Postanowienie II AKzw 1049/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1049/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie M. M. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w E. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zaznaczenia wymaga w pierwszej kolejności, że przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności stanowi odstępstwo od zasady ciągłego jej wykonania, powinna być zatem udzielana tylko z uwzględnieniem wąskiego rozumienia przesłanek ustawowych. W opinii Sądu Apelacyjnego, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji uznać należy za trafne. Sąd a quo prawidłowo ocenił dokonane w sprawie ustalenia, a wyrażony przez siebie pogląd jasno uzasadnił. Skazany w złożonym środku odwoławczym nie przedstawił argumentacji, która mogłaby doprowadzić do zmiany decyzji w przedmiocie przerwy. Należy przede wszystkim podkreślić, że niekwestionowanym jest, że sytuacja --- STRONA 2 --- bytowa konkubiny skazanego i dzieci jest trudna, niemniej jednak radzi sobie ona z trudami życia codziennego przy wsparciu instytucji państwowych. Istotne jest bowiem, że łączny, stały dochód rodziny z tytułu alimentów i zasiłku rodzinnego na dzieci wynosi 2.500,00 zł. Ponadto konkubina M. M. korzysta z okresowej pomocy GOPS-u. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że podstawowe potrzeby bytowe najbliższych skazanego są zaspokajane. Oczywiście od chwili osadzenia skazanego w zakładzie karnym ich sytuacja materialna uległa pogorszeniu, jednak jest to naturalna konsekwencja wynikająca z konieczności odbycia kary i dotyka większości rodzin osób osadzonych. Istotne jest również, że zaledwie tróje spośród sześciorga dzieci konkubiny to dzieci skazanego, zatem również poprzedni partner Pani B. T. będący ojcem trójki jej najstarszych dzieci winien w razie konieczności wspierać ją finansowo oraz pomagać w sprawowaniu opieki nad nimi. M. M. dopuszczając się przestępstwa miał świadomość konsekwencji, jakie jego zachowanie może za sobą pociągać dla niego i jego rodziny, tym bardziej, że był już wcześniej karany sądownie. Niemożność uczestnictwa w codziennym życiu najbliższych, zapewniania osobistej opieki i pozyskiwania środków utrzymania jest naturalną konsekwencją osadzenia w zakładzie karnym. Skazany odbywa karę za czyn popełniony na szkodę rodziny, zatem aktualnie dzieci konkubiny i ona sama mogą odpocząć od licznych awantur domowych, które skazany wszczynał będąc pod wpływem alkoholu. Nie można przy tym podzielić argumentacji skarżącego, jakoby Sąd I instancji nie odniósł się do jego sytuacji rodzinnej, myląc akta. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w pełni bazowano na treści wniosku skazanego, jak i treści aktualnego wywiadu środowiskowego, który sporządzony został na potrzeby niniejszego postępowania w dniach 15-16 stycznia 2014 r. Zatem wszelkie zawarte w nim informacje są aktualne. Odnosząc się do potrzeby pozyskania opału na zimę dla rodziny należy zauważyć, że do sezonu zimowego pozostało jeszcze kilka miesięcy. Ponadto konkubina ma nastoletniego syna, który winien pomagać matce w cięższych pracach domowych przez czas nieobecności skazanego. Zatem i w tym względzie wniosek skazanego jest niezasadny, bowiem jego osobista obecność w domu nie jest konieczna dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rodziny. 2 --- STRONA 3 --- W świetle powyższych okoliczności, nie znajdując podstaw do korekty zaskarżonego postanowienia, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji majątkowej ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa. 3