Postanowienie II AKzw 1086/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1086/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Fenska-Paciorek Protokolant: sekr. sąd Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie J. B. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we W. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa; Uzasadnienie Zażalenie skazanego jest bezzasadne. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał wyczerpująco przesłanki, jakimi się kierował podejmując zaskarżoną decyzję, a podniesione tam racje i argumenty zasługują na aprobatę Sądu drugiej instancji. Skarżący w swoim zażaleniu prowadzi w istocie rzeczy całkowicie dowolną polemikę ze stanowiskiem Sądu Penitencjarnego, która z oczywistych względów nie może przynieść oczekiwanych rezultatów, a podniesione przez niego okoliczności nie wnoszą nic nowego do sprawy. Skarżący w szczególności nie wykazał przy tym w najmniejszym stopniu, aby sędziowskie przekonanie co do prognozy przestrzegania prawa przez skazanego po przedterminowym zwolnieniu z reszty kary pozbawienia wolności zostało powzięte bez --- STRONA 2 --- uwzględnienia wszelkich ku temu przesłanek, albo też, że zawiera ono błędy natury logicznej czy ocennej. Jeżeli nie wykaże się takich błędów, to nie można tego przekonania kwestionować w drodze przedstawiania polemicznej wersji innego przekonania, żywionego przez któregoś z uczestników postępowania. Ponadto w treści złożonego środka odwoławczego J. B. nadal kwestionuje swe sprawstwo oraz winę, a tym czasem fakt popełnienia przez skazanego czynów, za które odbywa karę został stwierdzony prawomocnym wyrokiem i w związku z tym wszelkie próby podważania ustaleń w nim dokonanych aktualnie są bezcelowe i bezzasadne. Skarżący wskazuje również na nieuwzględnienie przez Sąd Penitencjarny przy rozstrzyganiu jego sprawy wszystkich elementów stanu faktycznego, nie podaje jednak okoliczności, które w jego ocenie zostały przez Sąd pierwszej instancji pominięte. Stąd też nie sposób odnieść się do tak mało precyzyjnie sformułowanego w zażaleniu zarzutu. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 162 k.k.w., gdyż Sąd Okręgowy zapoznał się na posiedzeniu ze stanowiskiem zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego. Sąd Apelacyjny w pełni natomiast podziela stanowisko Sądu I instancji, że w stosunku do skazanego nie można przyjąć istnienia pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej. Oczywiście Sąd dostrzega, że skazany w toku odbywania kary zachowuje się poprawnie, układa zgodne relacje ze współosadzonymi, regulaminowo odnosi się do przełożonych, nie deklaruje przynależności do podkultury przestępczej, właściwie realizuje zadania indywidualnego programu oddziaływania. Niemniej jednak taka postawa jest przejawem respektowania regulaminu odbywania kary, co jest obowiązkiem każdego skazanego. Ponadto postawa taka może świadczyć o tym, że jest on osobą dobrze przystosowaną do warunków izolacji więziennej, ale niekoniecznie daje gwarancję poprawnego zachowania po opuszczeniu jednostki. Zasadnicze znaczenie na gruncie niniejszej sprawy - w przekonaniu Sądu Odwoławczego - mają okoliczności i charakter popełnionych przestępstw (przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na szkodę osoby małoletniej), za które skazano J. B. Pozwalają one bowiem dokonać oceny stopnia demoralizacji sprawcy, a także dostarczają informacji na temat cech charakteryzujących osobowość skazanego. Co za tym idzie, rzutują one na przekonanie organu orzekającego co do stopnia utrwalenia pożądanych społecznie postaw, w szczególności zaś na ocenę, czy jest on tego rodzaju, iż można prognozować, że mimo nie odbycia kary pozbawienia wolności w całości, skazany 2 --- STRONA 3 --- wdroży się bez przeszkód do życia społecznego zgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym. Należy podkreślić, że w omawianej sprawie skarżący dopuścił się czynów zabronionych o bardzo wysokim stopniu społecznej szkodliwości, którą potęguje fakt, iż przestępcze działania w/w zostały skierowane wobec dzieci w wieku lat 11, 6 i 5. Istotne znaczenie ma tu również opinia sądowo – psychiatryczno – psychologiczna, której treść nakłada na Sąd obowiązek dochowania szczególnej ostrożności przy formułowaniu prognozy zachowania J. B. w warunkach wolnościowych. Wymaga roztropności przy ocenie tego, czy dotychczasowy pobyt w warunkach izolacji penitencjarnej wywołał u skazanego na tyle dalece pozytywne zmiany w osobowości, iż nie istnieje ryzyko podjęcia przezeń na wolności podobnych przestępczych zachowań, jak te, za które obecnie odbywa on karę, czy też jednak skazany winien być nadal poddawany oddziaływaniom resocjalizacyjnym w warunkach izolacji penitencjarnej. Uwzględniając powyższe dyrektywy, w przekonaniu Sądu Odwoławczego, Sąd I instancji trafnie stwierdził, że udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia J. B. byłoby w chwili obecnej niezasadne, zwłaszcza bacząc na stosunek w/w do popełnionych przestępstw. Podkreślić też należy skazanemu, że wyłączną - wystarczającą podstawą do udzielnie warunkowego przedterminowego zwolnienia nie jest sam fakt odbycia wskazanej w art. 77 § 1 k.k. części kary. Upływ stosownych terminów przewidzianych w kodeksie daje bowiem skazanemu jedynie możliwości ubiegania się o przedmiotowe dobrodziejstwo, a Sądowi pozostawia swobodę decydowania w omawianym zakresie – udzielenie warunkowego zwolnienia nadal pozostaje zatem prawem Sądu, a nie rodzi po jego stronie obowiązku skorzystania wobec skazanego z tej instytucji. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny orzekł jak w pkt 1 części dyspozytywnej postanowienia. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Apelacyjny orzekł w punkcie drugim niniejszego postanowienia na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., obciążając nimi skazanego. 3