Postanowienie II AKzw 1059/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II AKzw 1059/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Grażyna Świderska - Wandor Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie W. D. zażaleń skazanego i Prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. zwolnić skazanego od zapłaty kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym i obciążyć nimi Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenia są bezzasadne. Zgodnie z treścią prawidłowo zastosowanego przez Sąd penitencjarny przepisu art. 160 § 1 pkt. 3 i 4 k.k.w. odwołanie udzielonego skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia następuje między innymi, jeżeli warunkowo zwolniony w okresie próby uchyla się od dozoru lub wykonania obowiązków nałożonych na niego postanowieniem sądu, który udzielił mu dobrodziejstwa warunkowego zwolnienia, a także wtedy, gdy w okresie próby skazany rażąco naruszył porządek prawny, w szczególności – gdy popełnił inne, niż umyślne, przestępstwo lub została orzeczona inna, niż bezwzględna kara pozbawienia wolności. --- STRONA 2 --- Zważyć należy, że udzielając skazanemu W. D. warunkowego przedterminowego zwolnienia z reszty orzeczonych względem niego kar pozbawienia wolności Sąd Okręgowy w B., postanowieniem z dnia (…) 2013 roku w sprawie o sygn. akt V Kow (…)/13/ wz, wyznaczył skazanemu dwuletni okres próby (tj. do dnia 14 czerwca 2015 roku) i w okresie próby oddał skazanego pod dozór kuratora sądowego, nakładając na niego obowiązek podjęcia pracy zarobkowej i zakaz picia alkoholu. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego, że skazany nie wywiązywał się z nałożonych nań obowiązków. Analiza akt niniejszej sprawy, jak też kart czynności dozoru pozwala stwierdzić, że postawa W. D. od początku okresu próby budziła poważne zastrzeżenia. Skazany wielokrotnie widywany był pod wpływem alkoholu (również podczas wizyt kuratora), przebywał w towarzystwie osób ze środowiska patologicznego i przestępczego. Niejednokrotnie zatrzymywany był przez Policję do wytrzeźwienia. Nie podjął zatrudnienia. Nie stawiał się do siedziby kuratora na wyznaczone terminy spotkań, nie poinformował kuratora o zmianie swego miejsca zamieszkania, w obraźliwych słowach wyrażał się o działaniach kuratora i Policji, którzy – w jego ocenie – uniemożliwiają mu prawidłowe funkcjonowanie. Pod wpływem alkoholu bywał wulgarny i agresywny, w jego miejscach zamieszkania wielokrotnie miały miejsce interwencje Policji. Po jednej z takowych wobec W. D. wszczęto procedurę Niebieskiej Karty. Nie można nie zauważyć, że kurator sprawujący dozór nad skazanym wielokrotnie przeprowadzał z nim rozmowy wychowawcze odnośnie właściwego funkcjonowania w społeczeństwie, ostrzegał i upominał go o konsekwencjach jego nagannego zachowania. Pomimo tego skazany prezentował lekceważącą postawę wobec nałożonych nań przez Sąd obowiązków, a swym zachowaniem w sposób ewidentny pokazał, że jego resocjalizacja w warunkach wolnościowych nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Nie można w tym miejscu nadto nie zauważyć, że skazany nie tylko nie wywiązywał się z obowiązków probacyjnych, lecz również w okresie próby złamał porządek prawny, czego wyrazem jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia (…) 2014 roku w sprawie o sygn. akt II K (…)/13, w którym to wyroku orzeczono wobec W. D. karę łączną roku i ośmiu miesięcy ograniczenia wolności za popełnienie w okresie próby przestępstw z art. 217 § 1 k.k. oraz 284 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. 2 --- STRONA 3 --- Okoliczności powyższe znajdują pełne potwierdzenie w aktach dozoru kuratorskiego, który nota bene sprawowany był, w ocenie Sądu Apelacyjnego, starannie i rzetelnie, więc brak jest podstaw do ich kwestionowania. Zważyć należy, że, jak wynika ze sprawozdań kuratora z przebiegu dozoru nad warunkowo zwolnionym, proces resocjalizacji skazanego w warunkach wolnościowych nie przyniósł oczekiwanych rezultatów. Skazany nie poczynił wystarczających starań w celu podjęcia stałego zatrudnienia, nadużywał alkoholu, nie realizował obowiązku przestrzegania prawa i zasad współżycia społecznego. W ocenie Sądu Apelacyjnego W. D. jest osobą o wysokim stopniu zdemoralizowania. Analiza kart czynności dozoru pozwala na stwierdzenie, iż okres próby wypadł w przypadku skazanego negatywnie. Stwierdzić należy więc, iż Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej analizy postawy skazanego w okresie warunkowego przedterminowego zwolnienia i podjął trafną decyzję uzasadniającą tezę, iż proces resocjalizacyjny w stosunku do niego nie został jeszcze zakończony. W ocenie Sądu Apelacyjnego zgromadzone dowody w sposób jednoznaczny świadczą, że W. D. nie potrafił skorzystać z dobrodziejstwa warunkowego zwolnienia z reszty orzeczonych względem niego kar pozbawienia wolności. Jego zachowanie dowodzi, iż proces resocjalizacji, rozumiany jako wdrażanie skazanego do przestrzegania porządku prawnego, musi być kontynuowany w warunkach izolacji więziennej, co uzasadnia uznanie zaskarżonej decyzji jako trafnej. Mając zatem na względzie, że przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu jest zachowanie skazanego w warunkach wolnościowych i wywiązywanie się przez niego z wszystkich nałożonych obowiązków, należy stwierdzić, że skazany w okresie próby, uporczywie uchylając się od wykonywania nałożonych przez Sąd obowiązków, nie potrafił w sposób należyty wykorzystać danej mu szansy. Kierując się powyższym i nie znajdując zrozumienia dla zarzutów zawartych przez skazanego w złożonym przezeń środku odwoławczym, stwierdzić należało przeto, że brak jest podstaw do zmiany czy uchylenia postanowienia Sądu a quo. Odnosząc się do twierdzeń skazanego odnośnie konieczności posiadania przezeń obrońcy z urzędu, to wskazać trzeba, że stosownie do treści przepisu art. 8 § 2 k.k.w w postępowaniu wykonawczym skazany musi mieć obrońcę tylko wtedy, jeżeli jest głuchy, niemy lub niewidomy albo gdy zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności. 3 --- STRONA 4 --- Tymczasem u W. D. Sąd Apelacyjny nie stwierdził zaistnienia żadnych z tych przyczyn. Okoliczność, że w przeszłości skazany rzekomo leczył się psychiatrycznie nie zmienia tego przekonania. Na uwzględnienie nie zasługuje również zażalenie Prokuratora, który zarzucił Sądowi pierwszej instancji obrazę przepisu art. 40 § 1 pkt. 7 k.p.k., polegającą na wydaniu orzeczenia przez sędziego podlegającego z mocy prawa wyłączeniu od udziału w sprawie dotyczącej skazanego, albowiem brał on udział w wydaniu wobec skazanego orzeczenia, które zostało uchylone. Oczywiście Sąd Apelacyjny ma na uwadze, że ten sam sędzia ponownie rozpatrywał sprawę W. D. (po uchyleniu, postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 roku, postanowienia z dnia 17 stycznia 2014 roku), jednakowoż nie można nie zauważyć, że postanowienie uchylające zostało wydane na mocy przepisu art. 20 § 2 k.k.w. Tym samym nie można uznać, by nastąpiła to okoliczność uzasadniająca wyłączenie sędziego od udziału w sprawie z mocy prawa. Zdaniem Sądu Apelacyjnego bowiem, sędzia, który wydał postanowienie kończące postępowanie w sprawie, a następnie – w wyniku uwzględnienia – w trybie art. 20 § 2 k.k.w – zażalenia wniesionego na to postanowienie, uchylił je – nie jest wyłączony od dalszego udziału w sprawie na podstawie art. 40 § 1 pkt. 7 k.p.k. (podobnie: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2002 roku w sprawie o sygn. akt V KK 135/02). Podstawa wyłączenia sędziego przewidziana w art. 40 § 1 pkt. 7 k.p.k. obejmuje bowiem tylko sytuację, gdy brał on udział w wydaniu orzeczenia, które zostało następnie uchylone - ale prze przez instancję ad quem - i powraca do ponownego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy postanowienie Sądu Okręgowego, o czym orzekł w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny orzekł w punkcie drugim postanowienia na podstawie 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art.1 § 2 k.k.w. Uznawszy, że obciążenie nimi skazanego stanowiłoby dlań nadmierną uciążliwość, obciążył nimi Skarb Państwa. 4