Postanowienie II AKzw 1002/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 1002/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Leszek Kulik Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Małgorzaty Gasińskiej - Werpachowskiej po rozpoznaniu w sprawie R. G. s. W. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 7 maja 2014 r. sygn.akt II Kow 276/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Ostrołęce, postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r. odmówił udzielenia skazanemu R. G. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, których koniec przypada na dzień 25.02.2016 r. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany podnosząc, iż zrozumiał naganność swego postępowania i żałuje swoich czynów. Wskazał również na dobre zachowanie w zakładzie karnym, co w jego ocenie przemawia za udzieleniem mu warunkowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenia skarżącego nie skutkowało podjęciem odmiennej decyzji w przedmiocie warunkowego zwolnienia. Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił postawę, właściwości i warunki osobiste skazanego, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz jego późniejsze zachowanie. Analiza tych właśnie czynników, prowadzi do wniosku, że brak jest w chwili obecnej podstaw do zastosowania instytucji warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Nie sposób zaprzeczyć, iż resocjalizacja skazanego w ostatnim czasie zaczęła przynosić pozytywne efekty, co znajduje odzwierciedlenie w jego obecnym zachowaniu. Niemniej jednak okoliczność ta – także w ocenie Sądu Apelacyjnego - nie jest jeszcze wystarczająca do uwzględnienia wniosku o warunkowe zwolnienie. Wskazać bowiem należy, że we wcześniejszym okresie zachowanie skazanego kształtowało się na zmiennym poziomie. W szczególności wskazać za Sądem meriti należy fakt, iż skazany nie wykorzystywał w sposób prawidłowy szans jakie mu dawała administracja zakładu karnego. Fakt nie powrotów skazanego wskazuje, że wymaga on dłuższego okresu resocjalizacji. Sąd Okręgowy trafnie wskazał, iż dla dokonania prognozy kryminologiczno – społecznej istotne są również właściwości i warunki osobiste skazanego oceniane w kontekście dotychczasowego trybu życia oraz wielokrotnej karalności skazanego. Nie negując zatem pozytywnych aspektów odbywania kary pozbawienia wolności przywołanych przez skarżącego w zażaleniu należy stwierdzić, że resocjalizacja skazanego winna być kontynuowana w warunkach zakładu karnego. Skazany winien kontynuować zmiany w swojej postawie, tak by w przyszłości stało się możliwym podjęcie odmiennej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.