Postanowienie II AKzw 1005/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 1005/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Leszek Kulik Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Małgorzaty Gasińskiej - Werpachowskiej po rozpoznaniu w sprawie G. G. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn.akt II Kow 350/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Ostrołęce, wyżej wskazanym postanowieniem odmówił udzielenia skazanemu G. G. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył obrońca skazanego w całości zarzucają mu: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, że brak jest podstaw do kształtowania wobec skazanego pozytywnej prognozy kryminologicznej powołując się w szczególności w uzasadnieniu postanowienia na charakter i okoliczności popełnionych przestępstw, w sytuacji gdy charakter popełnionego przestępstwa nie został wymieniony w katalogu okoliczności z art. 77 § 1 kk, a zatem nie może być to przesłanka nieudzielenia skazanemu warunkowego zwolnienia, zaś postawa skazanego, jego --- STRONA 2 --- właściwości i warunki osobiste oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa, jak i w czasie odbywania kary pozbawienia wolności uzasadniają przekonania, iż skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, a zatem zachodzą przesłanki określone w art. 77 § 1 kk. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez warunkowe zwolnienie skazanego z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej analizy okoliczności wskazanych w art. 77 § 1 kk, stanowiących podstawę formułowania prognozy kryminologicznej. Wyprowadzone z tej analizy wnioski o braku przesłanek do zastosowania wobec skazanego warunkowego zwolnienia zasługują na pełną aprobatę. Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu Okręgowego dotyczące zachowania skazanego w czasie wykonywania kary pozbawienia wolności. Zostało ono ocenione jako zmienne, w chwili obecnej poprawne. Niemniej jednak nawet poprawne funkcjonowanie skazanego w warunkach zakładu karnego, wynikające z poddania go rygorom wykonywanej kary, to w chwili obecnej jeszcze zbyt mało, aby uznać, iż w taki sam sposób funkcjonował będzie on w warunkach wolnościowych. Wskazać bowiem należy, że nawet bardzo dobre zachowanie w zakładzie karnym jest warunkiem koniecznym, ale nie wystarczającym do orzeczenia warunkowego zwolnienia. Dla dokonania pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej istotne są również właściwości i warunki osobiste skazanego, a w tym cechy ujawnione w trakcie popełnionego czynu oraz jego okoliczności, przez co niezbędne jest rozważenie materialnej treści przestępstwa, tak jak to uczynił w sposób prawidłowy Sąd I instancji. Stosowanie warunkowego zwolnienia w takich przypadkach, bez należytego uwzględnienia okoliczności popełnionego przestępstwa, może prowadzić do rozmijania się sposobu wykonywania kary ze społecznym poczuciem sprawiedliwości. Dlatego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych należy uznać za chybiony. Należy też mieć na względzie właściwości i warunki osobiste skazanego oceniane w kontekście dotychczasowego sposobu życia jak i okoliczności popełnionych czynów. --- STRONA 3 --- Oceniając w tym aspekcie skazanego należy stwierdzić, iż jest on osobą o znacznym stopniu demoralizacji i dlatego potrzebuje dłuższego okresu resocjalizacyjnego. W świetle całokształtu okoliczności istniejących w chwili obecnej skazany nie daje jeszcze wystarczającej gwarancji do twierdzenia, że będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. Podzielając zatem stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.