Postanowienie II AKzw 1060/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1060/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: sekr. sąd. Anna Majewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie W. C. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i art. 15 § 1 k.k.w. postanawia: I. uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie w niniejszej sprawie; II. kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zaskarżone postanowienie należało uchylić, jednak z innych powodów niż wskazane przez skarżącego. Zgodnie z art. 151 § 1 zd. 1 k.k.w. sąd może odroczyć wykonanie kary pozbawienia wolności na okres do roku, jeżeli natychmiastowe wykonanie kary pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki. Art. 151 § 3 k.k.w. Odroczenie może być udzielone kilkakrotnie, jednak łączny okres odroczenia nie może przekroczyć okresów wskazanych w § 1; okres odroczenia biegnie od dnia wydania pierwszego postanowienia w tym przedmiocie. Sad Okręgowy w T. dostrzegł konsekwencje płynące z treści przytoczonych przepisów Kodeksu karnego wykonawczego, odnosząc się do wątpliwości dotyczących możliwości ponownego orzekania w przedmiocie odroczenia wykonania kary w sytuacji, gdy skazany korzystał już z odroczenia przez okres 1 roku, lecz przed warunkowym zawieszeniem wykonania kary, a następnie zarządzeniem jej wykonania. Na skutek poczynionych rozważań Sąd pierwszej instancji zajął jednak stanowisko, które nie zyskało aprobaty Sądu Apelacyjnego. --- STRONA 2 --- Należy bowiem przychylić się do stanowiska zaprezentowanego przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt I KZP 23/13, OSNKW 2014, z. 2, poz. 14), że „kara pozbawienia wolności, której wykonanie najpierw parokrotnie odroczono na okres roku, potem warunkowo zawieszono, a następnie zarządzono, jest cały czas tą samą karą pozbawienia wolności, która nigdy nie była wykonywana. Przekształcenie - w wyniku zastosowania instytucji przewidzianej w art. 152 k.k.w. - bezwzględnej kary pozbawienia wolności w karę warunkowo zawieszoną, a następnie zarządzenie wykonania tej kary na podstawie art. 75 § 1 k.k., nie powoduje, że powstaje jakaś nowa kara, co do której „na nowo” otwierają się przesłanki określone w art. 151 § 1 k.k.w. Cały czas bowiem chodzi o tę samą karę, która nie została wykonana, orzeczoną tym samym wyrokiem skazującym i wymierzoną za ten sam czyn zabroniony.” Z sytuacją taką mamy do czynienia w przypadku W. C. Aktualna pozostaje również – dostrzeżona i cytowana przez Sąd Okręgowy – uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2009 r. (sygn. akt I KZP 32/08, OSNKW 2009, z. 4, poz. 27) wyrażająca zasadę prawną, zgodnie z którą „łączny okres udzielonego kilkakrotnie odroczenia nie może, w żadnej sytuacji, przekroczyć roku od dnia wydania pierwszego postanowienia o odroczeniu, chyba że chodzi o kobietę ciężarną lub w okresie 3 lat po urodzeniu dziecka lub sprawowania nad nim opieki”. Jeżeli zatem łączne okresy odroczenia określone w art. 151 § 1 k.k.w. są nieprzekraczalne w odniesieniu do jednej i tej samej kary, to ich wyczerpanie dezaktualizuje zagadnienie dalszego odraczania tej kary. Właśnie uznanie, że jest to jedno odroczenie udzielane kilkakrotnie oraz zakreślony w ustawie czas trwania tego odroczenia wykonania kary, będą determinowały dopuszczalność dalszego orzekania w tym przedmiocie - również po zarządzeniu wykonania kary pozbawienia wolności, wcześniej warunkowo zawieszonej w wyniku zastosowania instytucji przewidzianej w art. 152 k.k.w. W konsekwencji należy przyjąć, odmiennie niż uczynił to Sąd Okręgowy, że wykorzystanie przez skazanego W. C. maksymalnego okresu, na który mogło być udzielone odroczenie wykonania kary, przed zawieszeniem jej wykonania i zarządzeniem jej wykonania, stanowi okoliczność wyłączającą postępowanie w tym przedmiocie i skutkującą koniecznością jego umorzenia. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż orzekanie w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanego W. C. stało się niedopuszczalne, albowiem upłynął okres odroczenia przewidziany w art. 151 § 1 zd. 1 k.k.w. Tym samym zachodzi okoliczność wyłączająca postępowanie w rozumieniu art. 15 § 1 k.k.w. W związku z tym zaskarżone postanowienie należało 2 --- STRONA 3 --- uchylić, a postępowanie w sprawie umorzyć, o czym orzeczono w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. Nadto, wobec treści zapadłego rozstrzygnięcia, należało kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążyć Skarb Państwa, o czym na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 632 pkt 2 k.p.k. zw. z art. 1 § 2 k.k.w Sąd Apelacyjny orzekł w punkcie drugim części dyspozytywnej postanowienia. 3