Postanowienie II AKzw 1072/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1072/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie R. W. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Rozważając możliwość udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, należy – poza przesłankami, o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w. lub 150 § 1 k.k.w. – kierować się również ewentualnym zagrożeniem, iż udzielona przerwa mogłaby zostać wykorzystana sprzecznie z deklarowanym celem, a pobyt skazanego na wolności pociągałby za sobą zagrożenie dla porządku prawnego. Przy rozpoznaniu wniosku R. W. oba wskazane wyżej aspekty przemawiają przeciwko udzieleniu mu przerwy w karze. Należy podkreślić, że znajdujący się w aktach sprawy wywiad środowiskowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że udzielenie skazanemu przerwy w karze jest jedynym sposobem zapewniającym poprawę warunków --- STRONA 2 --- bytowych jego ojca. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi na podstawie przeprowadzonego wywiadu, których Sąd Apelacyjny nie kwestionuje, ojciec skazanego posiada stałe miejsce zamieszkania i świadczenia rentowe. Oczywiście niekwestionowanym jest, że wysokość tego świadczenia nie jest znaczna, jednak ojciec R. W. dotychczas nie podjął żadnych starań celem pozyskania wsparcia z Ośrodka Pomocy Społecznej. Ponadto bez względu na wysokość osiąganych dochodów ojciec skazanego i tak przeznaczałby je na papierosy i alkohol, z uwagi na swe uzależnienie. Trzeba przy tym zauważyć, że mało prawdopodobne jest, by skazany w czasie przerwy w karze był w stanie przekonać ojca do leczenia odwykowego, które już w przeszłości podejmował i szybko przerywał. Ponadto babcia skazanego składała do sądu wniosek o przymusowe leczenie, na które ojciec skazanego został skierowany, jednak nie stawił się w dniu wyznaczonego terminu w Ośrodku w C. W tej sytuacji trudno uznać, by obecność skazanego mogła skłonić jego ojca do leczenia. Ponadto na wolności przebywają pozostali członkowie rodziny, siostra skazanego, babcia i wuj, którzy w pierwszej okoliczności winni zorganizować stosowną opiekę, wsparcie i pomoc finansową lub rzeczową dla ojca skazanego. Niezależnie od powyższego ojciec R. W. jest osobą samodzielną i mimo trudności z poruszaniem się radzi sobie z wszelkimi czynnościami życia bieżącego. Uzyskuje wsparcie od swej matki, a także dziewczyny brata skazanego, a w razie potrzeby z pewnością będzie mógł liczyć na pomoc instytucji państwowych i samorządowych, o ile o takie się zwróci. W konsekwencji nie sposób uznać, iż aktualna sytuacja rodzinna skazanego jawi się na tyle poważnie, by niezbędna była jego obecność na wolności i osobiste jego starania celem jej poprawy. Nie należy także zapominać, że R. W. odbywa kary pozbawienia wolności za szereg poważnych przestępstw, zaś ich koniec jest odległy (04 kwietnia 2022 r.), co wbrew stanowisku skarżącego ma znaczenie. Świadczy to bowiem o znacznym stopniu jego demoralizacji, utrwalonym lekceważącym stosunku do norm prawnych i wskazuje, że nie rokuje on przestrzegania porządku prawnego w warunkach wolnościowych. W świetle powyższych okoliczności, jak i przeciętnego zachowania w warunkach izolacji penitencjarnej należy uznać, że prawdopodobieństwo wykorzystania przerwy sprzecznie z deklarowanym celem jawi się jako znaczne, co także przemawia przeciwko zastosowaniu wobec skazanego rozważanej instytucji. 2 --- STRONA 3 --- W złożonym zażaleniu skazany nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji, która ujawniałaby istotne okoliczności mogące wpłynąć na ocenę zasadności decyzji podjętej przez Sąd pierwszej instancji. Trzeba przy tym zauważyć, że Sąd nie bagatelizuje faktu choroby alkoholowej ojca skazanego, niemniej jednak to nie z winy sądu pozostał on pozbawiony pomocy ze strony synów. Skazany swoim lekkomyślnym zachowaniem doprowadził do aktualnej sytuacji. Popełniając szereg przestępstw miał świadomość nieuchronności kar i konsekwencji, jakie pociągnie za sobą konieczność ich odbycia, zarówno dla niego, jak i jego najbliższych. Zatem aktualnie prezentowana roszczeniowa postawa względem organów wymiaru sprawiedliwości jest nieuzasadniona. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny, aprobując stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji oraz kierując się zasadą nieprzerwanego odbywania kary, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd Apelacyjny - na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. - zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe. 3