Postanowienie II AKzw 1043/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 1043/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Leszek Kulik Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Małgorzaty Gasińskiej- Werpachowskiej po rozpoznaniu w sprawie M. M. s. S. zażalenia Dyrektora Aresztu Śledczego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 13 maja 2014 r. sygn.akt III Kow 1420/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Po rozpoznaniu wniosku Dyrektora Aresztu Śledczego, Sąd Okręgowy w Olsztynie, postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r. odmówił udzielenia skazanemu M. M. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, których koniec przypada na dzień 24.07.2015 r. Rozstrzygnięcie to zaskarżył Dyrektor Aresztu Śledczego wskazując, iż funkcja poprawcza oraz resocjalizacyjno – wychowawcza została w pełni zrealizowana. Dalsze przebywanie skazanego w izolacji będzie spełniało jedynie funkcję izolacyjną i opóźni jego powrót do społeczeństwa. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia skarżącego nie skutkowało podjęciem odmiennej decyzji w przedmiocie warunkowego zwolnienia. --- STRONA 2 --- Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił postawę, właściwości i warunki osobiste skazanego, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz jego późniejsze zachowanie. Analiza tych właśnie czynników, prowadzi do wniosku, że brak jest w chwili obecnej podstaw do zastosowania instytucji warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Nie sposób zaprzeczyć, iż resocjalizacja skazanego przynosi pozytywne efekty, co znajduje odzwierciedlenie w jego obecnym zachowaniu. Niemniej jednak okoliczność ta – także w ocenie Sądu Apelacyjnego - nie jest wystarczająca do uwzględnienia wniosku o warunkowe zwolnienie. Żadna bowiem z okoliczności wymienionych w art. 77 § 1 kk nie może być traktowana priorytetowo, gdyż są to przesłanki równorzędne i jedynie łączna i kumulatywna ich ocena może prowadzić do wniosku, że skazany w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego Dla dokonania prognozy kryminologiczno – społecznej istotne są również właściwości i warunki osobiste skazanego, a w tym cechy ujawnione w trakcie popełnionych przestępstw, które wskazują, że skazany jest osobą niepoprawną i wymaga dłuższego okresu resocjalizacyjnego. Sam fakt prawidłowego wykonywania kary pozbawienia wolności nie może pozostawać w oderwaniu od powyższych okoliczności i samoistnie przesądzać o zakończonym procesie resocjalizacyjnym. Ponadto zauważyć należy, iż mimo, że administracja zakładu karnego oceniła zachowanie skazanego pozytywnie i wystąpiła z wnioskiem o warunkowe zwolnienie, to jednak skazany do chwili obecnej, (mimo nienagannego zachowania), nie uczestniczył w systemie przepustkowym, co przekonuje o tym, że sama administracja zakładu karnego w rzeczywistości nie nabrała jeszcze przekonania, co do przyszłego, pozytywnego zachowania skazanego w warunkach wolnościowych. Nie negując zatem pozytywnych aspektów odbywania kary pozbawienia wolności przywołanych przez skarżącego w zażaleniu, należy stwierdzić, że resocjalizacja skazanego winna być kontynuowana w warunkach zakładu karnego. Sąd musi nabrać przekonania, że nie są to wyłącznie zabiegi ukierunkowane na uzyskanie warunkowego zwolnienia, ale rzeczywiste postępy w celu zmiany postawy życiowej skazanego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.