Postanowienie II AKzw 1078/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1078/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie : Przewodniczący: SSA Danuta Matuszewska Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie K. G. zażaleń skazanego i jego obrońcy na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Ł. D. z Kancelarii Adwokackiej w G. kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i 40/100) brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. 3. zwolnić skazanego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciążyć Skarb Państwa Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Penitencjarnego, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż w stosunku do skazanego K. G. nie zachodzą nadzwyczajne przesłanki pozwalające na udzielenie mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Z okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyciągnął trafne wnioski, a swoje stanowisko uzasadnił w sposób rozsądny i przekonujący. Przedstawionego w zaskarżonym postanowieniu rozumowania nie były w stanie podważyć argumenty autorów zażaleń. --- STRONA 2 --- Należy zgodzić się z Sądem Penitencjarnym, że zasadą postępowania wykonawczego jest odbywanie kary w sposób nieprzerwany. Udzielenie fakultatywnej przerwy ze względów określonych w art. 153 § 2 k.k.w., uzasadnionych ważnymi względami rodzinnymi, wymaga przeto stwierdzenia, że skazany daje należytą gwarancję realizacji wyjątkowo istotnych potrzeb, których w inny sposób zaspokoić nie można. Konieczne jest także stwierdzenie, że skazany rokuje wykorzystanie przerwy zgodnie z deklarowanymi celami, w tym także respektowanie prawa, gdyby znalazł się na wolności. W przeciwnym wypadku, orzeczenie przerwy byłoby niecelowe. Skazany w swym kolejnym już wniosku o udzielenie przerwy w karze, jak również skarżący w wywiedzionych środkach odwoławczych podali, że K. G. musi zaopiekować się matką, która ze względu na stwierdzone u niej schorzenia nie jest w stanie sama poradzić sobie w zwykłych czynnościach życia codziennego, a nadto przeprowadzić remont w domu rodziców i babci. W ocenie Sądu Apelacyjnego, podzielającego w tej mierze w całej rozciągłości stanowisko Sądu a quo, podana przez skazanego przyczyna nie jest jednak tego rodzaju, że uzasadniałyby skorzystanie względem niego z instytucji przewidzianej w art. 153 § 2 k.k.w. Z przeprowadzonych na potrzeby niniejszego postępowania wywiadów środowiskowych ( w dniu 8 listopada 2013 roku i w dniu 9 kwietnia 2014 roku) wynika, że rodzice skazanego zamieszkują we własnościowym, dwupokojowym mieszkaniu w G. Jego matka otrzymuje stały zasiłek w wysokości 529 zł miesięcznie, ojciec zaś – jest inwalidą II grupy inwalidzkiej i otrzymuje rentę w wysokości 920 zł miesięcznie. Sąd Apelacyjny ma na uwadze, że matka skazanego leczy się z powodu cukrzycy, tarczycy, nadciśnienia tętniczego oraz ginekologicznie i okulistycznie, niemniej jednak – jak oświadczyła kuratorowi – wynajmuje samochód, który zawozi ją na niezbędne zabiegi i w tym zakresie radzi sobie sama. Nie do zaakceptowania są zatem twierdzenia skarżących wskazujących na konieczność zapewnienia opieki matce przez skazanego, albowiem – na chwilę obecną – takowej ona nie potrzebuje. Tym bardziej, że sama opiekuje się swoją chorą na Alzheimera matką i - jak sama przyznała – na ten czas nie widzi potrzeby obecności syna i nie wie, w czym miałby jej pomóc. Również chęć przeprowadzenia remontu domów, w którym mieszkają rodzice skazanego i jego babcia, nie uzasadnia wydania decyzji zgodnej z żądaniem skazanego. Z dowodów zebranych w niniejszej sprawie nie wynika bowiem w żadnym razie, by były one w taki stanie, który wymagałby natychmiastowego remontu. Nie można też nie zauważyć, że K. G. ma dwie siostry, na których - niezależnie od ich sytuacji finansowej czy rodzinnej – ciąży prawny obowiązek pomocy najbliższym i to do nich – w obecnej sytuacji, gdy zajdzie taka potrzeba – winni zwrócić się rodzice skazanego czy jego babcia o niezbędną pomoc. Sąd Apelacyjny ma oczywiście na uwadze, że K. G. zakwestionował prawdziwość i 2 --- STRONA 3 --- rzetelność przeprowadzonych w niniejszej sprawie wywiadów środowiskowych. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego jednak wywody skazanego w tej kwestii stanowią jedynie wyraz jego niezadowolenia z decyzji podjętej przez Sąd meriti i jako takie nie mogą być przyczyna uchylenia bądź zmiany zaskarżonego postanowienia. Wywiady w sprawie osadzonego zostały bowiem przeprowadzone przez osobę zajmującą się profesjonalnie tego rodzaju czynnościami, która nie ma żadnych powodów, by celowo przedstawiać skazanego w niekorzystnym świetle, w oparciu o dane uzyskane podczas rozmów z najbliższymi skazanego. Są jasne, rzetelne i pełne, w związku z czym, zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie ma żadnych podstaw do ich kwestionowania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że obecność skazanego nie jest niezbędnie konieczna. Sytuacja finansowa jego rodziny jest stabilna – mając na uwadze dochód przez nią osiągany stwierdzić trzeba, że z pewnością wystarcza on na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb. Oczywiście Sąd Apelacyjny ma na uwadze, że matka skazanego boryka się z problemami zdrowotnymi i dodatkowo opiekuje się swoją matką, a jego ojciec jest alkoholikiem, jednak wyniki przeprowadzonych wywiadów przekonują, że pomocy skazanego jego rodzinie obecnie nie trzeba i że radzi ona sobie w załatwianiu spraw codziennych. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu Apelacyjnego, wskazywane przez skarżących we wniesionych środkach odwoławczych argumenty nie stanowią podstawy do zmiany orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Należy mieć również na uwadze, że udzielenie przerwy w odbywaniu kary na podstawie przepisu art. 153 § 2 k.k.w. jest zawsze fakultatywne, co oznacza, że nawet spełnienie przesłanek do jej udzielenia nie musi oznaczać uwzględnienia wniosku w tej kwestii ( vide: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18. 01. 2006 roku II AKzw 871/05). Z powyższych względów, Sąd Apelacyjny, nie znajdując podstaw do korekty zaskarżonego orzeczenia, orzekł, jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze oraz § 2 ust. 1,2 i 3, § 15 pkt. 1 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U 2002, nr 163 poz. 1348 ze zm.) O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. w punkcie trzecim postanowienia. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że uiszczenie ich będzie dla niego nadmierną uciążliwością i obciążył nimi Skarb 3 --- STRONA 4 --- Państwa. 4