Postanowienie II AKzw 1055/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1055/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie K. Ś. na skutek zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazaną od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Przesłanką zastosowania wobec skazanej instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia jest pozytywna prognoza kryminologiczno - społeczna, a skazaną na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty kary tylko wówczas, gdy jej postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, że skazana po zwolnieniu będzie przestrzegała porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa (art. 77 § 1 k.k.). Należy w tym miejscu podkreślić, że z dobrodziejstwa instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia powinny korzystać jedynie osoby, których postawa w toku --- STRONA 2 --- odbywania kary jest wzorowa i które stanowią przykład dla innych osadzonych. Skazana obecnie zachowuje się poprawnie ale nie wzorowo, bowiem choć była nagradzana regulaminowo, to jednak uzyskanie kilku symbolicznych nagród regulaminowych na przestrzeni ponad siedmiu miesięcy pobytu w zakładzie nie można uznać za szczególne osiągnięcie. Oczywiście Sąd Apelacyjny docenia fakt, że skazana właściwie funkcjonuje w grupie współosadzonych, regulaminowo odnosi się do przełożonych, i na bieżąco realizuje zadania indywidualnego programu oddziaływania, jednak zachowanie takie jest obowiązkiem każdej osoby osadzonej i nie należy za nie oczekiwać szczególnego wyróżnienia. Nie można przy tym tracić z pola widzenia faktu, że w przekonaniu wychowawców skazana prezentuje zaniżony krytycyzm względem popełnionych przestępstw. Tymczasem podstawowym celem prowadzenia oddziaływań resocjalizacyjnych jest uświadomienie osobie skazanej naganności jej zachowania, co pozwala na krytyczne spojrzenie na dotychczas prezentowaną postawę i powzięcie przekonania co do skutecznego zakończenia procesu resocjalizacji. Niewątpliwie istotny jest również fakt, że K. Ś. cały czas pozostaje pod stałym nadzorem w toku odbywania kary i nie sprawdzono jej zachowania w warunkach wolnościowych, co wbrew stanowisku skarżącej wynika przede wszystkim z jej postawy, a nie tylko ze znacznej odległości jednostki penitencjarnej od jej rodzinnych stron. Ponadto skazana przed osadzeniem wykazała lekceważący stosunek do orzeczeń sądowych i nałożonego na nią obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Nie podjęła nawet minimalnego wysiłku celem uregulowania swego zobowiązania. Powyższe uzasadnia wątpliwości Sądu, czy aktualnie skazana będzie w stanie sprostać ewentualnym obowiązkom nakładanym przez sąd w przypadku warunkowego przedterminowego zwolnienia. Aktualnie składane deklaracje dotyczące chęci podjęcia zatrudnienia i spłaty zobowiązań, choć zasługują na aprobatę sądu pozostają w sferze gołosłownych zapewnień skazanej i muszą być oceniane w aspekcie jej dotychczasowej postawy życiowej. Całościowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi zatem do konkluzji, że pobyt skazanej w warunkach izolacji penitencjarnej winien być jeszcze kontynuowany, aby przekonanie, że po zwolnieniu z zakładu karnego nie popełni ponownie przestępstwa, było rzeczywiście uzasadnione. W ocenie Sądu Apelacyjnego jedynie dalsza obserwacja zachowania skazanej w jednostce penitencjarnej pozwoli w 2 --- STRONA 3 --- sposób właściwy ocenić, czy pozytywne zmiany w jej osobowości mają charakter trwały, rokujący osiągnięcie celów kary. Skarżąca w treści złożonego środka odwoławczego nie przedstawiła argumentów mogących skutkować zmianą zaskarzonego postanowienia polemizując jedynie ze słusznym stanowiskiem Sądu I istancji. Z omówionych względów utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazaną od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że ich poniesienie byłoby dla niej nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa. 3