Postanowienie II AKzw 1057/14 POSTANOWIENIE Dnia 03 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1057/14 POSTANOWIENIE Dnia 03 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Czarnota Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie T. S. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia (...) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. E. P. z Kancelarii Adwokackiej w T. kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych, 40/100) brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, 3. zwolnić skazanego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie obrońcy skazanego jest bezzasadne. Skazany wniósł o udzielenie mu przerwy w karze ze względów rodzinnych. Pragnie podjąć pracę aby wesprzeć finansowo konkubinę z dzieckiem. Konkubina nie pracuje i nie ma z czego żyć. Poczynione przez Sąd penitencjarny ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Sąd Apelacyjny nie znajduje też argumentów --- STRONA 2 --- przemawiających za przychyleniem się do zażalenia obrońcy skazanego. Podnosi ona bowiem jedynie okoliczności przez Sąd penitencjarny już ocenione przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, a związane z sytuacją rodziny skazanego. Wniosków wyprowadzonych przez Sąd Okręgowy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie zmienia zakwestionowanie przez skarżącą łącznej wysokości dochodów rodziny konkubiny. Sąd Apelacyjny podziela pogląd Sądu penitencjarnego odnośnie oceny sytuacji materialnej konkubiny skazanego. Jest ona stabilna, choć obiektywnie trudna. A. K. ma na utrzymaniu syna w wieku roku, który jest zdrowy. Jest bezrobotna. Konkubina i syn skazanego zamieszkują w mieszkaniu rodziców konkubiny M. i M. K. Konkubina korzysta z pomocy społecznej w formie zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości 247 zł miesięcznie oraz zasiłku okresowego w wysokości 332 zł miesięcznie. Złożyła również pozew o przyznanie od skazanego alimentów na syna w wysokości 500 zł miesięcznie. Konkubina nie może liczyć na pomoc członków rodziny swojej i skazanego z uwagi na ich trudną sytuację materialną. W odniesieniu do wniosku skazanego wskazać należy, iż ewentualne udzielenie przerwy w odbywaniu kary nie jest tożsame z uznaniem kary za odbytą, gdyż w dalszym ciągu będzie istniał obowiązek ze strony skazanego odbycia reszty orzeczonej kary pozbawienia wolności, a więc pobyt T. S. byłby czasowy i nie rozwiązałby definitywnie problemów finansowych konkubiny skazanego i sytuacji jego syna. Ponadto nieprawdopodobne jest aby T. S. w okresie nawet i 6 miesięcy zgromadził wystarczające środki finansowe niezbędne do dalszego utrzymania rodziny podczas jego dalszego pobytu w zakładzie karnym, uwzględniając fakt, że wymiar kary pozbawienia wolności, jaką jeszcze ma odbyć skazany to ponad pótrora roku. Tym samym krótkotrwały pobyt skazanego na wolności nie poprawi na stałe sytuacji jego konkubiny i syna. Konkubina skazanego powinna zatem podjąć wszelkie niezbędne działania ażeby zapewnić utrzymanie sobie i dziecku np. poprzez podjęcie zatrudnienia skoro syn skazanego liczy już sobie ponad rok i może zostać objęty opieką żłobkową. Może także w razie konieczności skorzystać z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, tak jak czyni do tej pory. Sytuacja jej ulegnie poprawie także w wyniku zasądzenia od skazanego alimentów na syna. Zaznaczenia wymaga również, że skazany nie daje należytych gwarancji, że 2 --- STRONA 3 --- zgodnie z przeznaczeniem wykorzysta przerwę. Nie sposób bowiem pominąć, że T. S. nie jest sprawcą przypadkowym, był już wcześniej wielokrotnie karany, aktualnie odbywa dwie kary pozbawienia wolności, a w jednostkach penitencjarnych do tej pory spędził około 7 lat. Rodzi to istotną wątpliwość, czy skazany nie sprzeniewierzy się obowiązkowi przestrzegania porządku prawnego i czy nie dopuści się przestępstwa w czasie trwania przerwy w karze. W odniesieniu do zażalenia obrońcy zauważyć należy, że istotnie sytuacja konkubiny i jej syna mogłaby być lepsza gdyby T. S. przebywał na wolności. Jednakowoż aktualnie odbywa on karę pozbawienia wolności, więc skoro byt jego rodziny nie jest zagrożony brak jest przesłanek ażeby udzielić mu przerwy w karze pozbawienia wolności. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. O wynagrodzeniu za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny rozstrzygnął na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. oraz § 15 pkt 1 i § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02, Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił T. S. od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że w jego sytuacji majątkowej ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa. 3