Postanowienie II AKzw 1004/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 1004/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Leszek Kulik Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Małgorzaty Gasińskiej - Werpachowskiej po rozpoznaniu w sprawie R. B. Sz. s. W. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn.akt II Kow 303/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Ostrołęce odmówił skazanemu R. B. Sz. udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie powyższe zaskarżył obrońca skazanego w całości zarzucając mu: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, iż „w sytuacji, gdy zatem żona skazanego ma problemy ze zdrowiem i otrzymała skierowanie do oddziału psychiatrycznego, obowiązki związane z opieką nad matką skazanego, w pierwszej kolejności powinien przejąć inny członek rodziny, który pozostaje na wolności. Tą osoba może być E. W.”, podczas gdy córka skazanego przeszła zabieg mastektomii, do dnia dzisiejszego pozostaje pod opieką Zakładu Endokrynologii Centrum Onkologii Instytutu im. --- STRONA 2 --- M. Skłodowskiej – Curie w W., jest osobą niepełnosprawną, wymagającą stałego wsparcia i pomocy osoby trzeciej, znaczny stopień niepełnosprawności, dodatkowo opiekuje się dwójką dzieci, do czego sama potrzebowałaby pomocy ojca, co uniemożliwi jej zajmowanie się babcią, która wymaga stałej 24 godzinnej opieki, z kolei A. Sz. w celach zarobkowych przebywa w Niemczech i nie ma możliwości powrotu do kraju, tym samym za udzieleniem skazanemu przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności przemawiają ważne względy rodzinne. Skazany jest jedyną osobą, która może zapewnić opiekę matce, zwłaszcza wobec ustalenia Sądu, iż z wywiadu środowiskowego wynika, iż istotnie sytuacja zdrowotna członków rodziny skazanego jest trudna. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na okres 3 miesięcy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako pozbawione podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty podnoszone w zażaleniu były już przedmiotem oceny Sądu Okręgowego i nie ma podstaw, aby oceniać je odmiennie tylko dlatego, że skarżący polemizując z zaskarżonym rozstrzygnięciem ponownie je podnosi. Sąd penitencjarny dokonał prawidłowej oceny okoliczności podnoszonych we wniosku skazanego i doszedł do trafnego przekonania, że nie są one na tyle wyjątkowe, aby mogły stanowić podstawę do udzielenia skazanemu przerwy w karze. Instytucja przerwy w odbywaniu kary ma charakter wyjątku od zasady nieprzerwanego odbywania kary pozbawienia wolności, a więc przesłanki jej udzielania muszą być ściśle interpretowane. Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż udzielenie przerwy w karze nie można im zaradzić. Oznacza to, że rodzina osoby osadzonego winna jest podjąć wszelkie starania dla uzyskanie niezbędnej pomocy. W pełni zgodzić się należy ze stanowiskiem tego Sądu, iż sytuacja zdrowotna rodziny skazanego, jakkolwiek trudna, tak jedna nie może stanowić wystarczającej przesłanki do udzielenia przerwy w karze. Wbrew wywodom zawartym w zażaleniu, Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił, iż w przypadku konieczności zaopiekowania się babcią na czas leczenie szpitalnego żony skazanego – K. Sz. – taką opiekę może jej zapewnić wnuczka, a córka skazanego E. W. Okoliczności na jakie powołuje się skarżący, dotyczące leczenia --- STRONA 3 --- szpitalnego E. W. miały miejsce w 2008 r. i 2013 r., a więc dotyczą okresu minionego. Stąd też, nie sposób jest uznać, że nie jest ona w stanie zająć się babcią zwłaszcza, że sprawuje opiekę nad dwójką dzieci. Tym bardziej, że opieka ta miałaby charakter czasowy, na okres leczenie szpitalnego żony skazanego. Ponadto Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił, iż ostatecznie w razie zaistnienia takiej konieczności rodzina skazanego mogłaby zapewnić prywatną opiekę nad babcią lub też zwrócić się o niezbędną pomoc do wyspecjalizowanych instytucji społecznych. Z tych też względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.