Postanowienie II AKzw 1029/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1029/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie Ł. W. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów postępowania odwoławczego, którymi obciążyć Skarb Państwa Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, zaskarżone orzeczenie wolne jest od błędów faktycznych lub prawnych, wskazujących na zasadność jego zmiany lub uchylenia w celu ponownego rozpoznania sprawy. Sąd pierwszej instancji po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania w sprawie zebrał wystarczający dla oceny sylwetki skazanego materiał dowodowy, który ocenił w sposób swobodny, lecz nie dowolny, zaś z poczynionych ustaleń wyprowadził racjonalny wniosek, że brak jest podstaw uzasadniających przekonanie, iż w stosunku do Ł. W. zachodzą przesłanki konieczne dla stwierdzenia pozytywnej prognozy kryminologiczno - społecznej (art. 77 § 1 k.k.). Podstawowym argumentem, przy pomocy którego skazany może wykazywać, że w jego postawie nastąpiła zmiana uzasadniająca możliwość kontynuowania procesu --- STRONA 2 --- resocjalizacji w warunkach wolności kontrolowanej jest wyróżniające i aktywne zachowanie podczas odbywania kary. Sąd Apelacyjny bowiem podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że warunkowe przedterminowe zwolnienie nie jest instytucją, którą należy automatycznie stosować względem skazanych po upływie określonego w przepisach minimum kary, a jedynie wówczas, gdy w przypadku osoby skazanej można stwierdzić istnienie pozytywnej prognozy kryminologiczno - społecznej. Postawa skazanego tymczasem nie przemawia, wbrew jego odmiennemu przekonaniu, na jego korzyść. Zachowanie Ł. W. jest zaledwie przeciętne. Utożsamia się z nieformalnymi strukturami podkultury przestępczej, co wskazuje, że w dalszym ciągu zainteresowany jest posiadaniem silnych związków ze środowiskami przestępczymi. Ponadto skazany w opinii wychowawców, którzy na co dzień pracują nad wykształceniem u niego postaw społecznie pożądanych, przejawia mało krytyczny stosunek do dotychczasowego trybu życia i popełnionych przestępstw. Okoliczność ta w pełni uzasadnia przekonanie, że skoro skazany nie dostrzega, iż jego zachowanie było naganne i wykazuje brak poszanowania dla dóbr prawem chronionych, to po opuszczeniu zakładu karnego może powrócić na drogę popełniania przestępstw. Tymczasem skazany dokonując własnej subiektywnej oceny swej sylwetki nie dostrzega tych negatywnych aspektów przejawiając wręcz roszczeniową postawę względem sądu. Niewątpliwie również dotychczasowy tryb życia skazanego przemawia na jego niekorzyść. Ł. W. nie jest sprawcą przypadkowym i wejście przez niego w konflikt z prawem nie miało charakteru incydentalnego, a to ukazuje znaczny stopień jego demoralizacji i brak poszanowania dla zasad współżycia społecznego. Nieskuteczne okazywały się także próby resocjalizacji w warunkach wolnościowych, o czym świadczy konieczność orzekania zastępczych kar pozbawienia wolności. W tej sytuacji sąd winien z dużą ostrożnością oceniać aktualne postępy skazanego w procesie resocjalizacyjnym, które nie są imponujące. Skazany w treści złożonego środka odwoławczego w rzeczywistości dokonał polemicznej oceny swej postawy, która nie może być dla sądu wiążąca. Natomiast powoływana przez skazanego okoliczność posiadania przez niego możliwości podjęcia zatrudnienia po opuszczeniu zakładu karnego nie została przez niego w żaden sposób udokumentowana poprzez przedłożenie promesy zatrudnienia, zatem dla sądu jest mało wiarygodna, tym bardziej, że przed rozpoczęciem odbywania kar skazany nie wykazywał 2 --- STRONA 3 --- zainteresowania pracą, a nawet w przypadku podejmowania pewnych zajęć miał problemy z jej utrzymaniem. Uwzględniając powyższe okoliczności w przekonaniu Sądu odwoławczego skazany nie zasłużył i nie jest jeszcze gotowy na skorzystanie z możliwości dalszej resocjalizacji w warunkach wolnościowych. Natomiast przytaczane przez niego teoretyczne rozważania nie zostały przez niego w sposób obiektywny przełożone na sytuację jego osoby. Z powyższych względów, podzielając stanowisko Sądu Okręgowego, co do braku podstaw do udzielenia skazanemu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 626 §1 k.p.k. w zw. z art. 624 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa. 3