Postanowienie II AKo 62/09

--- STRONA 1 --- Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2009 r. II AKo 62/09 TEZA aktualna 1. Postanowienie o pozostawieniu prośby o ułaskawienie bez rozpoznania podejmuje sąd, który jest expressis verbis wymieniony w art. 560 § 2 k.p.k., bądź art. 566 k.p.k. Nie zastrzeżono wprost w ustawie, aby sądem tym mógł być wyłącznie sąd pierwszej instancji. 2. Ratio legis unormowania zawartego w art. 566 k.p.k. sprowadza się do postawienia tamy przed zbyt częstym bezzasadnym występowaniem z prośbami o łaskę, chyba że w okresie rocznym od negatywnego załatwienia poprzedniej prośby pojawią się nowe okoliczności, które pozwalają na merytoryczne rozpoznanie prośby. Odmienna interpretacja skutkować musiałaby tym, że sąd odwoławczy zobligowany byłby zawsze do wydania opinii, gdy została ona tylko sporządzona przez sąd pierwszej instancji, nawet wtedy, gdyby przykładowo prośbę o ułaskawienie złożyła osoba nieuprawniona i nadano jej bieg, bądź też - bez zaistnienia ku temu rzeczowych podstaw - rozpoznawano by prośby składane co kwartał, czy co miesiąc. UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SA Wiesław Masłowski. Sędziowie: SA dr Jacek Błaszczyk (spraw.), SO (del.) Izabela Dercz. Sentencja Sąd Apelacyjny w Łodzi, w przedmiocie wydania opinii w sprawie ułaskawienia skazanego Janusza Sz., na podstawie art. 566 k.p.k. postanawia pozostawić prośbę o ułaskawienie bez rozpoznania. Uzasadnienie faktyczne Zgodnie z treścią art. 566 k.p.k., ponowna prośba o ułaskawienie, wniesiona przed upływem roku od negatywnego załatwienia poprzedniej prośby, może być przez sąd pozostawiona bez rozpoznania. Z lektury akt sprawy wynika, że Janusz Sz. ostatnią prośbę o ułaskawienie złożył w dniu 12 stycznia 2009 r., natomiast w dniu 7 maja 2008 r. Sąd Okręgowy w P. T. negatywnie rozpoznał poprzednią prośbę o ułaskawienie złożoną przez skazanego i taką też opinię wydał sąd drugiej instancji w dniu 21 maja 2008 r. W takiej sytuacji, zgodnie z treścią w/w przepisu, sąd uprawniony jest do pozostawienia prośby o ułaskawienie bez rozpoznania. W ocenie Sądu Apelacyjnego, postanowienie o pozostawieniu prośby o ułaskawienie bez rozpoznania podejmuje sąd, który jest expressis verbis wymieniony w art. 560 § 2 k. p.k., bądź art. 566 k.p.k. Nie zastrzeżono wprost w ustawie, aby sądem tym mógł być wyłącznie sąd pierwszej instancji (por. rozróżnienia instancji zawarte w art. 564 § 1-3 k.p.k. i argumentację a rubrica, tj. zamieszczenie normy art. 566 k.p.k. po przepisie art. 564 k. p.k., a także R. Stefański "Ułaskawienie w nowych uregulowaniach", Prokuratura i Prawo Nr 9/1997, str. 40-41). Ratio legis unormowania zawartego w art. 566 k.p.k. sprowadza się do postawienia tamy przed zbyt częstym bezzasadnym występowaniem z prośbami o łaskę, chyba że w okresie rocznym od negatywnego załatwienia poprzedniej prośby pojawią się nowe okoliczności, które pozwalają na merytoryczne rozpoznanie prośby. Odmienna interpretacja skutkować musiałaby tym, że sąd odwoławczy zobligowany byłby zawsze do wydania opinii, gdy została ona tylko sporządzona przez sąd pierwszej instancji, nawet wtedy, gdyby przykładowo prośbę o ułaskawienie złożyła osoba nieuprawniona i nadano jej bieg, bądź też - bez zaistnienia ku temu rzeczowych podstaw - rozpoznawano by prośby składane co kwartał, czy co miesiąc. W tym miejscu więc wskazać trzeba, że skazany w ostatniej prośbie podnosi te same argumenty (chęć pomocy dzieciom), które były przedmiotem oceny w poprzednim postępowaniu o ułaskawienie, w którym wskazane już opinie zostały wydane zarówno przez Sąd Okręgowy, jak i Sąd Apelacyjny. Nota bene w niniejszej sprawie również Sąd Okręgowy stosował już regulację prawną zawartą w art. 566 k.p.k. Z tych też względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia. II AKo 62/09 - Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi