Postanowienie II AKzw 1080/07 P O S T A N O W I E N I E Dnia 27 grudnia 2007 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wy

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1080/07 P O S T A N O W I E N I E Dnia 27 grudnia 2007 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Marcinkowski Protokolant: st. sekr. sądowy Agata Gawor przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Lidii Jaryczkowskiej del. z Proku- ratury Okręgowej w Krakowie po rozpoznaniu w sprawie M. B. s. F. skazanego z art. 207§1 kk i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 12 listopada 2007r. sygn. akt III Kow 1017/07/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw w zw. z art. 624 § 1 kpk p o s t a n a w i a I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. L. P. kwotę 219,60 ( dwieście dziewiętnaście 60/100) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu: III. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 12 listopada 2007r. Sąd Okręgowy w Tarnowie odmówił udzielenia skazanemu M. B. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Sąd I instancji podkreślił, że jak wynika ze świadectwa lekar-skiego wydanego w dniu 16.10.2007r. pozostaje on w leczeniu ambulatoryjnym, które może być kontynuowane w zakładzie karnym, a lekarz nie wskazał na potrzebę przeprowadzenia jakiegokolwiek zabiegu operacyjnego, na co powoływał się skaza- --- STRONA 2 --- 2 ny. Sąd wskazał również na negatywną prognozę kryminologiczno – społeczną wobec skazanego, zamierza on bowiem powrócić do rodziny, za znęcanie się nad którą został osadzony. Powyższe rozstrzygniecie zaskarżył obrońca skazanego zarzucając narusze- nie art. 153 § 2 kkw poprzez jego niezastosowanie, polegające na nie udzieleniu skazanemu przerwy w karze, pomimo wykazania, że zachodzą ważne względy zdro- wotne uzasadniające podjęcie leczenia w warunkach wolnościowych. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że z zaświadczenia o stanie zdrowia skazanego wynika potrzeba leczenia operacyjnego a skazany chciałby się leczyć w wybranej przez siebie placówce. W sytuacji konieczności wykonania szczególnej procedury medycznej niezbędne staje się, zdaniem obrony, zagwarantowanie ska- zanemu lekarza i placówki, gdzie chciałby być leczony. Prawo skazanego od ochro- ny zdrowia nie powinno być ograniczane przez fakt pozbawienia go wolności. W związku z powyższym obrońca wniósł o zmianę orzeczenia poprzez udzie- lenie skazanemu przerwy w karze na okres 6 miesięcy, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi I in- stancji. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentację Sądu I instancji należy podzielić w całości. Zgodnie z treścią art. 153 § 2 kkw Sąd może udzielić przerwy w wykonaniu kary, tylko jeśli przemawiają za tym ważne względy zdrowotne, rodzinne lub osobiste. Powyższy przepis wprost wska- zuje, że podstawą udzielenia przerwy w karze nie są względy zdrowotne lecz ważne względy zdrowotne. Oznacza to, że nie każde schorzenie skazanego może być podstawą jej udzielenia, oraz, że musi być ono tego rodzaju, by jego leczenie w warunkach zakładu karnego było niemożliwe lub bardzo utrudnione. Jeśli bowiem może ono zostać wyleczone w zakładzie karnym to nie ma żadnych powodów zwalniania skazanego. W niniejszej sprawie świadectwo lekarskie wyraźnie stwier- dza, że skazany może być leczony w zakładzie karnym. Nie istnieją zatem żadne ważne względy zdrowotne, które przemawiałyby za udzieleniem skazanemu przerwy w karze pozbawienia wolności. Podkreślić również należy, że skazany co do zasady nie ma prawa wyboru miejsca leczenia. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 --- STRONA 3 --- 3 października 2003r. w sprawie szczegółowych zasad, zakresu i trybu udzielania świadczeń zdrowotnych osobom pozbawionym wolności przez zakłady opieki zdro- wotnej dla osób pozbawionych wolności, podstawowym leczeniem dla skazanych jest to udzielane przez zakłady opieki zdrowotnej przeznaczone dla osób pozba- wionych wolności. Tylko w uzasadnionym przypadku, gdy leczenie nie może być udzielone osadzonym przez właściwą jednostkę, w szczególności z powodu braku specjalistycznego sprzętu medycznego, leczenie może być prowadzone w pozawię- ziennym publicznym zakładzie opieki zdrowotnej. Z powyższego wynika, że skazany winien wykazać, że nie może być leczony w zakładzie karnym i dopiero wtedy przysługuje mu prawo do leczenia w warunkach wolnościowych, czego zresztą skazany w niniejszej sprawie nie uczynił. Odmienna regulacja, umożliwiająca skazanemu swobodne leczenie w warunkach wolnościo- wych w praktyce uniemożliwiałby wykonywanie kary pozbawienia wolności. Zgodzić się również należy z sądem I instancji, że skazany nie daje gwarancji właściwego przebiegu przerwy, jednakże jest to już tylko okoliczność wtórna wobec tego, że nie istnieją żadne przyczyny zdrowotne, dla których miałby on być leczony poza zakładem karnym. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji. Skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze, ponieważ ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. O kosztach udzielonej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 15 pkt 1 Rozpo- rządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a w wysokości tego wynagrodzenia uwzględ- niono stawkę podatku VAT od towarów i usług przewidzianą w §2 ust. 3 powyższego rozporządzenia.