Postanowienie II AKzw 1074/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1074/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Fenska-Paciorek Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska po rozpoznaniu w sprawie R. B. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we W. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne, albowiem zaskarżone orzeczenie wolne jest od uchybień mogących stanowić podstawę jego korekty lub uchylenia. Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i trafnie ustalił oraz ocenił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w myśl art. 51 §1 k.k.w. Argumentacja przedstawiona przez skarżącą we wniesionym środku odwoławczym nie dostarczyła zaś żadnych podstaw, ażeby zakwestionować trafność decyzji podjętej przez Sąd pierwszej instancji. Z treści powołanego powyżej przepisu art. 51 § 1 k.k.w. wynika, że możliwość umorzenia grzywny jest instytucją o charakterze szczególnym, wyjątkowym, a jej stosowanie obwarowane jest daleko idącymi ograniczeniami. W postępowaniu wykonawczym nie można ponownie oceniać, czy możliwość uiszczenia grzywny istniała w chwili orzekania o odpowiedzialności karnej skazanego. Obciążenie obowiązkiem jej --- STRONA 2 --- zapłacenia oznacza, że ocena stosunków majątkowych lub możliwości zarobkowych sprawcy została już dokonana przez sąd orzekający, który poprzez treść wyroku dał wyraz przekonaniu, że skazany uiści grzywnę lub będzie ją można ściągnąć w drodze egzekucji. Niemożność lub niecelowość wykonania kary grzywny w innej drodze należy odnosić do wszystkich pozostałych, poza dobrowolnym uiszczeniem, form jej wykonania wymienionych w kodeksie, a więc: egzekucji, odroczenia ściągnięcia lub rozłożenia na raty, pracy społecznie użytecznej, zastępczej kary pozbawienia wolności. Przesłanka ta musi być oceniana przy rozważeniu, czy po wydaniu wyroku nastąpiła istotna zmiana sytuacji majątkowej, osobistej lub rodzinnej skazanego. W obecnej chwili, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, R. B. nie jest zatrudniony i nie posiada majątku. Jednakże zarówno w swoim wniosku jak i w zażaleniu skazany nie wskazał okoliczności, które świadczyłyby o niemożliwości lub niecelowości wykonania grzywny w formie zastępczej. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd pierwszej instancji w sposób przekonywujący uzasadnił zaprezentowane stanowisko, iż umorzenie grzywny nie jest zasadne, w sytuacji gdy może być ona nadal wykonana w innej formie. Stąd też zostało ono podzielone przez Sąd Odwoławczy. Odnosząc się do podnoszonej przez skazanego okoliczności umorzenia przez komornika postępowania o egzekucyjnego należności z tytułu grzywny orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego we W., sygn. akt II K (…)/12 wskazać należy, że nie stanowi ona podstawy do korekty orzeczenia Sądu pierwszej instancji, albowiem treść art. 51 § 1 k.k.w. pozwala jedynie na dokonanie oceny, czy wykonanie kary grzywny w innej drodze okazało się niemożliwe lub niecelowe i wyłącznie w tym zakresie sąd jest obowiązany poczynić stosowne ustalenia. Umorzenie egzekucji należności z tytułu grzywny nie wyłącza zastępczych form jej wykonania a skarżący nie powołał innych argumentów, które wskazywałyby na niemożliwość lub niecelowość wykonania tej kary. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny, uznając że nie ma podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, orzekł jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. W przekonaniu bowiem Sądu II instancji okoliczności wymienione w art. 51§ 1 k.k.w. mogą stanowić podstawę umorzenia grzywny tylko wtedy, gdy ich nagromadzenie i nasilenie pozwala na ocenę, że sąd ma do czynienia „ze 2 --- STRONA 3 --- szczególnie uzasadnionym wypadkiem”. Taka niezwykła, czy wyjątkowa sytuacja – jak trafnie wskazał Sąd meriti – nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny, uznając, że uiszczenie ich byłoby dla skazanego nadmierną uciążliwością, obciążył nimi Skarb Państwa. 3