Postanowienie II AKzw 1/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w sk

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego T. M. zażaleń wniesionych przez skazanego i jego obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 5 grudnia 2013r. (sygn. akt V Kow 2592/13/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. S. kwotę 120 zł powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych, IV. odroczyć sporządzenie uzasadnienia orzeczenia do dnia 7 lutego 2014r. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. Uzasadnienie postanowienia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2014r. w sprawie o sygn. akt II AKzw 1/14 --- STRONA 2 --- Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2592/13/wz Sąd Okręgowy w Świdnicy odmówił skazanemu T. M. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na okoliczności przestępstwa, którego się dopuścił i bezkrytyczny stosunek do jego popełnienia oraz uprzednią karalność sądową za przestępstwa tego samego rodzaju. Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu negatywnej prognozy kryminologiczno – społecznej po stronie skazanego, pomimo iż oceniony obiektywnie materiał dowodowy dawał podstawę do przyjęcia wniosku wprost przeciwnego, co warunkuje udzielenie T. M. dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, albo – o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Powyższe postanowienie zaskarżył również skazany zarzucając, że opinia o nim pochodząca z zakładu karnego, orzeczenie w jego sprawie oraz zażalenie jego obrońcy są skrajnie schematyczne. Wskazał jednocześnie, że nie przyznaje się do popełnienia przestępstwa, zarówno tego za które obecnie odbywa karę, jak i tego, za które odbywał karę poprzednio. Wskazując na powyższą argumentację skazany wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu T. M. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. Nie można tracić z pola widzenia, że warunkowe zwolnienie jest swojego rodzaju nagrodą za „wzorowe” zachowanie w zakładzie karnym, przy czym podstawą oceny postawy skazanego musi być ogół okoliczności zaistniałych podczas całego okresu odbywania przez niego kary. Tymczasem postawa skazanego w izolacji jest zmienna. Choć obecnie nie narusza regulaminu jednostki, to w przeszłości był dwukrotnie karany dyscyplinarnie. Nadto nie otrzymuje on nagród regulaminowych i odmawia zgody na odbywanie kary w systemie programowego oddziaływania. Skazany nie wykazuje zatem - niezbędnego do skorzystania ze środka probacyjnego - zaangażowania w proces resocjalizacji. W trakcie obecnej izolacji nie zaszły zatem dotychczas w postawie skazanego zmiany, które uzasadniałyby założenie, że po opuszczeniu zakładu karnego, nie powróci on do łamania porządku prawnego. Istotnym dla prognozy kryminologiczno – społecznej wobec T. M. jest także fakt, że jest on osobą uprzednio karaną sądownie za przestępstwo godzące w takie samo dobro chronione prawem, jakie naruszył również przestępstwem, za które obecnie odbywa karę. Powrót na drogę przestępstwa, przy jednoczesnym braku krytycznego stosunku do swojej postawy w tym zakresie, świadczy o znacznym stopniu jego zdemoralizowania, a jednocześnie – o braku kontroli nad postępowaniem w warunkach wolnościowych. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, iż nie ma obecnie podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej wobec T. M.. Zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. S. wynagrodzenia za obronę z urzędu skazanego w postępowaniu odwoławczym znajduje podstawę w art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze. Wysokość tego wynagrodzenia została --- STRONA 3 --- wyliczona w oparciu o treść § 15 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348). O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624 § 1 kpk. Biorąc pod uwagę, że skazany nie posiada majątku, a aktualnie w trakcie odbywania kary nie jest zatrudniony, uiszczenie jakichkolwiek kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.