Postanowienie II AKzw 1025/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 1025/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Alina Kamińska Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Anny Malczyk po rozpoznaniu w sprawie K. Z. B. s. Z. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 15 maja 2014 r. sygn.akt III Kow 1569/14/el w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o zezwolenie na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15.05.2014r. Sąd Okręgowy w Olsztynie nie uwzględnił wniosku skazanego K. Z. B. o udzielenie mu zezwolenia na odbycie kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie w sprawie VII K 175/13 poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany podnosząc, że odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego umożliwi mu spłatę zaciągniętego przed osadzeniem kredytu oraz pomoc rodzicom. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie nie jest zasadne. Dozór elektroniczny może być zastosowany (przy spełnieniu i innych przesłanek), jeżeli jest to wystarczające do osiągnięcia celów kary oraz jeżeli względy bezpieczeństwa i stopień demoralizacji, a także inne szczególne okoliczności nie przemawiają za potrzebą osadzenia w zakładzie karnym. Tymczasem w przypadku K. Z. B. sąd I instancji słusznie uznał, że całokształt okoliczności związanych z jego osobą, wpływających na prognozę kryminologiczną, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że odbywanie kary w trybie ustawy o dozorze elektronicznym nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia jej celów. Skazany jest osobą wysoce niepoprawną, w postępowaniu której próżno doszukać się skruchy i respektowania porządku prawnego. W konflikt z prawem wchodził wielokrotnie, jednak orzekane kary i poprzednie pobyty w zakładzie karnym nie wpłynęły na niego wychowawczo, a jego zachowanie nadal budzi poważne zastrzeżenia. Z wywiadu środowiskowego wynika ponadto, że skazany jest osobą uzależnioną od alkoholu, na który przeznacza większość zarobionych pieniędzy. Zawarte w zażaleniu deklaracje pomocy rodzicom są sprzeczne z treścią wywiadu środowiskowego, z którego wynika, że skazany nie miał stałej pracy i sam korzystał z pomocy rodziców. Aktualne zachowanie K. Z. B. w warunkach więziennych – jak to wynika z opinii penitencjarnej – jest prawidłowe, ale karę odbywa w systemie zwykłym, nie angażując się w proces resocjalizacji. Słuszna jest zatem konstatacja, że dotychczasowa linia życia skazanego i lekceważące podejście do porządku prawnego wskazują na brak gwarancji poprawnego zachowania i przestrzegania warunków dozoru elektronicznego. Jej zasadności żadną miarą nie może deprecjonować oświadczenie o zatrudnieniu skazanego po opuszczeniu zakładu karnego, zwłaszcza jeśli się zważy na wyżej podniesione okoliczności. Stąd też, podzielając stanowisko Sądu I instancji, że odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego nie będzie wystarczające do osiągnięcia jej celów, a skazany winien odbywać karę w zakładzie karnym, orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.