Postanowienie II AKzw 1023/14 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1023/14 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie Przewodniczący: SSA Lech Magnuszewski Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie M. T. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia (…) 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 §2 k.k.w. postanowił : I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazanego kosztami postępowania odwoławczego w postaci ryczałtu za doręczenia w kwocie 20 (dwudziestu) złotych. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zaskarżone orzeczenie wolne jest od uchybień mogących skutkować jego korektą bądź uchyleniem. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i trafnie ustalił oraz ocenił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w myśl art. 77 §1 k.k. Należy podzielić stanowisko Sądu meriti , iż prognoza kryminologiczna wobec skazanego kształtuje się negatywnie. Zarzuty i argumenty autora zażalenia nie dają podstaw do kwestionowania kierunku rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny nie neguje osiągniętych przez M. T. postępów resocjalizacyjnych. Stwierdzenie, iż --- STRONA 2 --- zachowanie skazanego w warunkach izolacji penitencjarnej jest wzorowe, nie jest jednak uprawnione. Uzyskanie przez niego kilku nagród regulaminowych w ciągu blisko dziesięciomiesięcznego pobytu w zakładzie karnym nie może być uznane za osiągnięcie świadczące o szczególnym, ponadprzeciętnym zaangażowaniu w proces resocjalizacji. Trudno również przeceniać fakt uczestnictwa skazanego w systemie przepustkowym, skoro do tej pory skorzystał on tylko z jednego, trzydziestogodzinnego widzenia poza terenem zakładu karnego. Ponadto znaczenie okoliczności dla skazanego korzystnych w dalszym ciągu wydatnie umniejsza jego naganne zachowanie po wydaniu wyroku skazującego. Zważyć należy, że skazany swoim postępowaniem doprowadził do zarządzenia wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności. Prezentował obojętny stosunek do kuratora oraz obowiązków nałożonych przez sąd, a w maju 2013 r. dopuścił się kolejnego przestępstwa. Do zakładu karnego nie stawił się dobrowolnie, lecz został doprowadzony. Powyższe okoliczności zostały przez obrońcę całkowicie pominięte. Mają tymczasem istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, albowiem świadczą o niepoprawności skazanego, jego niepodatności na oddziaływania resocjalizacyjne i lekceważącym stosunku do zapadłych wobec niego orzeczeń sądowych. Całościowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przekonuje o trafności decyzji procesowej Sądu a quo . W ocenie Sądu Apelacyjnego osiągnięte przez skazanego postępy resocjalizacyjne nie są jeszcze na tyle doniosłe, aby uzasadnione było nieprzywiązywanie większej wagi do jego nagannego zachowania na wolności. Z omówionych względów orzeczono jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 636 §1 k.p.k. w zw. z art. 618 §1 pkt 1 k.p.k. i §2 k.p.k. w zw. z art. 1 §2 k.k.w. w zw. z §1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2003 r., Nr 108, poz. 1026). 2 --- STRONA 3 --- 3