Postanowienie II AKzw 1007/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 1007/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Leszek Kulik Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Małgorzaty Gasińskiej - Werpachowskiej po rozpoznaniu w sprawie A. B. s. E. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn.akt II Kow 400/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Ostrołęce odmówił skazanemu A. B. udzielenia warunkowego zwolnienia z wykonania reszty kary pozbawienia wolności, których koniec przypada na dzień 17.11.2014 r. Zażalenie na to postanowienie wywiódł skazany. Wskazał na ciężką sytuację swojej rodziny, którą chciałby wspomóc. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego jako pozbawione podstaw nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd penitencjarny dokonał trafnej oceny postawy skazanego przez pryzmat wszystkich ustawowych przesłanek wynikających z treści art. 77 § 1 kk. Jakkolwiek opinia penitencjarna wskazuje na poprawne funkcjonowanie skazanego w trakcie wykonywania kary, to do sformułowania pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej nie stanowi wystarczającej podstawy. Samo poprawne funkcjonowanie w warunkach izolacji nie może być oceniane w oderwaniu od pozostałych okoliczności o których mowa w wart 77 § 1 kk. Tymczasem właściwości i warunki osobiste skazanego przemawiają na jego niekorzyść. Wielokrotna karalność skazanego (w warunkach powrotu do przestępstwa) wskazuje, że wymaga on dłuższego okresu resocjalizacyjnego, tym bardziej, że skazany korzystał już z dobrodziejstwa warunkowego zwolnienia, które zostało odwołane. Na koniec odnosząc się do sytuacji rodzinnej skazanego wskazać należy, iż wprawdzie zgodnie z art. 77 § 1 k.k. zalicza się ona do okoliczności, jakie należy brać pod uwagę przy podjęciu decyzji w przedmiocie warunkowego zwolnienia, bowiem wchodzi ona w zakres pojęcia "warunków osobistych" skazanego. Niemniej jednak nie ma ona decydującego znaczenia dla decyzji w tym przedmiocie i może stanowić jedynie dodatkowy argument do udzielenia warunkowego zwolnienia, w przypadku, gdy zostaną spełnione pozostałe przesłanki o jakich mowa w art. 77 § 1 kk. Jednak w sytuacji skazanego takie okoliczności nie zachodzą. Reasumując, w świetle całokształtu okoliczności istniejących w chwili obecnej należy stwierdzić, iż skazany winien kontynuować odbywanie kary pozbawienia wolności w niezmienionych warunkach. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.