Postanowienie II AKzw 1070/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1070/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie P. W. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we W. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny nie znalazł w treści złożonego zażalenia argumentów mogących doprowadzić do zmiany zaskarżonego postanowienia lub jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Rozważając możliwość udzielenia skazanemu przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności, należy kierować się przesłankami określonymi w art. 153 § 2 k.k.w., które skorzystanie z rozważanej instytucji uzależniają od zaistnienia ważnych względów osobistych bądź rodzinnych po stronie skazanego. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia i doszedł do słusznego przekonania, że po stronie P. W. nie zachodzą przesłanki wymienione w wyżej wskazanym przepisie, a zatem udzielenie skazanemu przerwy w karze byłoby nieuzasadnione. Przy rozpoznaniu wniosku Sąd --- STRONA 2 --- Okręgowy oparł się na treści przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego i Sąd Apelacyjny nie znajduje podstaw, by poczynione na tej podstawie ustalenia zakwestionować. Na podstawie zawartych w nim informacji nie sposób uznać, że udzielenie skazanemu przerwy w karze jest absolutnie niezbędne z uwagi na rychłą potrzebę poprawy warunków bytowych jego rodziny. Sytuacja rodziny skazanego co prawda nie jawi się jako komfortowa pod względem materialnym, ale nie można obecnie uznać, iż jest ona tego rodzaju, że zagrożony byłby byt osób najbliższych dla P. W. Aktualnie źródłem utrzymania rodziny są zasiłki rodzinne oraz zasiłek okresowy w łącznej kwocie ok. 1370 zł. Ponadto żona skazanego może liczyć na wsparcie swych rodziców, którzy pomagają w opiece nad dziećmi. Trzeba przy tym zauważyć, że dzieci skazanego są na tyle duże, że jego małżonka winna również podjąć starania celem podjęcia zatrudnienia, skoro rodzice wspierają ją w zakresie opieki nad dziećmi. W tej sytuacji niewątpliwie sytuacja rodzinna skazanego jest ustabilizowana i obecność skazanego nie jest konieczna. Uwzględniając powyższe sąd odwoławczy nie widzi potrzeby dokonywania analizy zachowania skazanego pod kątem tego, czy byłby w stanie wykorzystać przerwę zgodnie z przeznaczeniem i przestrzegać w tym czasie porządku prawnego. Na marginesie należy jedynie dodać, że sąd nie kwestionuje faktu, iż P. W. samowolnie przedłużając sobie przepustkę jaką uzyskał w czasie odbywania kary pracował zarobkowo na utrzymanie rodziny i troszczył się o potrzeby najbliższych, jednakże jego postawa była wysoce naganna i winna spotkać się z adekwatną karą. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, o czym orzeczono w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. Sąd Apelacyjny - na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. - zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe. 2