Postanowienie II AKa 413x07 WYROK

--- STRONA 1 --- Sygn. akt : II AKa 413x07 WYROK " W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ . Dnia 27 listopada 2007 1'. Sad Apelacyjny W Katowicach II Wydzia1KaI‘ny W skladzie: Przewodniczapy SSA Miroslaw Ziaja SSA Aleksandra Malomy (sp1'.) SSO del. Beata Basiura Protokolant Boiena Drzymalla przy udziale Prokuratora Prok. Okrqg. (del.) Ireneusza Kunerta p0 rozpoznaniu W dniu 2'? listopada 2007 roku sprawy Z wniosku M. W. 0 zadoééuczynienie Z tytuln nieshlsznego tymczasowego aresztowania na skutek apelacji pelnomocnika wnioskodawcy dd Wyroku Sqdu Okrqgowego W Gliwicach z dnia 06 Wrzeénia 200'? roku sygn. akt IV K0 23/07 1. utrzymuje W mocy zaskariony Wyrok, uznajqc apelacjq jako oczywiécie bezzasadnau 2. kosztami sacdowymi postqpowania odwoiawczego obciqia Skarb Pafistwa. Sygn. akt II AKa 413/07 . UZASADNIENIE M. W. dz_i._aIajacc za poérednictwem  swojego pe1:nomocnika Wystqpi} przeciwko SkarbowiPa1istWa 0 zasqdzenie na jego rzecz kwoty 100.000 z%0tychtytu1em odszkodowania, a W uzasadnieniu Wniosku precyzujap, Ze kwoty tej domaga siq z tytulu zadoééuczynienia zwiqzanego z doznanq krzywdq spowodowanq oczywiécie nies%usznyrn tymczasowym aresztowaniem W sprawie Sqdu Okrqgowego W Gliwicach 0 sygnaturze IV K 63506. Wnioskodawca Wskazal, Ze oczywiécie niesluszne tymczasowe aresztowanie obejmowaio okres 0d dnia 12 kwietnia 2005 roku do dnia 20 listopada 2006 roku. Sqd Okrqgowy W Gliwicach wyrokiem z dnia 6 Wrzeénia 2007 roku, sygnatura akt IV K0 23/07 zasqdzi} od Skarbu Pafistwa na rzecz Wnioskodawcy M. W. kwotq 24.700 zlotych tytulem zadoééuczynienia z ustawowymi odsetkami 0d dnia prawomocnoéci Wyroku za nieslruszne tymczasowe aresztowanie W sprawie Sa_du Okrqgowego W Gliwicach, sygnatura IV K 63/06, a W pozostalej czqéci Zqdanie Wnioskodawcy oddalil, kosztami postqpowania obciqiyi Skarb Pafistwa. » Sqd Okrqgowy uzna}, Ze Wlaéciwym zadoééuczynieniem za kaidy miesiap oczywiécie nieshlsznego tymczasowego aresztowania Wnioskodawcy jest kwota 1.300 ziotych, co 1a_cznie stanowi kwotq 24.700 zbtych bqdqcq kompensatq przeiyé psychicznych i cierpiefi. Apelacjq od powyiszego wyroku wniésl pelnomocnik wnioskodawcy. Skariqcy wyrokowi zarzucil naruszenie przepisu a.rt.552 §4 kpk przez zasqdzenie na rzecz Wnioskodawcy tytulern zadoééuczynienia kwoty 24.700 ziotych, zamiast kwoty dochodzonej 100.000 zlotych. Stawiajap powyiszy zarzut apelujapy Wniésl 0 zmianq zaskarionego Wyroku p0p1‘Z6Z zasqdzenie mi rzecz Wnioskodawcy dalszego zadoééuczynienia W kwocie 75.300 zlotych. Sqd Apelacjflny stwierdzil, co nastqpuje: Apelacja okazala SiQ bezzasadna i to W stopniu oczywistym, dlatego tea’: brak bylo podstaw do uwzglqdnienia Wniosku W niej zawartego. W pierwszym rzqdzie Wskazaé trzeba, Ze zarzut przedstawiony W _ apelacji oraz rnotywacja majqca go popieraé, a zawarta W jej uzasadnieniu, nie przedstawiajq okolicznoéci sygn. ale z 11 Aka 413x07 WYROK ' W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ , Dnia 27 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny W składzie: Przewodniczący SSA Mirosław Ziaja SSA Aleksandra Malorny (spr.) SSO del. Beata Basiura Protokolant Bożena Drzymalla przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. (del.) Ireneusza Kunerta po rozpoznaniu W dniu 27 listopada 2007 roku sprawy z wniosku M. W. o zadośćuczynienie z tytułu niesłusznego tymczasowego aresztowania na skutek apelacji pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 06 września 2007 roku sygn. akt IV Ko 23/07 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II AKa 413/07 . UZASADNIENIE M. W. działając za pośrednictwem -- swojego pełnomocnika wystąpił przeciwko Skarbowi Państwa o zasądzenie na jego rzecz kwoty 100.000 złotych tytułem odszkodowania, a w uzasadnieniu wniosku precyzując, że kwoty tej domaga się z tytułu zadośćuczynienia związanego z doznaną krzywdą spowodowaną oczywiście niesłusznyrn tymczasowym aresztowaniem w sprawie Sądu Okręgowego W Gliwicach o sygnaturze IV K 63f06. Wnioskodawca wskazał, że oczywiście niesłuszne tymczasowe aresztowanie obejmowało okres od dnia 12 kwietnia 2005 roku do dnia 20 listopada 2006 roku. Sąd Okręgowy W Gliwicach wyrokiem z dnia 6 września 2007 roku, sygnatura akt IV Ko 23/07 zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy M. W. kwotę 24.700 złotych tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia prawomocności wyroku za niesłuszne tymczasowe aresztowanie W sprawie Sądu Okręgowego W Gliwicach, sygnatura IV K 63/06, a w pozostałej części żądanie wnioskodawcy oddalił, kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. ~ Sąd Okręgowy uznał, że właściwym zadośćuczynieniem za każdy miesiąc oczywiście niesłusznego tymczasowego aresztowania Wnioskodawcy jest kwota 1.300 złotych, co łącznie stanowi kwotę 24.700 złotych będącą kompensatą przeżyć psychicznych i cierpień. Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy. Skarżący wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu art.552 §4 kpk przez zasądzenie na rzecz wnioskodawcy tytułem zadośćuczynienia kwoty 24.700 złotych, zamiast kwoty dochodzonej 1-00.000 złotych. Stawiając powyższy zarzut apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz wnioskodawcy dalszego zadośćuczynienia W kwocie 75.300 złotych. Sąd Apelacşjny stwierdził, co następuje: Apelacja okazała się bezzasadna i to W stopniu oczywistym, dlatego też brak było podstaw do uwzględnienia wniosku W niej zawartego. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że zarzut przedstawiony w _ apelacji oraz motywacja mająca go popierać, a zawarta W jej uzasadnieniu, nie przedstawiają okoliczności --- STRONA 2 --- i faktow takich, ktore nie bylyby znane Sa;doWi sprawe rozpoznajqcemu i przez Sqd ten rozwaione. W zasadzie apelujqcy ograniczyl siq jedynie do kontestacji stanowiska Sqdu orzekajqcego I instancji oraz Zqdaxlia zasqdzenia wyiszej kwoty zadoééuczynienia. Talc lakoniczna forma érodka odwolawczego nie pozwala nie tylko na git‘gbszat analize zasadnoéci tego zarzutu, ale uniemoiliwia nawet podj Qcie 2 nim polemiki. W Zadnej mierze nie sposob zaakceptowaé twierdzenia, fie Sqd orzekajqcy naruszyl Wskazany przepis prawa procesowego i biednie ocenii fakty detenninujqce ustalenie Wysokoéci zadoééuczynienia za doznanq przez Wnioskodawcq krzywde i cierpienia moraine. Nie ulega Wajzpliwoéci, Ze wysokoéé zadoééuczynienia okreélana jest przez Sqd W sposob uznaniowy i uwzglqdniajagzy szereg réznych okolicznoéci majapych Wplyw na ustalenie skutkow, czy to nieslrusznego skazania, czy tei nieshlsznego tymczasowego aresztowania (tak te2 Sa,d Apelacyjny w Katowicach, wyrok z dnia 10 marca 2005 r., sygn. II AKa 5Sf05). Bogata i ugruntowana judykatura jednoznacznie stoi 11a stanowisku, Ze Wysokoéé zadoééuczynienia okreélana jest przez satdlw sposob uznaniowy i oceniajapy szereg roinych okolicznoéci majapych Wpiyw na ustalenie skutkow, czy to n_iesh1sznego skazania, czy te2 nieshsznego tymczasowego aresztowania. Dopiero bowiem te. kompleksowo ujete skutki stanowiq 0 takim uksztaltowaniu Wysokoéci zadoééuczynienia, by nie mialo ono jedynie symbolicznego charakteru, a dawaio wyraz doznanej krzywdzie. Jednoczeémie Wysokoéé zadoééuczynienia nie mote tei byé nadmierna, aby nie uchybié jego funkcji kompensacyjnej, przy uwzglednieniu standardow przecietnego poziomu Zycia W kraju. Zatem posiada ona Iflewqtpliwie ocenny, na co zwrocil takie uwagq Sqd orzekajqcy I instancji, charakter. Kontesmjap skarione orzeczenie apelujqcy ograniczyl sie do negacji stanowiska Sqdu orzekaj qcego I instancji, nie uzasadniaj ap W czym upatruje Wadliwoéci oceny dokonanej przez tenie Sqd oraz nie Wskazujap innych, od tych, ktore WZIQ1 pod uwage Sqd merytoryczny, regu}. Lektura pisemnych motywow skarionego orzeczenia jed11oznaczni_e Wskazuje, fie Sqd I instancji ustalajap Wysokoéé zadoééuczynienia rozwaiyl tak Wiek Wnioskodawcy W chWi1i jego tymczasowego aresztowania, jak tei czas jego trwania. Uwagi Sqdu nie umknelo takze to, Ze tymczasowe aresztowanie Wnioskodawcy skutkowaio przerwq toku jego edukacji. Wziaj pod uwage Sqd Wreszcie fakt, ii po opuszczenju jednostki penitencjamej Wnioskodawca podjaj leczenie, doznal bowiem uszczerbku na zdrowiu. Analizujap tok rozumowania Sqdu Okrqgowego przedstawiony W pisenmych motywach skarfaonego orzeczenia Sad odwolawczy nie dopatrzyl sie W nim bledow, czy tei nieprawidlowej oceny przeslanek, ktore wim1y ksztahowaé Wysokoéé zadoééuczynienia. Istotnie Wnioskodawca W dacie zastosowania tymczasowego aresztowania by} osobq mlodq. Niewqtpliwie nigdy Wczeéniej Wobec wnioskodawcy nie bylo stosowane tymczasowe aresztowanie, zatem po raz pierwszy przebywal W odosobnieniu. Nienmiej jednak zwrocié naleiy uwagq na fakt, o ktérym Wyjaénil sam Wnioskodawca, Ze byI on jui W przeszloéci karany. Tym samym postepowanie, W ktorym zastosowano wobec wnioskodawcy areszt tymczasowy, nie bylo pierwszym postqpowaniem, ktére toczylo siq wzgledem jego osoby. Zatem nie bylo to pierwsze zetkniqcie sie wnioskodawoy z mechemizmami, ktore rzqdzq postqpowaniem karnym. Nie sposob skutecznie zalozyé, ie tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy Wykonywane bylo W drastycznych wanmkach, czy tez w warunkach odbiegajapych od standardow ustawowych. Sam wnioskodawca wszak wyjaénil, Ze nie by} szykanowany, nie doznai takié od Wspolosadzonych krzywd. W jednostce penitencjarnej by} takie objety skutecznq i prawidlowq opiekq lekarskau skoro to wlaénie tam zdiagnozowano u Wnioskodawcy nadciénienie i rozpoczeto leczenie. Wnioskodawca p1‘Z6d tymczasdwym axesztowaniem uczyi sie, przy czym zaznaczyé naleiy, Ze uczyl sie W gimnazjum Wieczorowym. Niewqtpliwie zatem fakt tymczasowego i faktów takich, które nie byłyby znane Sądowi sprawę rozpoznającemu i przez Sąd ten rozważone. W zasadzie apelujący ograniczył się jedynie do kontestacji stanowiska Sądu orzekającego I instancji oraz żądania zasądzenia wyższej kwoty zadośćuczynienia. Tak lakoniczna forma środka odwoławczego nie pozwala nie tylko na głębszą analizę zasadności tego zarzutu, ale uniemożliwia nawet podjęcie z nim polemiki. W żadnej mierze nie sposób zaakceptować twierdzenia, że Sąd orzekający naruszył wskazany przepis prawa procesowego i błędnie ocenił fakty determinujące ustalenie wysokości zadośćuczynienia za doznaną przez wnioskodawcę krzywdę i cierpienia moralne. Nie ulega wątpliwości, że wysokość zadośćuczynienia określana jest przez Sąd W sposób uznaniowy i uwzględniający szereg różnych okoliczności mających wpływ na ustalenie skutków, czy to niesłusznego skazania, czy też nieslusznego tymczasowego aresztowania (tak też Sąd Apelacyjny W Katowicach, wyrok z dnia 10 marca 2005 r., sygn. II AKa SSIOS). Bogata i ugruntowana judykatura jednoznacznie stoi na stanowisku, że wysokość zadośćuczynienia określana jest przez sądw sposób uznaniowy i oceniający szereg różnych okoliczności mających wpływ na ustalenie skutków, czy to niesłusznego skazania, czy też niesłusznego tymczasowego aresztowania. Dopiero bowiem te. kompleksowo ujęte skutki stanowią o takim ukształtowaniu wysokości zadośćuczynienia, by nie miało ono jedynie symbolicznego charakteru, a dawało wyraz doznanej krzywdzie. Jednocześnie wysokość zadośćuczynienia nie może też być nadmierna, aby nie uchybió jego funkcji kompensacyjnej, przy uwzględnieniu standardów przeciętnego poziomu życia w kraju. Zatem posiada ona niewątpliwie ocenny, na co zwrócił także uwagę Sąd orzekający I instancji, charakter. Kontestując skarżone orzeczenie apelujący ograniczył się do negacji stanowiska Sądu orzekaj ącego I instancji, nie uzasadniaj ąc w czym upatruje wadliwości oceny dokonanej przez tenże Sąd oraz nie wskazując innych, od tych, które wziął pod uwagę Sąd merytoryczny, reguł. Lektura pisemnych motywów skarżonego orzeczenia jednoznacznie wskazuje, że Sąd I instancji ustalając wysokość zadośćuczynienia rozważył tak wiek wnioskodawcy W chwili jego tymczasowego aresztowania, jak też czas jego trwania. Uwagi Sądu nie umknęło także to, że tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy skutkowało przerwą toku jego edukacji. Wziął pod uwagę Sąd wreszcie fakt, iż po opuszczeniu jednostki penitencjarnej wnioskodawca podjął leczenie, doznał bowiem uszczerbku na zdrowiu. Analizując tok rozumowania Sądu Okręgowego przedstawiony W pisemnych motywach skarżonego orzeczenia Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w nim błędów, czy też nieprawidłowej oceny przesłanek, które wimiy kształtować wysokość zadośćuczynienia. istotnie wnioskodawca w dacie zastosowania tymczasowego aresztowania był osobą młodą. Niewątpliwie nigdy wcześniej wobec wnioskodawcy nie było stosowane tymczasowe aresztowanie, zatem po raz pierwszy przebywał W odosobnieniu. Niemniej jednak zwrócić należy uwagę na fakt, o którym wyjaśnił sam wnioskodawca, że był on już w przeszłości karany. Tym samym postępowanie, w którym zastosowano wobec wnioskodawcy areszt tymczasowy, nie było pierwszym postępowaniem, które toczyło się względem jego osoby. Zatem nie było to pierwsze zetknięcie się wnioskodawcy z mechanizmami, które rządzą postępowaniem karnym. Nie sposób skutecznie założyć, że tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy wykonywane było W drastycznych warunkach, czy też w warunkach odbiegających od standardów ustawowych. Sam wnioskodawca wszak wyjaśnił, że nie był szykanowany, nie doznał także od współosadzonych krzywd. W jednostce penitencjarnej był także objęty skuteczną i prawidłową opieką lekarską, skoro to właśnie tam zdiagnozowano u wnioskodawcy nadciśnienie i rozpoczęto leczenie. Wnioskodawca przed tymczasowym aresztowaniem uczył się, przy czym zaznaczyć należy, że uczył się W gimnazjum wieczorowym. Niewątpliwie zatem fakt tymczasowego --- STRONA 3 --- aresztowania doprowadzfl do przerwania cyklu edukacyjnego Wnioskodawcy. Jednoczesnie zauwazyc’: trzeba, Ze ten ostatni skutek nie posiadal nieodwraealnego charakteru, skoro Wnioskodawca aktualnie podjaj nauke i kontynuuje jq W tej samej szkole. Zauwaiyé trzeba takie, Ze cykl edukacyjny Wnjoskodawcy nie charakteryzowal sie dynamikq, skoro W Wieku 19 lat uczestniczyl on W programie nauczania na poziomie gimnazjum. Zatem takie 2 tego punktu Widzenia nie sposob dowodzié, Ze poiniejsze ulcoficzenie przez wnioskodawce edukacji na 'p0Zi01fni6 gimnazjum, mialo i moglo mieé jakikolwiek wplyw na przebieg i dynamike jego edukaeji, takze dalszej. Nie Sposéb takiie przeceniaé skutkéw, ktére tymczasowe aresztowanie mialo odniesé W sferze zdrowotnej Wnioskodawcy. Istotnie wnioskodawca po opuszczeniu jednostki penitencjarnej podjaj leczenie kardiologiczne i neurologiczne, a takze korzystal z pomocy lekarza psychiatry. Shlsznie postqpil zatern Sqd merytoryczny dopuszczajap dowéd z opinii bieglego lekarza internisty  kardiologa celem ustalenia czy i jaki wpiyw na stan zdrowia Wnioskodawcy mialo jego tymczasowe aresztowanie. Z opinii sqdowo  lekarskiej Wynika, Ze fakt osadzenia mogi spowodowaé u Wnioskodawcy powstanie schorzenia ukladu krqienia. Biegly stwierdzii, Ze Wnioskodawca jest obciaciony genetycznie W tym kierunku, jednak Z duiym prawdopodobiefistyvem moina przyjalé, Ze fakt osadzenia zdecydowanie pogorszyl Stan zdrowia Wnioskodawcy W zakresie wymienionych schorzefi. Istniejqce u wnioskodawcy schorzenia ukladu kragenia mogiy powstaé bez zwiqzku Z jego tymczasowym aresztowaniem, ale jest to maio prawdopodobne. Wreszcie biegly stwierdzii, Ze obeonie stan zdrowia Wnioskodawcy jest dobry. W zwiaglm 2 brakiem mofzliwosci Wyjasnienia z czflkowitq pewnosciq, czy to Wiasnie osadzenie Wnioskodawey Wywoialo stwierdzone przez bieglego lekarza skutki, Wqtpliwosci te naleiaio thunaczyé na korzysé Wnioskodawcy. Tak tei sie staio, bowiem Z tresci uzasadnienia skarionego Wyroku Wynika, ice ustalajqc Wysokosé zadoséuczynienia Sacd miai na uwadze, 2e Wnioskodawea podczas tymczasowego aresztowania doznaI uszczerbku na zdrowiu (strona 4 uzasadnienia). Jednoczesnie godzi sie Zauwaiyé, fie skutki te nie mogq byé istotne, czy tei nieodwracalne, skoro Wnioskodawca  co Wynika z tresci opinii  nie zaiywa aktualnie Zadnych Iekow. Sam fakt korzystania przez skazanego z konsultacji lekarskich nie jest dostatecznym dowodem tego, 2e jego tymczasowe aresztowanie Wywoialo dalekie i rozlegie skutki W jego sferze zdrowotnej. Bezspornym, bo podanym przez samego Wnioskodawce jest to, Ze po opuszczeniu jednostki penitencjarnej podjal prace i jest zatrudniony W charakterze pracownika ochrony. Wszak  co jest powszechnie Wiadomym  przed zatrudnieniem pracobiorca musi przejée badania, testy. Gdy zwaiyé charakter Wykonywanej przez Wnioskodawce pracy, ktora Wymaga sprawnoéci fizycznej, a talkie sprawnosci psychicznej, to nie sposob skutecznie zaloiyé, ie osoba nawet z niewielkim, ale t1Walyrn i istotnym uszczerbkiem zdrowia psychicznego, czy fizycznego nie tylko bylaby zatrudniana przez pracodawce, ale byiaby W stanie Wykonywaé profesje tego charakteru. Stqd tez podzielajqc ustalenie Sqdu merytorycznego, dotyczqce Wystqpienia u wnioskodawcy uszczerbku na zdrowiu, Sqd odwoiawczy nie znalazi podstaw do negowania przyjetego przez tenZe Sqd charaktenl uszczerbku oraz jego przeioienia na wysokosé zasqdzonego zadoééuczynienia. Nie sposob takie uznaé, Ze tymczasowe aresztowanie wywarto szczegolne skutki W srodowisku, W ktorym funkcjonowai wnioskodawca i naraziio na utrate zajmowanej przez niego pozycji, czy tei take utrate Wywoialo. Wszak wnioskodawca przed jego tymczasowym aresztowaniem nie Wykonywal Zadnej pracy, nie zajfiiowal Zadnego stanowiska, jak tei nie zajmowal pozycji Wymagajqcej zaufania publicznego. Jak jui Wskazano W przesziosci Wnioskodavvca by} karany. Zatem nie moina méwié 0 nieposzlakowanej opinii Wnioskodawcy, ktorej jedynym zakioceniem byl fakt jego tymczasowego aresztowania. Material zgromadzony W sprawie nie wykazal takiie, by fakt tymczasowego aresztowailia aresztowania doprowadził do przerwania cyklu edukacyjnego wnioskodawcy. Jednocześnie zauważyć trzeba, że ten ostatni skutek nie posiadał 'nieodwracalnego charakteru, skoro wnioskodawca aktualnie podjął naukę i kontynuuje ją W tej samej szkole. Zauważyć trzeba także, że cykl edukacyjny wnioskodawcy nie charakteryzował się dynamika, skoro W wieku 19 lat uczestniczył on w programie nauczania na poziomie gimnazjum. Zatem także 2 tego punktu widzenia nie sposób dowodzić, że późniejsze ukończenie przez wnioskodawcę edukacji na 'poziomie gimnazjum, miało i mogło mieć jakikolwiek wpływ na przebieg i dynamikę jego edukacji, także dalszej. Nie sposób także przeceniać skutków, które tymczasowe aresztowanie miało odnieść w sferze zdrowotnej wnioskodawcy. Istotnie wnioskodawca po opuszczeniu jednostki penitencjarnej podjął leczenie kardiologiczne i neurologiczne, a także korzystał z pomocy lekarza psycłiiatry. Słusznie postąpił zatem Sąd merytoryczny dopuszczając dowód z opinii biegłego lekarza internisty - kardiologa celem ustalenia czy i jaki wpływ na stan zdrowia wnioskodawcy miało jego tymczasowe aresztowanie. Z opinii sądowe - lekarskiej wynika, że fakt osadzenia mógł spowodować u wnioskodawcy powstanie schorzenia układu krążenia. Biegły stwierdził, że wnioskodawca jest obciążony genetycznie w tym kierunku, jednak z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że fakt osadzenia zdecydowanie pogorszył stan zdrowia wnioskodawcy w zakresie wymienionych schorzeń. Istniejące u wnioskodawcy schorzenia układu krążenia mogły powstać bez związku z jego tymczasowym aresztowaniem, ale jest to mało prawdopodobne. Wreszcie biegły stwierdził, że obecnie stan zdrowia Wnioskodawcy jest dobry. W związku. z brakiem możliwości wyjaśnienia z całkowitą pewnością, czy to właśnie osadzenie wnioskodawcy wywołało stwierdzone przez biegłego lekarza skutki, wątpliwości te należało tłumaczyć na korzyść wnioskodawcy; Tak też się stało, bowiem z treści uzasadnienia skarżonego wyroku wynika, że ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd miał na uwadze, że wnioskodawca podczas tymczasowego aresztowania doznał uszczerbku na zdrowiu (strona 4 uzasadnienia). Jednocześnie godzi się zauważyć, że skutki te nie mogą być istotne, czy też nieodwracalne, skoro wnioskodawca - co wynika z treści opinii - nie zażywa aktualnie żadnych leków. Sam fakt korzystania przez skazanego z konsultacji lekarskich nie jest dostatecznym dowodem tego, że jego tymczasowe aresztowanie wywołało dalekie i rozległe skutki W jego sferze zdrowotnej. Bezspornym, bo podanym przez samego wnioskodawcę jest to, że po opuszczeniu jednostki penitencjarnej podjął pracę i jest zatrudniony w charakterze pracownika ochrony. Wszak - co jest powszechnie wiadomym - przed zatrudnieniem pracobiorca musi przejść badania, testy. Gdy zważyć charakter wykonywanej przez wnioskodawcę pracy, która wymaga sprawności fizycznej, a także sprawności psychicznej, to nie sposób skutecznie założyć, że osoba nawet z niewielkim, ale trwałym i istotnym uszczerbkiem zdrowia psychicznego, czy fizycznego nie tylko byłaby zatrudniana przez pracodawcę, ale byłaby W stanie wykonywać profesję tego charakteru. Stąd też podzielając ustalenie Sądu merytorycznego, dotyczące wystąpienia u wnioskodawcy uszczerbku na zdrowiu, Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do negowania przyjętego przez tenże Sąd charakteru uszczerbku oraz jego przełożenia na wysokość zasądzonego zadośćuczynienia. Nie sposób także uznać, że tymczasowe aresztowanie wywarło szczególne skutki w środowisku, W którym funkcjonował wnioskodawca i naraziło na utratę zajmowanej przez niego pozycji, czy też taką utratę wywołało. Wszak wnioskodawca przed jego tymczasowym aresztowaniem nie wykonywał żadnej pracy, nie zajmował żadnego stanowiska, jak też nie zajmował pozycji wymagającej zaufania publicznego. Jak już wskazano w przeszłości wnioskodawca był karany. Zatem -'nie można mówić o nieposzlakowanej opinii wnioskodawcy, której jedynym zakłóceniem był fakt jego tymczasowego aresztowania. Materiał zgromadzony W sprawie nie wykazał także, by fakt tymczasowego" aresztowania --- STRONA 4 --- narazil Wnioskodawce na ostracyzm W srodowisku, W. ktorym fimkcjonowai. Said merytoryczny takie nie dostrzeg]: tego rodzaju zaleznosci, bowiem posrod okolioznosci, ktore modelowaly Wysokosé orzeezonego zadoséuczynienia nie Wymienii tej okolicznosoi. Zresztq okolicznosci tej nie artykuiowal takie sam apelujapy. Z Wyiej Wskazanych powodow Sqd odwoiawczy W peini podzielil ustalenia. W zakresie przeslanek, ktore ksztahowaiy wysokosé zadoséuczynienia oraz ich ocene, a ktore Wyprowadzii Sqd merytoryczny. W tym stanie rzeczy brak bylo podstaw do aprobaty zarzutu i Wymowy ziozonego srodka odwoiawczego. Zwaiywszy kierunek Wniesionej apelacji, jedynie na marginesie zauwazyé trzeba, 2e ustalajqc Wysokosé zadoséuczynienia badaé naleiy takze czy i ewentualnie W jakim stopniu sam Wnioskodawca przyczynii sie do faktu _zastosowania Wobec niego tymczasowego aresztowania. Natomiast W sytuacji stwierdzenia takiego przyczynienia naljezy miarkowaé Wysokosé odszkodowania. Wszak dla wykladni pojecia zadoséuczynienia, 0 jakim mowa W przepisie art.552 kpk miarodajne sq przepisy prawa cywilnego materialnego. Cywilnoprawny charakter roszczeai dochodzonych w postepowaniu karnym W oparciu o przepisy rozdzialu 58 Kodeksu postqpowania karnego sprawia, Ze W tych sytuacjach, W ktorych przepisy tego Kodeksu nie zawierajq dyspozycji, co do sposobu rozstrzygniecia, nie tylko dopuszczalne, ale konieczne jest korzystanie z Wiasciwych przepiséw prawa cywiinego (tak tei Sqd Apelacyjny W Gdafisku, postanowienie 2 dnia 6 ezerwca 2001 roku, sygnatura II AKZ 315f0I, Prok. i Pr. 2001,’12/30). Oczywistym jest zatem zastosowanie przy ustalaniu Wysokoéci zadoséuczynienia Wskazafi, ktore rzqdzq ustalaniem Wysokosci zadoséuczynienia W postepowaniu cywilnym, a Wiec miedzy innymi przepisu art. 445 kc, a W konsekwencji ta1<z'e przepisu art.362 kc. Wiasnie ten ostatni stenowi o koniecznosci miaxkowania obowiqzku naprawienia szkody, W sytuaeji, gdy sam poszkodowanyprzyczynil sie do jej powstania Iub zwiekszenia. Zatem jezieli doszio do nieshlsznego zastosowania’ tymczasowego" aresztowania, a tymczasowo aresztowany przyozynii sie do zastosowania tego srodka zapobiegawczego, to", co prawda, tymozasowe aresztowanie uznaé naleiy za niewqtpliwie nieshlszne, ale zastosowanie bqdzie miai jednoezesnie przepis art.3 62 kc. W niniejszej sprawie Sqd merytoryczny nie dokonai oceny ewentualnego przyczynienia sie Wnioskodawcy do zastosowania Wobec niego tymczasowego aresztowania oraz jego ewentualnego stopnia. Jednak z uwagi na kierunek niniej szej apelacji czynienie tego rodzaju 1‘0ZW8.Z&fi przez Sqd odwoiawczy byloby niedopuszczalne, podobnie nieuprawnione ‘oyioby naiozenie tego obowiqzku na Sqd I instancji. Kwestia ta Wymagaia jednak sygnalizacji, celem ewentualnego Wykorzystania W dalszej pracy orzeozniczej. Z Wyiej Wskazanych przyczyn uznajqc, fie zasqdzone Wobec Wnioskodawcy zadoséuczynienie jest ,,odp0Wiednie”, a apelacja nie dostarczyla Wystarczaj qcych podstaw do korekty skarionego orzeczenia W sposob Zqdany przez apeluj ztcego, koniecznym staio sie jego utrzymanie W mocy. naraził wnioskodawcę na ostracyzm W środowisku, w. którym funkcjonował. Sąd merytoryczny także nie dostrzegł tego rodzaju zależności, bowiem pośród okoliczności, które modelowały wysokość orzeczonego zadośćuczynienia nie wymienił tej okoliczności. Zresztą okoliczności tej nie artykułował także sam apelujący. Z wyżej wskazanych powodów Sąd odwoławczy w pełni podzielił ustalenia w zakresie przesłanek, które kształtowały wysokość zadośćuczynienia oraz ich ocenę, a które wyprowadził Sąd merytoryczny. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do aprobaty zarzutu i wymowy złożonego środka odwoławczego. Zważywszy kierunek wniesionej apelacji, jedynie na marginesie zauważyć trzeba, że ustalając wysokość zadośćuczynienia badać należy także czy i ewentualnie w jakim stopniu sam wnioskodawca przyczynił się do faktu _zastosowania wobec niego tymczasowego aresztowania. Natomiast W sytuacji stwierdzenia takiego przyczynienia należy miarkować wysokość odszkodowania. Wszak dla wykładni pojęcia zadośćuczynienia, o jakim mowa w przepisie art.552 kpk miarodajne są przepisy prawa cywilnego materialnego. Cywilnoprawny charakter roszczeń dochodzonych W postępowaniu karnym W oparciu o przepisy rozdziału 58 Kodeksu postępowania karnego sprawia, że W tych sytuacjach, w których przepisy tego Kodeksu nie zawierają dyspozycji, co do sposobu rozstrzygnięcia, nie tylko dopuszczalne, ale konieczne jest korzystanie z właściwych przepisów prawa cywilnego (tak też Sąd Apelacyjny w Gdańsku, postanowienie z dnia 6 czerwca 2001 roku, sygnatura Il AKZ 315f0l, Prok. i Pr. 2001f12/30). Oczywistym jest zatem zastosowanie przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia wskazań, które rządzą ustalaniem wysokości zadośćuczynienia w postępowaniu cywilnym, a więc między innymi przepisu art. 445 kc, a W konsekwencji także przepisu art.362 kc. Właśnie ten ostatni stanowi o konieczności miarkowania obowiązku naprawienia szkody, w sytuacji, gdy sam poszkodowanyprzyczynił się do jej powstania lub zwiększenia. Zatem jeżeli doszło do niesłusznego zastosowania' tymczasowego" aresztowania, a tymczasowo aresztowany przyczynił się do zastosowania tego środka zapobiegawczego, to", co prawda, tymczasowe aresztowanie uznać należy za niewątpliwie niesłuszne, ale zastosowanie będzie miał jednocześnie przepis art.3 62 kc. W niniejszej sprawie Sąd merytoryczny nie dokonał oceny ewentualnego przyczynienia się wnioskodawcy do zastosowania wobec niego tymczasowego aresztowania oraz jego ewentualnego stopnia. Jednak z uwagi na kierunek niniejszej apelacji czynienie tego rodzaju rozważań przez Sąd odwoławczy byłoby niedopuszczalne, podobnie nieuprawnione byłoby nałożenie tego obowiązku na Sąd I instancji. Kwestia ta wymagała jednak sygnalizacji, celem ewentualnego wykorzystania w dalszej pracy orzeczniczej. Z wyżej wskazanych przyczyn uznając, że zasądzone wobec wnioskodawcy zadośćuczynienie jest „odpowiednie”, a apelacja nie dostarczyła wystarczających podstaw do korekty skarżonego orzeczenia W sposób żądany przez apeluj ącego, koniecznym stało się jego utrzymanie W mocy.