Postanowienie II AKzw 1076/14 POSTANOWIENIE Dnia 03 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1076/14 POSTANOWIENIE Dnia 03 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Ciemnoczołowski Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie K. L. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w E. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010 r., Nr 142, poz. 960) postanawia: 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. zwolnić skazanego od kosztów postępowania odwoławczego, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie skazanego jest bezzasadne. Sąd Okręgowy prawidłowo dostrzegł negatywne przesłanki uzasadniające odmowną decyzję w przedmiocie wniosku skazanego. Sąd Apelacyjny w całej rozciągłości podziela pogląd Sądu Okręgowego, że pomimo spełnienia przesłanki formalnej do objęcia dozorem elektronicznym, wniosek o udzielenie zezwolenia na odbywanie przez K. L. kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 --- STRONA 2 --- września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego nie będzie to wystarczające dla osiągnięcia celów kary. Należy mieć na względzie, iż wykonywana aktualnie w stosunku do K. L. kara pozbawienia wolności pierwotnie została orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Zarządzono jej wykonanie w związku z uchybianiem przez skazanego obowiązkom wynikającym z dozoru. Zasadne jest zatem stwierdzenie, że skarżący pomimo wymierzenia mu kary wolnościowej nie wykorzystał szansy udzielonej mu przez wymiar sprawiedliwości. Do tej pory K. L. był już trzykrotnie karany za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, rodzinie i opiece oraz przeciwko mieniu. Wszystkie kary pozbawienia wolności zostały orzeczone z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Powyższe świadczy, w ocenie Sądu Apelacyjnego, że postawę skazanego ocenić należy jako lekceważącą obowiązujący porządek prawny oraz orzeczenia organów wymiaru sprawiedliwości. Zastosowany wobec niego uprzednio środek probacyjny nie odniósł żadnych efektów, dlatego też niezbędne jest podjęcie oddziaływań w warunkach izolacji penitencjarnej. Zachowanie K. L. w jednostce penitencjarnej ocenione zostało jako poprawne (nie był karany dyscyplinarnie ani nagradzany regulaminowo, prawidłowo odnosi się do przełożonych i zgodnie funkcjonuje wśród osadzonych). Zważyć również należało, że karę pozbawienia wolności K. L. odbywa w zakładzie karnym półotwartym w systemie zwykłym. Deklaruje krytyczny stosunek do popełnionego przestępstwa. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego odbywanie przez niego kary w systemie dozoru elektronicznego nie będzie wystarczające dla osiągnięcia zapobiegawczych celów kary. Skazany bowiem miał możliwość pozostania na wolności, jako że kara wykonywana wobec niego orzeczona była z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W ocenie Sądu odwoławczego skazany w wywiedzionym zażaleniu nie podniósł argumentów, które pozwoliłyby na zmianę zaskarżonego postanowienia zgodnie z jego wolą. Brak jest zatem podstaw, ażeby zakwestionować słuszność decyzji Sądu Okręgowego. Konieczność zapewnienia przez skazanego środków utrzymania rodzinie pozostaje bez znaczenia przy orzekaniu co do odbywania przezeń kary w systemie dozoru elektronicznego. Dozór elektroniczny nie ma bowiem na celu łagodzenia negatywnego wpływu odbywania kary pozbawienia wolności na życie rodzinne. Został wprowadzony po to, aby pozostawić na wolności tych skazanych, dla których rygory 2 --- STRONA 3 --- związane z odbywaniem kary w tym systemie będą wystarczające, by osiągnąć cele kary pozbawienia wolności. W konsekwencji Sąd Apelacyjny, podzielając stanowisko Sądu Okręgowego, orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że uiszczenie ich byłoby dla niego nadmierną uciążliwością i obciążył nimi Skarb Państwa. 3