Postanowienie II AKzw 1039/15

--- STRONA 1 --- | Sygn. akt II AKzw 1039/15 : Dnia 22 października 2015 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: SSA Bata Kin Świata 5. sądowy Baba Boe przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Marty Gdańskiej - Kusior po rozpoznaniu w sprawie D.S.(8.)s.]. : skazanego z art. 279 $ 1 k.k i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tamowie z dnia 7 października 2015 roku, sygn. II Kow 1038/15 - w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 $ 2 k.pk. w zw. z art. 438 pkt 3 kpk. w zw. zart. 1 $ 2klk.w. wzw. zart. 77 $ kk. wzw. zart.78 81 kk., art. 159 $ I k.k.w., art. 72 $ 1 pkt 4 k.k., art. 624 $ 1 k.p.k. wzw. zart. 1$ 2k.k.w postanawia 1. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że udzielić skazanemu D. S. s. J. i B. zd. P., ur. (...) w K. warunkowego przedterminowego zwolnienia z reszty kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wK.z dnia 8 sierpnia 2013 roku, sygn. (.. za zbieg ciągu występków z art.279 $ I k.k.iart. 13 $ I wzw.zart.279$ kk. wzw.zart.91 $ 1 k.k. i występku z art. 278 $ I k.k. w wysokości I roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 września 2014 roku, sygn. (..) 2. ustalić okres próby na 2 (dwa) lata; 3. oddać skazanego D. $. na okres próby pod dozór kuratora sądowego; R 4. zobowiązać skazanego w okresie próby do podjęcia i kontynuowania pracy zarobkowej; 5. . wydatkami za postępowanie odwoławcze obciążyć Skarb Póństwa. --- STRONA 2 --- * x * x : AN ) * UZASADNIENIE Skazany D. S. złożył wniosek o warunkowe przedterminowe zwolnienie wskazując, że odbył już połowę kary tj. 9 miesięcy oraz że w swojej ocenie spełnił wymagania merytoryczne z art. 77 $ 1 k.k, gdyż w czasie odbywania kary jego zachowanie było nienaganne, był wielokrotnie nagradzany regulaminowo, w tym zezwoleniem na opuszczenie zakładu karnego bez nadzoru. Skazany odbywa karę w zakładzie karnym typu otwartego oraz pracuje poza zakładem karnym w systemie bez konwojenta. Zaskarżonym postanowieniem sąd odmówił wnioskowi skazanego stwierdzając, że nie ma podstaw do przyjęcia po stronie skazanego pozytywnej prognozy kryminologiczno-społecznej jego zachowania na wolności, gdyż jest on osobą kolejny raz karaną, a w przeszłości stosowano wobec niego środki probacyjne w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Na postanowienie to zażalenie złożył skazany, w którym nie formułując skonkretyzowany zarzutów wskazał, że po ewentualnym zwolnieniu zobowiązuje się spłacić grzywny w krótkim terminie oraz zamierza wrócić do rodzinnego domu. Skazany zobowiązał się wrócić do pracy. Wskazał nadto, że pobyt w zakładzie karnym sprawił, iż zaczął myśleć o przyszłości, w tym także o założeniu rodziny. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. . W pierwszej kolejności wskazać należy, że pomimo, iż poprawność zażalenia skazanego, na pierwszy rzut oka, ze względu na brak sformułowania w nim wyraźnych, odseparowanych od treści uzasadnienia środka odwoławczego, zarzutów, może budzić wątpliwości a to ze względu na wymagania zawarte w obecnie obowiązującym art. 427 $ 1 k.p.k. (w brzmieniu od 1 lipca 2015 roku), to jednak — ze względu na spocyfikę postępowania wykonawczego — należało przyjąć, że zażalenie to zostało wniesione skutecznie. W ocenie Sądu Apelacyjnego, o ile, bez nadmiernego wnikania w treść uzasadnienia środka zaskarżenia wniesionego przez skazanego w postępowaniu wykonawczym oraz bez konieczności przeprowadzania interpretacji słów skazanego, istnieje możliwość odczytania tego, co skazany zarzuca rozstrzygnięciu zapadłemu w pierwszej instancji, to sformułowane przez niego zażalenie spełnia wymagania wskazane w art. 427 $ 1 k.p.k. (w brzmieniu po 1 lipca 2015 roku), gdyż zawiera sformułowanie zarzutów. Taka interpretacja art. - 427 k.pk. wynika z posłużenia się przez ustawodawcę w art. 1 $ 2 k..w. zwrotem „stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego”. Nadto zaznaczyć należy, że z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 27 września 2013 roku, o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych (Dz.U. z 2013 roku, poz. 1247 ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca) wynika, że wprowadzenie zmian w procedurze karnej „powinno przeciwdziałać nadmiernej przewlekłości postępowań” a tymczasem rygorystyczne stosowanie art. 427 $ 1 k.pk. w postępowaniu wykonawczym byłoby sprzeczne z celem wprowadzonej zmiany. 'W ocenie Sądu Apelacyjnego, gdy zarzuty przeciwko zaskarżonemu postanowieniu pierwszej instancji wynikają wprost z treści uzasadnienia środka zaskarżenia wniesionego w postępowaniu wykonawczym, to nie wzywa się o uzupełnienie jego braków w trybie art. 120 $ 1 k.pk. i należy przyjąć, że odpowiada ono wymaganiom obecnie obowiązującego art. 427 $ 1 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 roku). W istocie — jak to wskazano w uzasadnieniu postanowienia — podstawą odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia były okoliczności, które miały miejsce przed osadzeniem skazanego w zakładzie karnym i przed wdrożeniem wobec niego w tych warunkach resocjalizacji. Takie postąpienie nie jest właściwe, na co wskazywano już w orzecznictwie tut. Sądu. I tak w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 30 czerwca 2009 roku, sygn. II AKzw 547/09 (KZS nr 10/2009, poz. 38) zarzucono, że orzekając w przedmiocie wniosku *o przedterminowe zwolnienie z kary, sąd okręgowy kierował się nie tymi przesłankami, które powinien był brać pod uwagę, a to zachowaniem skazanego w zakładzie karnym i warunkami jego życia na wolności, ale tym się sąd kierował, co do niego nie należało, a to charakterem przestępstwa skazanego oraz odwołaniem warunkowego zawieszenia katy, którą skazany odbywa. Zarządzenie wykonania kary początkowo zawieszonej nie zawsze ma znaczenie, bo następuje, zanim skazany zaczął odbywać karę, zatem tworzy stan wyjściowy do przemian osobowości skazanego w trakcie odbywania kary, poprzedzający oddziaływanie penitencjarne. Podkreślenia wymaga, że Sąd Okręgowy nie uwzględnił przebiegu procesu resocjalizacji i zdaje się deprecjonować podjęte zabiegi penitencjarne zmierzające do zmiany postawy skazanego. Gdyby przyjąć za trafną tę koncepcję, to na warunkowe zwolnienie nigdy --- STRONA 3 --- / . / * nie mogliby liczyć skazani, którzy weszli ponownie w konflikt z prawem, a wszak sam ustawodawca uznał za możliwe warunkowe : zwalnianie nawet multirecydywistów tyle, że po dłuższym okresie oddziaływania w warunkach jednostki penitencjarnej. Niemożliwa do zaakceptowania byłaby teza, że o warunkowe zwolnienie nie może ubiegać się osoba, co do której pierwotnie ustalono pozytywną prognozę zawieszając wykonanie kary, a mogłaby się strać osoba, odnośnie do której już w momencie orzekania sąd nie miał przekonania, że nie powróci na drogę przestępstwa. Rozwiązanie tkwi tu w prawidłowej ocenie przebiegu procesu resocjalizacji, czego w niniejszej sprawie nie uczynił Sąd Okręgowy. Postawa skazanego w zakładzie karnym jest jednoznacznie pozytywna, a okoliczności sprawy wskazują na prawidłowy przebieg procesu resocjalizacyjnego. Jak wynika z opinii złożonych do niniejszej sprawy, skazany prawidłowo funkcjonuje w izolacji więziennej. Skazany był nagradzany regulaminowo, nie był karany dyscyplinarnie, Istotne jest, że skazany jest zatrudniony poza zakładem karnym w systemie bez nadzoru i z powierzonych obowiązków wywiązuje się prawidłowo. Skazanemu udzielono także przepustki, z której powrócił bez zastrzeżeń, a której to okoliczności Sąd Okręgowy nie wziął pod uwagę. Postawa skazanego poza zakładem karnym jest właściwa, co znajduje wyraz w aktach sprawy w formie listu pochwalnego. W ocenie Sądu Apelacyjnego powyższe okoliczności dają podstawę do wyciągania pozytywnych dla skazanego wniosków, co do sposobu jego funkcjonowania na wolności. Pozytywna prognoza kryminologiczno-społeczna, jak każda inna prognoza, zawiera element ryzyka związanego z możliwością jej niespełnienia. Rzecz jednak w tym, aby ryzyko związane z niespełnieniem się takiej prognozy było ograniczone do akceptowalnego stopnia, to znaczy takiego, który resocjalizacji nie pozbawia sensu, ale minimalizuje zagrożenie do dających się przewidzieć, rozsądnych granic (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego we W. z. 15 października 2012 roku sygn. (...). Przyznać należy, że sposób funkcjonowania D. S. w życiu społecznym przed sadzeniem w jednostce penitencjarnej nie był właściwy, w szczególności z uwagi na niczrealizowanie obowiązku naprawienia szkody. Wskazać jednak należy, że gdyby w tym zakresie nie brać pod uwagę przebiegu procesu resocjalizacyjnego, to nigdy skazani nie mogliby uzyskać warunkowego zwolnienia, a i kara ograniczałaby swoje cele tylko do izolacji od społeczeństwa, a nie zmierzała do wychowania i wdrożenia skazanego do właściwego , wykonywania ról społecznych. "Wskazać więc w tym miejscu należy, że skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia nie oznacza zakończenia procesu resocjalizacji skazanego. Resocjalizacja taka jest bowiem nadal prowadzona w warunkach wolnościowych podczas wyznaczonego okresu próby, a oddanie skazanego pod dozór pozwoli na kontrolę jego zachowania przez wyznaczony niniejszym postanowieniem okres próby. Najważniejsze, aby skazany w tym okresie nie tracił kontaktu z kuratorem, relacjonował mu przebieg okresu próby, podejmowane działania w cele realizacji obowiązku oraz podjął i kontynuował pracę oraz przede wszystkim naprawił wyrządzone przestępstwem szkody. Skazany powinien sam informować kuratora o realizacji tego obowiązku. Tylko od skazanego zależy czy postawiona wobec niego prognoza okaże się właściwa czy też będzie uchylał się powtórnie od obowiązku naprawienia szkody, co może spowodować powrót skazanego do zakładu karnego. Ze wskazanych powyżej powodów zaskarżone postanowienie zmieniono udzielając skazanemu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary i ustalając stosowny okres próby. Skazanego w okresie próby oddano pod dozór kuratora nakładając na niego równocześnie obowiązek, który ma zapobiec jego ewentualnemu ponownemu wejściu w konflikt z prawem. Wobec faktu, że zażalenie okazało się skuteczne, wydatkami za instancję odwoławczą obciążono Skarb Państwa (w pierwszej instancji skazany był zwolniony od ponoszenia kosztów). Mając na uwadze powyższe orzeczono, jak na wstępie, %