Postanowienie II AKzw 1030/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1030/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie D. G. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. kosztami postępowania odwoławczego w kwocie 20,00 zł. (dwadzieścia 00/100) obciążyć skazanego. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Na wstępie wskazać należy, iż przepis art. 78 § 2 k.k. umożliwiał skarżącemu, jako osobie skazanej w warunkach art. 64 § 1 k.k., ubieganie się o warunkowe zwolnienie po odbyciu 2/3 kary. Zaostrzenie warunków do wystąpienia z wnioskiem o zastosowanie tego środka w oparciu o wymienione wyżej przepisy, jest niewątpliwie wyrazem stanowiska ustawodawcy, że postępy w procesie resocjalizacji sprawców, wobec których znajdują one zastosowanie, wymagają szczególnie ostrożnej oceny. W warunkach niniejszej sprawy wymóg ten odnosi się do osoby skarżącego, bowiem nie jest on sprawcą przypadkowym, gdyż wielokrotnie naruszał porządek prawny i nie potrafił wykorzystywać szans resocjalizacji w warunkach wolnościowych (chociażby przypadku warunkowego przedterminowego zwolnienia), a to niewątpliwie świadczy o znacznym --- STRONA 2 --- stopniu jego demoralizacji i utrwalonych skłonnościach do naruszania porządku prawnego. W związku z powyższym, odpowiedzialne odstępstwo od zasady wykonania kary w całości w przypadku D. G. wymagałoby tym samym ustalenia szczególnie istotnych okoliczności świadczących o zasadniczej zmianie osobowości skarżącego, rokującej przestrzeganie prawa na wolności i to w sposób trwały. Sąd pierwszej instancji nie doszukał się takich argumentów i stanowisko to nie jest, zdaniem Sądu Apelacyjnego, pozbawione podstaw. Nie może budzić wątpliwości, iż Sąd I instancji, właściwie ocenił postawę skazanego w toku odbywanej kary, przeanalizował bowiem przesłanki zarówno pozytywne, jak i negatywne. Skarżący natomiast w treści złożonego środka odwoławczego nie wykazał żadnych okoliczności mogących skutkować zmianą zaskarżonego postanowienia. Trzeba przy tym zauważyć, że obok niepoprawności dotychczasowej postawy życiowej skazanego, jego lekceważącego stosunku do dóbr prawem chronionych rozstrzygając kwestię zasadności ewentualnego udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia należy także uwzględniać postępy w procesie resocjalizacyjnym prowadzonym w ramach izolacji penitencjarnej, które w przypadku skazanego nie są znaczne. Istotne jest bowiem, że choć stara się przejawiać pewien rodzaj zaangażowania i aktywności, bowiem uczestniczył w zajęciach edukacyjnych przeznaczonych dla osób skazanych z art. 178a § 1 i 2 k.k., podczas których realizował wszelkie zlecone prace w terminie, to jednak jego zachowanie w toku pobytu w izolacji nie jest ustabilizowane. Obok kilku nagród regulaminowych uzyskał także kary dyscyplinarne, w tym ostatnią w kwietniu bieżącego roku. Powyższe świadczy, że w osobowości skazanego nie zaszły jeszcze trwałe zmiany skutkujące ukształtowaniem postaw społecznie pożądanych. Skoro skazany ma trudności z kontrolowaniem swego zachowania w jednostce penitencjarnej, gdzie pozostaje pod nadzorem, tym bardziej może mieć problemy z opanowaniem swych zachowań w warunkach wolnościowych. Nie można przy tym podzielić stanowiska skarżącego, jakoby fakt, że przed osadzeniem przez wiele lat przebywał na terenie Niemiec, gdzie pracował, układał sobie życie prywatne nie wchodząc w konflikt z prawem przemawiało za udzieleniem mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Skazany bowiem ukrywał się przed polskimi organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości, chcąc unikać konieczności odbywania kary. Przez wiele lat lekceważył obowiązek stawienia się do odbycia kary, co ukazuje, że wbrew jego zapewnieniom nie dążył do trwałej zmiany 2 --- STRONA 3 --- prowadzonego wcześniej stylu życia. Gdyby D. G. chciał rozpocząć nowy etap życia rozliczyłby się z polskim wymiarem sprawiedliwości i po odbyciu kar miał taką możliwość. Tymczasem cały czas ukrywał się mając nadzieję na uniknięcie odpowiedzialności za popełnione przestępstwa, które dodatkowo aktualnie bagatelizuje twierdząc, że były to czyny o niewielkiej społecznej szkodliwości. Powyższe wskazuje na znaczny stopień demoralizacji skazanego, co w połączeniu z niewielkimi postępami w procesu resocjalizacji utwierdza w przekonaniu, że winien on być w dalszym ciągu poddawany intensywnym oddziaływaniom resocjalizacyjnym. W tej sytuacji, zapewnienia skazanego, że zrozumiał on naganność swego dotychczasowego postępowania nie mogą stanowić podstawy do zmiany zaskarżonego postanowienia, bowiem w świetle dotychczasowej sylwetki życiowej skazanego oraz nieustabilizowanego zachowania w toku odbywania kary, są mało wiarygodne. Mając powyższe na uwadze oraz bacząc na to, że skazany de facto w treści zażalenia nie przedstawia argumentów mogących skutecznie podważyć zasadność wydanego postanowienia, ograniczając się do dokonania subiektywnej oceny swej postawy, Sąd Odwoławczy postanowił utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie jako wolne od uchybień faktycznych oraz prawnych. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. 2013, poz. 663), obciążając skazanego kosztami ryczałtu za doręczenia w postępowaniu odwoławczym. 3