Postanowienie II AKzw 1036/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1036/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Noskowicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. F. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Podniesiony przez skarżącego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, nie wywarł istotnego wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego, dokonaną analizę zgromadzonych dowodów, a w konsekwencji zastosowanie przepisów prawa materialnego. Sąd Apelacyjny podziela bowiem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że brak jest podstaw do uznania, że natychmiastowe wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec D. F. pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki. Należy wskazać, że decyzja wydawana na podstawie art. 151 § 1 k.k.w. ma charakter fakultatywny i nawet w przypadku zaktualizowania się przesłanek wymienionych w tym przepisie Sąd penitencjarny nie ma obowiązku odroczenia wykonania kary. Sąd Apelacyjny podziela wywody Sądu pierwszej instancji w zakresie w --- STRONA 2 --- jakim uznał on, że ustalone w niniejszej sprawie okoliczności nie uzasadniają skorzystania wobec skazanego z instytucji odroczenia wykonania kary. W ocenie Sądu odwoławczego, izolacja penitencjarna D. F. w najmniejszym nawet stopniu nie zagraża egzystencji członków jego rodziny. Nie powtarzając w tym miejscu wywodów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, przypomnieć należy, że zarówno konkubina skazanego, jak i jej dzieci mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, otrzymują stałe miesięczne świadczenia finansowe, które ze względu na swoją stosunkowo dużą wysokość winny być wystarczające dla zaspokojenia ich podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto zauważyć trzeba, że z ustaleń wywiadu środowiskowego wynika, iż skazany jak do tej pory pracował, miał więc możliwość zabezpieczenia bieżących potrzeb rodziny, zaś co do umowy kredytu należy podzielić trafną konstatację Sądu pierwszej instancji, iż zaciągając kredyt w czasie toczącego się postępowania karnego, skazany winien był liczyć się z konsekwencjami orzeczenia wobec niego kary bezwzględnego pozbawienia wolności. Sąd odwoławczy ma też na uwadze to, że konkubina skazanego może w pełnym zakresie zapewnić opiekę swoim dzieciom, jak również potencjalnie możliwe jest podjęcie przez nią pracy zarobkowej, gdyż wiek dzieci nie daje podstaw do przyjęcia, że muszą one pozostawać przez cały dzień pod nadzorem osoby dorosłej. W ocenie Sądu Apelacyjnego tylko wyjątkowe okoliczności mogłyby uzasadnić możliwość skorzystania wobec skazanego z instytucji odroczenia kary, co jednak w świetle nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych na gruncie badanej sprawy nie ma miejsca. Mając powyższe okoliczności na uwadze, zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 2