Postanowienie II AKzw 1001/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 1001/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Alina Kamińska Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Anny Malczyk po rozpoznaniu w sprawie M. T. s. W. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 14 maja 2014 r. sygn.akt IV Kow 811/14/wz w przedmiocie udzielenia warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. p o s t a n a w i a zmienić zaskarżone postanowienie i odmówić skazanemu M. T. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kar 2 lat, 1 roku i 3 miesięcy, 1 roku i 8 miesięcy, 5 lat, 2 lat oraz 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawach III K 3467/01, III K 1562/01, XIII K 94/03, III K 474/05 i VII K 893/11, których koniec przypada na dzień 29.03.2015r. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14.05.2014r. Sąd Okręgowy w Białymstoku udzielił skazanemu M. T. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar 2 lat, 1 roku i 3 miesięcy, 1 roku i 8 miesięcy, 5 lat, 2 lat oraz 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawach III K 3467/01, III K 1562/01, XIII K 94/03, III K 474/05 i VII K 893/11, których koniec przypada na dzień 29.03.2015r. W okresie próby --- STRONA 2 --- 2 oddał skazanego pod dozór kuratora oraz nałożył obowiązki informowania kuratora o przebiegu okresu próby i zmianie miejsca pobytu, wykonania ciążącego na nim obowiązku naprawienia szkody, wykonywania pracy zarobkowej, poddania się leczeniu odwykowemu w formie ambulatoryjnej i zachowania związanej z tym abstynencji od alkoholu oraz unikania kontaktów z osobami karanymi sądownie i nadużywającymi alkoholu. Postanowienie to zaskarżył prokurator, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że skazany pomimo nie odbycia kary w całości będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa, podczas gdy postawa skazanego, właściwości i warunki osobiste, zachowanie po popełnieniu przestępstwa i w czasie odbywania kary nie pozwalają na postawienie dodatniej prognozy kryminologiczno-społecznej. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i odmowę udzielenia skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest pozbawione słuszności. Sąd Apelacyjny, po zweryfikowaniu zgromadzonych w sprawie dowodów uznał, iż ocena dokonana przez sąd I instancji jest błędna. Analiza przesłanek wymienionych w art. 77 §1 k.k. nie uzasadnia w stosunku do M. T. przekonania, że po zwolnieniu będzie on przestrzegał porządku prawnego, a zwłaszcza nie popełni ponownie przestępstwa. Lektura uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazuje, że okolicznością determinującą decyzję o wcześniejszym zwolnieniu M. T. z zakładu karnego była jego obecna prawidłowa postawa w izolacji oraz deklaracja podjęcia leczenia odwykowego na wolności. Istotnie, z akt osobowych skazanego i opinii penitencjarnej wynika, że w warunkach izolacji skazany zachowuje się obecnie dobrze, odnosi się właściwie do przełożonych i współwięźniów, pracuje. Trudno jednak zgodzić się z sądem I instancji, aby - w świetle pozostałych istotnych w sprawie przesłanek - to właśnie te okoliczności miały mieć decydujący wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie przedterminowego zwolnienia tego skazanego. Przeciwnie, w przypadku M. T. wnioski płynące z danych zgromadzonych w aktach sprawy nie pozwalają rokować tak pozytywnie co do jego przyszłego zachowania się na wolności, jak uznał Sąd Okręgowy. --- STRONA 3 --- 3 W odniesieniu do tego skazanego, osoby wielokrotnie karanej, istotne znaczenie ma przede wszystkim fakt, że żadna z instytucji probacyjnych, z których korzystał, nie osiągnęła pożądanych rezultatów w postaci wdrożenia go do przestrzegania porządku prawnego. Wielość skazań i systematyczność w łamaniu prawa każe stopień jego demoralizacji ocenić jako znaczny. Także szybka powrotność do przestępstwa, po udzieleniu mu w przeszłości warunkowego przedterminowego zwolnienia, nakazuje szczególną ostrożność w formułowaniu prognozy kryminologicznej. Udzielane mu w przeszłości dobrodziejstwo probacji poprzedzone były również oceną prognozy jego zachowania na wolności, a podjęta decyzja okazała się błędna. Skazany w warunkach izolacji podporządkowuje się obowiązującym normom – co wynika po części z dobrego przystosowania się do rygorów wykonywania kary - ale taka postawa nie jest trwała i na wolności ponownie wchodzi w konflikt z prawem. Potwierdzeniem tego jest także fakt niepowrotu z przepustki, podczas której skazany popełnił kolejne przestępstwo. W tej sytuacji, obecna prawidłowa postawa w izolacji ma znacznie mniejszą wartość prognostyczną, niż przyjął to sąd penitencjarny udzielając warunkowego zwolnienia. Oceniając stopień zaawansowania procesu resocjalizacji M. T. należy też mieć na uwadze, że karę odbywa w systemie zwykłym, a do popełnionych czynów i wcześniejszego trybu życia podchodzi w sposób mało refleksyjny. Nie można też pominąć faktu uzależnienia skazanego od alkoholu, który był jednym z głównych czynników kryminogennych. Wprawdzie zobowiązał się on do podjęcia leczenia odwykowego na wolności, brak jest jednak gwarancji, że jego deklaracje są prawdziwe, a przebywając na wolności i mając dostęp do alkoholu, wytrwa on w abstynencji. Tym bardziej, że podczas odbywania kary odbył terapię, której efekty okazały się nieskuteczne, skoro podczas niepowrotu z przepustki skazany ponownie nadużywał alkoholu. Powyższe okoliczności nakazują z dużą dozą ostrożności oceniać realność i trwałość poprawy okazywanej przez skazanego w okresie odbywania kary. Wprawdzie skazany odbył już znaczną część kary, jednak nie można jeszcze uznać, że osiągnęła ona swój cel w stopniu pozwalającym na jego warunkowe zwolnienie i kontynuowanie resocjalizacji w warunkach kontrolowanej wolności. Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.