uchybień mogących stanowić podstawę jego korekty bądź uchylenia. Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i trafnie ustalił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w myśl art. 153 § 1 i 2 k.k.w. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej i nie nosi znamion dowolności. Ocena ta jest wszechstronna, logiczna i zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko prezentowane przez Sąd a quo , iż instytucja przerwy w odbywaniu kary ma charakter wyjątku od zasady nieprzerwanego odbywania kary pozbawienia wolności, a więc przesłanki jej udzielania muszą być ściśle interpretowane. Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż udzielenie przerwy w karze nie --- STRONA 2 --- można im zaradzić. Oznacza to, że rodzina osoby osadzonej winna jest podjąć wszelkie starania dla zdobywania środków na utrzymanie i uzyskania niezbędnej pomocy (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2006 r., II AKzw 72/06, KZS 9/06 poz. 58, LEX 179030). Odnośnie do niniejszej sprawy zauważyć jednak należy, że – jak wynika z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego –A. D., matka córki M. B. M. M. D., nie jest w ogóle zainteresowana jakąkolwiek pomocą ze strony skazanego. Taka postawa jest w pełni zrozumiała, jeżeli wziąć pod uwagę okoliczności, iż skazany jest pozbawiony władzy rodzicielskiej, znajomość z A. D. zakończył, kiedy była ona w 1 miesiącu ciąży, nigdy też skazany nie widział dziecka i nie interesował się jego losem. Nie partycypował również M. B. w jakichkolwiek kosztach utrzymania dziecka. Alimenty na dziecko w wysokości 500 zł A. D. otrzymuje z Funduszu Alimentacyjnego. W świetle powyższego obecność M. B. na wolności nie jawi się jako bezwzględne konieczna, a wręcz przeciwnie, nie jest wskazana. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych bliskich skazanego jest zagrożone - tylko zaś w takiej sytuacji uzasadnione byłoby rozważanie możliwości udzielenia mu przerwy (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2011 r., II AKzw 540/11, Lex nr 895944). Poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia słusznie wskazują na fakt, iż osoby najbliższe dla skazanego mają zapewnione odpowiednie warunki mieszkaniowe oraz środki wystarczające do pokrycia podstawowych potrzeb życiowych, jako że bez jakiejkolwiek pomocy z jego strony radziły sobie przez okres ostatnich 9 lat. Na marginesie wskazać należy, że jeśli skazany pragnie naprawić relacje z córką, to może starać się o widzenie przewidziane przepisami Kodeksu karnego wykonawczego. Podsumowując, zaprezentowana w zażaleniu argumentacja nie wykracza poza ramy polemiki z należycie umotywowanym stanowiskiem Sądu Okręgowego i nie daje podstaw do korekty bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Skazany nie przedstawił żadnych argumentów mogących poddać w wątpliwość prawidłowość dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji bliskich skazanego, zaś sam fakt, iż obecność skazanego na wolności przyczyniłaby się do zwiększenia dochodów rodziny i polepszenia jej sytuacji materialnej, nie stanowi podstawy do udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Z omówionych względów orzeczono jak w punkcie I (pierwszym) części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za 2 --- STRONA 3 --- postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa. 3