Postanowienie II AKzw 1081/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1081/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Ciemnoczołowski Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. P. na skutek zażalenia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w B. na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że odmówić skazanemu M. P. udzielenia przerwy w odbywaniu kar: 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia (…) 2013r. sygn. akt XVI K (…)/13, 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Re- jonowego w B. z dnia (…) 2012r. sygn. akt III K (…)/12 oraz 4 miesięcy po- zbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia (…) 2011r. sygn. akt XVI K (…)/11; 2. kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie Prokuratora Prokuratury Okręgowej zasługuje na uwzględnienie. Sąd odwoławczy nie podziela stanowiska Sądu Okręgowego, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 153 § 2 k.k.w. uzasadniające udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary z ważnych względów rodzinnych. Do takich powodów nie można bowiem zaliczyć chęci sformalizowania związku łącznego skazanego z jego konkubiną czy też ochrzczenia dziecka, gdyż obie te czynności --- STRONA 2 --- mogą zostać wykonane na terenie zakładu karnego, ewentualnie w trakcie zezwolenia na czasowe opuszczenie jednostki (podobnie jak i uznanie dziecka). Z kolei zmniejszenie miesięcznego dochodu oraz brak możliwości udzielenia pomocy konkubinie przy opiece nad dzieckiem stanowi normalną konsekwencję izolacji penitencjarnej, z którą boryka się większość osadzonych i nie jest to nadzwyczajna okoliczność mogąca uzasadniać udzielenie przerwy w wykonaniu kary. Wskazać należy, że konkubina skazanego M. K. mieszka z dzieckiem u swojej matki, ma zapewnione z jej strony wsparcie i choć wysokość ich dochodu nie jest znaczna, to jednak pozwala na zabezpieczenie ich podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto, nie można również tracić z pola widzenia przewidywanej daty zakończenia odbywania przez M. P. kary, która obecnie przypada na koniec 2015r. i udzielenie skazanemu kilkumiesięcznej przerwy w karze nie zmieniłoby znacząco sytuacji finansowej jego konkubiny i dziecka. Podkreślić należy, iż przerwa w karze stanowi wyjątek od zasady, jaką jest odbycie kary pozbawienia wolności w całości. W związku z powyższym, jej udzielenie może nastąpić w szczególnych przypadkach, gdy sytuacja członków rodziny skazanego jest na tyle trudna, że zagrożony jest ich byt, a jednocześnie nie są oni w stanie zapewnić sobie podstawowych warunków egzystencji bez pomocy z jego strony. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł o zmianie zaskarżonego postanowienia w sposób wskazany w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego orzeczenia. O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny orzekł w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 635 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., obciążając nimi Skarb Państwa na zasadzie słuszności. 2