Postanowienie II AKzw 1039/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1039/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie R. S. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we W z dnia (…) 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanowił : I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów postępowania odwoławczego, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, należy wskazać, że dodatnia prognoza kryminologiczno - społeczna winna być rezultatem kumulatywnej oceny wszystkich kryteriów zawartych w art. 77 § 1 k.k. i na tej podstawie sąd winien rozważyć, czy skazany zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zwolnienia. Jeżeli z jednej strony zachowanie skazanego podczas pobytu w warunkach izolacji więziennej oceniane jest jako pozytywne, z drugiej zaś jego dotychczasowa postawa życiowa świadczy o znacznym stopniu jego demoralizacji, to rolą sądu jest ocena, czy sam fakt dobrego zachowania w zakładzie karnym może przemawiać za uwzględnieniem wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie. Należy przyznać rację Sądowi Okręgowemu, że czynnikami, które na chwilę --- STRONA 2 --- obecną przemawiają przeciwko udzieleniu R. S. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są przede wszystkim jego kilkukrotna karalność, cechy osobowości, które ujawnił w trakcie popełnionych przestępstw charakteryzujących się znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz strona podmiotowa czynów, przez co niezbędne jest rozważenie materialnej treści przestępstwa. Okoliczności czynów prawomocnie przypisanych skazanemu wchodzą w skład przesłanek, od których ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z tego dobrodziejstwa. W konsekwencji charakter i okoliczności popełnionych przez R. S. przestępstw mają znaczenie o tyle, że ujawniają szczególne cechy osobowości skazanego, które należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu prognozy jego przyszłego zachowania, bo tylko ta prognoza liczy się w orzekaniu. Trzeba bowiem zauważyć, że dotychczasowa postawa życiowa skazanego wskazuje na jego lekceważący stosunek nie tylko do obowiązującego porządku prawnego, ale także zasad współżycia społecznego i dóbr prawem chronionych, zatem stanowi istotną okoliczność przemawiającą za postawieniem tezy, iż konieczna jest dalsza resocjalizacja w warunkach zakładu karnego, po to, by w przyszłości skazany przestrzegał porządku prawnego. Zarówno Sąd I instancji, jak i Sąd odwoławczy nie kwestionują tego, że skazany w toku odbywania kary zachowuje się właściwie, co może być wynikiem dobrego przystosowania się do warunków izolacji penitencjarnej. Takie zachowanie jednak jest obowiązkiem każdej osoby osadzonej i nie należy za nie oczekiwać szczególnego wyróżnienia w postaci warunkowego przedterminowego zwolnienia. Istotne jest przy tym, że sam skazany w treści zażalenia wskazuje, że jego zachowanie jest pozytywne - dobre. Tymczasem nie dostrzega, że tylko wyróżniająca postawa mogłaby wskazywać na to, że proces resocjalizacji skazanego został zakończony wcześniej, niż założono to w wyrokach skazujących. Tymczasem R. S. w toku odbywania kary pozbawienia wolności poza okresami bardzo dobrego zachowania przejawia także postawy wysoce naganne. Pracując poza terenem zakładu karnego w systemie bez konwojenta oddalił się samowolnie z miejsca zatrudnienia, za co został skazany i ukarany wnioskiem dyscyplinarnym. Nie można przy tym uznać, że postawę skazanego da się wytłumaczyć okolicznościami rodzinnymi. Ukrywał się on bowiem przez organami ścigania przez kilka miesięcy, co i tak nie poprawiło sytuacji jego najbliższych. Fakt bagatelizowania swego niewłaściwego zachowania, a jednocześnie przejawiana roszczeniowa postawa względem administracji jednostki, która w przekonaniu skazanego nie potrafiła go docenić, 2 --- STRONA 3 --- świadczy o tym, że pozytywne zmiany w jego osobowości nie są jeszcze utrwalone. Skazany nie sprawdził się w warunkach maksymalnych uprawnień i został zdegradowany do jednostki penitencjarnej typu zamkniętego. W opinii administracji skazany nie zawsze poddaje się wymogom regulaminu odbywania kary. Silnie utożsamia się z członkami podkultury przestępczej i kontakty interpersonalne ogranicza do uczestników. Fakt ten wskazuje, że R. S. w dalszym ciągu silnie utożsamia się ze środowiskiem przestępczym. Uwzględniając powyższe zasadny jest wniosek, że okoliczności przemawiające na niekorzyść R. S. aktualnie implikują konieczność kontynuacji działań resocjalizacyjnych w warunkach izolacji penitencjarnej. Całościowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w obiektywny sposób przekonuje bowiem, że cele kary nie zostały jeszcze osiągnięte. Na marginesie należy jedynie zauważyć, że sytuacja rodzinna skazanego nie mogła być przedmiotem analizy sądu, bowiem nie wchodzi w skład przesłanek określonych treścią art. 77 § 1 k.k. Z powyższych względów zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy, o czym orzeczono w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 626 §1 k.p.k. w zw. z art. 624 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 §2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa. 3