Postanowienie II AKzw 1028/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1028/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie S. S. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zaskarżone postanowienie wolne jest od uchybień faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na jego treść. Podkreślenia wymaga, iż warunkowe przedterminowe zwolnienie uzależnione jest od uzasadnionego przekonania sądu, że sprawca rokuje trwałe przestrzeganie porządku prawnego po zwolnieniu (art. 77 § 1 k.k). Tego rodzaju prognoza jest formułowana w sposób swobodny na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w postępowaniu (art. 7 k.p.k. i art. 92 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w.). W konsekwencji, orzeczenia w przedmiocie warunkowego zwolnienia mogą być skutecznie kwestionowane jedynie w przypadkach dowolnych ustaleń sądów odnośnie możliwości odpowiedzialnego odstępstwa od zasady wykonania kary w całości. W przedmiotowej --- STRONA 2 --- sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, gdyż obawy Sądu pierwszej instancji, że skazany może powrócić do naruszeń prawa na wolności, nie są bezpodstawne. W przekonaniu Sądu odwoławczego zarzuty skarżącego dotyczące braku kompetencji ze strony administracji jednostki penitencjarnej i braku rzetelności przy sporządzaniu opinii o jego zachowaniu w toku odbywania kary nie znajdują potwierdzenia. Trzeba przy tym zauważyć, że Sąd Penitencjarny podejmując decyzję w kwestii odmowy udzielenia skazanemu tego dobrodziejstwa nie opiera się na treści opinii, a dokonuje własnej analizy akt osobowych skazanego. Istotne jest bowiem, że całokształt postawy skazanego wskazuje, że jego zachowanie w toku pobytu w izolacji jest zmienne, choć niewątpliwie na przestrzeni ostatnich dwóch lat uległo stabilizacji i od czerwca 2012 r. skazany nie był karany dyscyplinarnie, a jedynie nagradzany regulaminowo. Okoliczność ta wskazuje, że proces resocjalizacji skazanego zaczął przebiegać we właściwym kierunku, co potwierdza także wskazywany przez skarżącego fakt ukończenia kursu z zakresu aktywnego poszukiwania pracy. Niezależnie jednak od powyższego nie można go uznać za zakończony, bowiem S. S. nie wyraża zgody na opracowanie i realizację indywidualnego programu oddziaływania. Tymczasem program ten każdorazowo zmierza do kształtowania u osób skazanych postaw społecznie pożądanych, co w przypadku skazanego jest tym bardziej wskazane, jeśli uwzględni się fakt jego wielokrotnej karalności. Skazany jako osoba, która notorycznie wchodzi w konflikt z prawem, a ostatni wyrok obejmuje także czyny popełnione w warunkach multirecydywy, winien w sposób jeszcze bardziej zintensyfikowany starać się swoją postawą wykazać, że zasłużył na uzyskanie zaufania sądu. Tymczasem takiej postawy w przypadku S. S. brak. Sąd odwoławczy nie może również tracić z pola widzenia faktu, że skazany już raz nie sprawdził się w warunkach zmniejszonych uprawnień, co skutkowało jego degradacją do zakładu karnego typu zamkniętego. Od tego momentu nie zyskał zaufania administracji jednostki i cały czas przebywa w warunkach maksymalnego nadzoru oraz bardzo ograniczonych uprawnień, co ułatwia mu właściwe funkcjonowanie. Skazany jest osobą w znacznym stopniu zdemoralizowaną. Przed osadzeniem w zakładzie karnym wykazywał całkowity brak poszanowania dla dóbr prawem chronionych oraz zasad współżycia społecznego. Nieskuteczne okazywały się także próby jego resocjalizacji w warunkach wolnościowych, chociażby w formie kar wolnościowych. Aktualnie z kolei wyraża bezkrytyczny stosunek do wcześniejszego stylu życia i popełnionych przestępstw, 2 --- STRONA 3 --- zatem trudno oczekiwać, że wyciągnął wnioski i dołoży starań, by po opuszczeniu zakładu karnego wieść życie zgodnie z literą prawa. Reasumując, brak jest podstaw dla udzielenia skazanemu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Sąd Apelacyjny - na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. - zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe. 3