Centrum Prawa Karnego Wykonawczego

Teza / krótkie omówienie

Uzasadnienie Sąd Apelacyjny w Poznaniu, sygn. II AKa 15/24.

Treść orzeczenia

<table> <colgroup> <col width="38"/> <col width="6"/> <col width="22"/> <col width="131"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="36"/> <col width="12"/> <col width="21"/> <col width="120"/> <col width="11"/> <col width="32"/> <col width="154"/> </colgroup> <tr> <td colspan="13"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> Formularz UK 2 </td> <td> Sygnatura akt </td> <td colspan="3"> II AKa 15/24 </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Sąd Okręgowy w Poznaniu, wyrok z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt III K 226/22 UWAGA! Z uwagi na złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 maja 2026 r. w sprawie II AKa 15/24 wyłącznie przez obrońcę oskarżonej I. L. (1) co do całości rozstrzygnięcia dotyczącego tej oskarżonej, niniejsze uzasadnienie odnosi się do rozstrzygnięć dotyczących wyłącznie tej oskarżonej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 2)">art. 457 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1 a)">art. 423 § 1a k.p.k.</a>). </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 1.2 Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.11.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="4"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="9"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="6"> ☐co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="6"> ☐co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="6"> ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.11.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="11"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="11"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="11"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="11"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="11"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="11"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="11"> ☐brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.11.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="4"> ☒uchylenie </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="5"> ☒zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.12.1. Ustalenie faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. </td> <td> Wskazać oskarżonego. </td> <td colspan="7"> Wskazać fakt. </td> <td colspan="2"> Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="2"> </td> <td> </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. </td> <td> Wskazać oskarżonego. </td> <td colspan="7"> Wskazać fakt. </td> <td colspan="2"> Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td> </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="41"/> <col width="11"/> <col width="11"/> <col width="2"/> <col width="44"/> <col width="63"/> <col width="144"/> <col width="26"/> <col width="71"/> <col width="86"/> <col width="45"/> <col width="175"/> </colgroup> <tr> <td colspan="12"> 0.12.2. Ocena dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Wskazać fakt </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="5"> Zwięźle o powodach uznania dowodu. </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Wskazać fakt </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="5"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. </td> <td colspan="8"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="4"> </td> <td colspan="7"> APELACJA OBROŃCY OSKARŻONEJ I. L. (1) Poniżej zmieniono oznaczenia poszczególnych zarzutów względem tych przyjętych w apelacji, by w sposób czytelny i zrozumiały odnosić się do poszczególnych zarzutów (w szczególności dotyczy to zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, gdzie poszczególne tirety a jest ich szesnaście oznaczono cyframi arabskimi). I. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to: a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> poprzez naruszenie wymogu opierania wszelkich rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych, to jest takich, które zostały udowodnione a więc wykazane wiarygodnymi dowodami, b) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.p.k.</a> poprzez brak dokonania samodzielnych ustaleń dotyczących sprawstwa i winy I. L. (1) w zakresie przypisanych jej przez Sąd przestępstw i przestępstw skarbowych i powielenie w uzasadnieniu wyroku stanowiska oskarżyciela publicznego a równocześnie brak w tym zakresie praktycznie jakiejkolwiek oceny materiału dowodowego, c) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> polegająca na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnieniu przez Sąd okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej I. L. (1) poprzez: 1. dokonanie przez Sąd oceny dowodu z wyjaśnień i zeznań I. D. i C. I. (1) w sposób niezgodny z zasadami doświadczenia życiowego i dowolne wyprowadzenie z treści tych wyjaśnień i zeznań daleko idących wniosków i domniemań faktycznych na niekorzyść I. L. (1), które to, nie będąc potwierdzone żadnymi innymi bezpośrednimi dowodami, ostatecznie doprowadziły do skazania oskarżonej, 2. dokonanie przez Sąd ustaleń dotyczących sprawstwa i winy I. L. (1) co do przypisanych jej przez Sąd przestępstw w oparciu o zeznania i wyjaśnienia I. D. i C. I. (1) oraz własne domniemania Sądu, przy częściowym zdyskredytowaniu wyjaśnień I. L. (1) i zeznań J. G. (1) odnośnie do przebiegu zdarzeń objętych postępowaniem w tej sprawie, 3. bezzasadne przyjęcie przez Sąd, że dowody zebrane w sprawie pozwalają na uznanie, że I. L. (1) firmowała całość działań związanych z funkcjonowaniem działalności gospodarczej I. D. i C. I. (1), pomimo, że oskarżona faktycznie, jak i w świetle przepisów prawa nie była osobą uprawnioną, upoważnioną, ani zobowiązaną do wystawiania faktur VAT ani osobą odpowiedzialną za obieg dokumentów w tych przedsiębiorstwach a osobą trzecią w stosunku do tych podmiotów, w konsekwencji przypisanie oskarżonej w wyroku przestępstw i przestępstw skarbowych nastąpiło na co najmniej wątpliwych domniemaniach faktycznych, 4. pominięcie przez Sąd, że żaden dowód w sprawie jednoznacznie nie świadczy o tym, że oskarżona faktycznie miałaby być osobą, dzięki której możliwe było w wejście w posiadanie „ fikcyjnych faktur” i wykorzystanie ich w przestępczych celach, a to poprzez przedłożenie ich właściwemu organowi podatkowemu, 5. brak odniesienia się przez Sąd co do okoliczności sprawy, przy jednoczesnym domniemaniu umyślności działania I. L. (1) w zakresie przypisanych jej w wyroku przestępstw i przestępstw skarbowych, 6. bezpodstawne uznanie przez Sąd, że oskarżona wprowadziła nierzetelne faktury do ksiąg rachunkowych oraz poświadczyła nieprawdę w deklaracjach VAT, złożonych właściwemu organowi podatkowemu, w imieniu i na rzecz przedsiębiorstw (...), których pracownikiem ani właścicielem oskarżona nigdy nie była, 7. wyprowadzenie przez Sąd własnego domniemania, dotyczącego „ faktycznego zajmowania się sprawami gospodarczymi” przedsiębiorstwa (...) C. I. (1) przez I. L. (1) li jedynie na tej podstawie, że oskarżona wykonywała określone obowiązki (sprzedaż, marketing i reklama) w ramach działalności tych przedsiębiorstw, tak, aby w związku z rzekomym nabyciem „ sfałszowanych faktur”, to oskarżona mogła odpowiadać karnie za wszystkie zarzucane jej czyny, gdy tymczasem faktyczne czynności związane z działalnością obydwu tych przedsiębiorstw wykonywał C. I. (1), a nie I. L. (1), 8. nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że C. I. (1) zajmował się wszystkimi formalnościami związanymi z założeniem działalności gospodarczej swojej i I. D. (złożeniem wniosku do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, umowami o rachunek bankowy i użyczenie adresu) i ich funkcjonowaniem, bankowością elektroniczną, odbiorem korespondencji, jak i jako jedyny utrzymywał kontakt z księgowym Ł. Z., zawożąc mu dokumenty i kontaktując się z nim w bieżących sprawach, 9. brak odniesienia się przez Sąd do okoliczności, że w toku postępowania nie ustalono, kto faktycznie wystawił faktury wymienione w zarzutach i w przypisanych w wyroku I. L. (1) przestępstwach i przestępstwach skarbowych, 10. pominięcie przez Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy wniosków analizy kryminalnej z dnia(...) r., z jakich wynika, że po weryfikacji adresu poczty elektronicznej oskarżonej nie znaleziono maili sugerujących zamawianie pustych faktur VAT, czy uzgadnianie warunków ich nabycia i zapłaty, 11. niewzięcie przez Sąd pod uwagę okoliczności, że fakturami VAT i przekazywaniem ich do księgowości zajmował się C. I. (1), który był jedyną osobą, która po wejściu do postępowania przygotowawczego w fazę in personam, mówiła o „ fikcyjnych fakturach”, podając szczegóły z nimi związane, jakkolwiek wedle jego późniejszych wyjaśnień oraz wyjaśnień I. D., to C. I. (1) miał dowiedzieć się o tych fakturach z postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów w przedmiotowej sprawie, 12. brak ustalenia przez Sąd, w jaki sposób miało nastąpić dokonanie płatności za nabycie „ sfałszowanych faktur”, 13. wyprowadzenie domniemania skłonności I. L. (1) „ do popełniania przestępstw w celu osiągnięcia korzyści majątkowej” wyłącznie w oparciu o zeznania M. L. (1), 14. zbagatelizowanie przez Sąd okoliczności, że żadna z przesłuchanych w sprawie osób nie podała, jakoby oskarżona kierowała i zarządzała działalnością gospodarczą I. D. i C. I. (1), jak i żeby miała „ wykorzystywać osoby trzecie tak, aby jej sprawstwo nie zostało ujawnione”,  15. brak uwzględnienia przez Sąd, że od (...)r. a więc w datach wystawienia części z tych faktur VAT wymienionych w przypisanych I. L. (1) przestępstwach i przestępstwach skarbowych, to oskarżona nie współpracowała z C. I. (1), 16. błędne ustalenie przez Sąd, jakoby oskarżona miała działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jak i niewzięcie w tym kontekście pod uwagę przez Sąd małej wartości uszczuplonego podatku od towarów i usług, wynikającej z nierzetelnych faktur VAT, wymienionych w przypisanych jej w wyroku przestępstwach i przestępstwach skarbowych, który skorygowano i uiszczono; II. błąd w ustaleniach faktycznych, będący rezultatem powyższych naruszeń prawa procesowego, polegający na uznaniu przez Sąd sprawstwa i winy I. L. (1), podczas gdy zgromadzone w sprawie dowody nie wskazują na istnienie po stronie oskarżonej zamiaru popełnienia przypisanych jej przez Sąd przestępstw i przestępstw skarbowych, gdyż w trakcie procesu nie tylko nie stwierdzono okoliczności wejścia w posiadanie „ fikcyjnych faktur” przez I. L. (1), ale i oskarżona była osobą trzecią względem przedsiębiorstwa (...) C. I. (1), rozliczających te faktury przed właściwym organem podatkowym, a w tej sytuacji to oskarżonej nie można przypisać popełnienia tych przestępstw i przestępstw skarbowych zarzucanych jej aktem oskarżenia. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny UWAGA! Niezasadność dotyczy każdego z zarzutów apelacyjnych </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów apelacyjnych, dla zrozumienia istoty sprawy, niezbędne jest przytoczenie treści zaskarżonego wyroku odnośnie oskarżonej I. L. (1). Mianowicie, Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 czerwca 2023 r. w sprawie III K 226/22: w pkt 7 uznał oskarżoną I. L. (1) za winną tego, że w okresie od (...) roku w miejscowości V. oraz w M., w województwie (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, faktycznie i na podstawie upoważnienia zajmując się działalnością gospodarczą I. D., prowadzoną pod firmą (...), NIP (...), będącego podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych, działając w krótkich odstępach czasu oraz przy wykorzystaniu tej samej sposobności i w wykonaniu tego samego zamiaru, posługiwała się 32 fakturami VAT, zawierającymi w swojej treści nierzetelne dane, to jest fakturami o treści: 1. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn.(...)wartość netto 12 000,00 zł VAT 2 760,00 zł, 2. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 11 800,00 zł VAT 2 714,00 zł, 3. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) (...) (...) z dn. (...) wartość netto 9 350,00 zł VAT 2 150,50 zł, 4. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 12 100,00 zł VAT 2 783,00 zł, 5. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 10 003,25 zł VAT 2 300,75 zł, 6. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...)wartość netto 12 000,00 zł VAT 2 760,00 zł, 7. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 12 150,00 zł VAT 2 794,50 zł, 8. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 12 000,00 zł VAT 2 760,00 zł, 9. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 10 617,89 zł VAT 2 442,11 zł, 10. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 11 800,00 zł VAT 2 714,00 zł, 11. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...)wartość netto 10 406,50 zł VAT 2 393,50 zł, 12. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 10 650,41 zł VAT 2 449,59 zł, 13. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 11 869,92 zł VAT 2 730,08 zł, 14. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 10 162,60 zł VAT 2 337,40 zł, 15. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 7 235,77 zł VAT 1 664,23 zł, 16. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 11 788,62 zł VAT 2 711,38 zł, 17. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn.(...) wartość netto 1 1 056,91 zł VAT 2 543,09 zł, 18. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...)/11/(...) z dn. (...) wartość netto 9 349,59 zł VAT 2 150,41 zł, 19. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...)wartość netto 9 756,10 zł VAT 2 243,90 zł, 20. NIP (...) wystawca: (...) SA 0 nr (...) z dn. (...)wartość netto 9 593,50 zł VAT 2 206,50 zł, 21. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 9 837,40 zł VAT 2 262,60 zł, 22. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 8 861,79 zł VAT 2 038,21 A, 23. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn.(...) wartość netto 6 991,87 zł VAT 1 608,13 zł, 24. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 9 674,80 zł VAT 2 225,20 zł, 25. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 9 756,10 zł VAT 2 243,90 zł, 26. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 8 455,28 zł VAT 1 944,72 zł, 27. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 9 837,40 zł VAT 2 262,60 zł, 28. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn.(...) wartość netto 9 512,20 zł 2 187,80 zł, 29. NIP (...) wystawca: (...) sp. z o.o. 0 nr 8/(...) z dn.(...)wartość netto 1 462,60 zł VAT 336,40 zł, 30. NIP (...) wystawca: (...) sp. z o.o. o nr 9/(...) z dn. (...) wartość netto 457,72 zł VAT 105,28 zł , 31. NIP (...) wystawca: (...) sp. z o.o. o nr (...) z dn.(...)wartość netto 6 763,61 zł VAT 1 555,63 zł, 32. NIP (...) wystawca: (...) sp. z o.o. 0 nr (...) z dn. (...) wartość netto 1 256,10 zł VAT 288,90 zł, o łącznej wartości netto 298.562,93 zł VAT 68.674,31 zł, w których I. D. został wskazany jako odbiorca, a które zostały wystawione w sposób nierzetelny, to jest dokumentowały sprzedaż, która nie miała w rzeczywistości miejsca pomiędzy podmiotami wymienionymi w ich treści, przy czym suma kwot podatku od towarów i usług wynikających z tych faktur jest małej wartości, w ten sposób, że po uprzednim ich zakupieniu przez Internet, wprowadzała te dokumenty do ksiąg, doprowadzając do ich nierzetelnego prowadzenia, a następnie w dniach (...) roku złożyła organowi podatkowemu — Naczelnikowi Urzędu Skarbowego M., deklaracje VAT — 7K, w których podawała nieprawdę, bezpodstawnie zawyżając kwoty podatku naliczonego i obniżając kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego, wynikającego z nabyć towarów i usług wskazanych w wymienionych fakturach VAT, czym naraziła podatek od towarów i usług małej wartości na uszczuplenie, doprowadzając do uszczuplenia tego podatku w łącznej kwocie 68.675,00 zł, to jest popełnienia przestępstwa skarbowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 56;art. 56 § 2)">art. 56 § 2 k.k.s.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 61;art. 61 § 1)">art. 61 § 1 k.k.s.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 62;art. 62 § 2 a)">art. 62 § 2a k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 1)">art. 7 § 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.k.s.</a> i za przestępstwo to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 62;art. 62 § 2 a)">art. 62 § 2a k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 2)">art. 7 § 2 k.k.s.</a> wymierzył jej karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 200 zł każda; w pkt 8 uznał oskarżoną I. L. (1) za winną tego, że w okresie od 4 czerwca 2018 do 30 kwietnia 2019 roku w miejscowości V. oraz w M. w województwie (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, używała jako autentycznych 32 faktur VAT uprzednio podrobionych przez inne ustalone i nieustalone osoby w zakresie okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej, to jest co do faktu zaistnienia transakcji sprzedaży - dostawy towarów i usług pomiędzy podmiotami wymienionymi w ich treści, zawierających następujące dane: 1. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn.(...) wartość netto 12 000,00 zł VAT 2 760,00 zł, 2.NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 11 800,00 zł VAT 2 714,00 zł, 3.NIP (...) wystawca: (...) o nr (...)/(...) z dn. (...) wartość netto 9 350,00 zł VAT 2 150,50 zł, 4.NIP (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 12 100,00 zł VAT 2 783,00 zł, 5.NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 10 003,25 zł VAT 2 300,75 zł, 6.NIP (...) wystawca: (...) SA 0 nr (...) z dn.(...) wartość netto 12 000,00 zł VAT 2 760,00 zł, 7.NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 12 150,00 zł VAT 2 794,50 zł, 8.NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 12 000,00 zł VAT 2 760,00 zł, 9.NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 10 617,89 zł VAT 2 442,11 zł, 10. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 11 800,00 zł VAT 2 714,00 zł, 11.NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) netto 10 406,50 zł VAT 2 393,50 zł, 12. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 10 650,41 zł VAT 2 449,59 zł, 13. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 11 869,92 zł VAT 2 730,08 zł, 14. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) wartość netto 10 162,60 zł VAT 2 337,40 zł, 15. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn.(...) netto 7 235,77 zł VAT 1 664,23 zł, 16. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) netto 11 788,62 zł VAT 2 711,38 zł, 17. NIP (...) wystawca: (...) o nr (...) z dn. (...) netto 11 056,91 zł VAT 2 543,09 zł, 18. NIP (...) wystawca: (...) SA o (...) z dn. (...) wartość netto 9 349,59 zł VAT 2 150,41 zł, 19. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...)wartość netto 9 756,10 zł VAT 2 243,90 zł, 20. NIP (...) wystawca: (...) SA o (...) z dn. (...) wartość netto 9 593,50 zł VAT 2 206,50 zł, 21. NIP (...) wystawca: (...) SA o (...) z dn. (...) wartość netto 9 837,40 zł VAT 2 262,60 zł, 22. NIP (...) wystawca: (...) SA 0 nr (...) z dn. (...) wartość netto 8 861,79 zł VAT 2 038,21 zł, 23. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn.(...) wartość netto 6 991,87 zł VAT 1 608,13 zł, 24. NIP (...) wystawca: (...) SA o (...) z dn. (...) wartość netto 9 674,80 zł VAT 2 225,20 zł, 25. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 9 756, 10 zł VAT 2 243,90 zł, 26. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 8 455,28 zł VAT 1 944,72 zł, 27. NIP (...) wystawca: (...) SA o (...) z dn. (...) wartość netto 9 837,40 zł VAT 2 262,60 zł, 28. NIP (...) wystawca: (...) SA o nr (...) z dn. (...) wartość netto 9 512,20 zł VAT 2 187,80 zł, 29. NIP (...) wystawca: (...) sp. z o.o. 8/(...) z dn.(...) (...)wartość netto 1 462,60 zł VAT 336,40 zł, 30. NIP (...) wystawca: (...) sp. z o.o. 9/(...) z dn. (...) netto 457,72 zł VAT 105,28 zł, 31. NIP (...) wystawca (...) sp. z o.o. nr (...) z dn. (...) wartość netto 6 763,61 zł VAT 1 555,63 zł, 32. NIP (...) wystawca: (...) sp. z o.o. Z.-P0l/L-(...)/(...) z dn. (...) netto 1 256,10 zł VAT 288,90 zł, w których I. D. został wskazany jako odbiorca, w ten sposób, że doprowadziła do wprowadzenia tych dokumentów do prowadzonych przez niego ksiąg, a następnie spowodowała sporządzenie przez osobę uprawnioną do wystawienia takich dokumentów, deklaracji VAT — 7K, w których podano nieprawdę, co do okoliczności mających znaczenie prawne, to jest co do wartości poniesionego podatku naliczonego z tytułu nabyć towarów i usług, bezpodstawnie zwiększając jego wysokość poprzez uwzględnienie kwot wynikających z podrobionych faktur VAT dokumentujących nabycia towarów i usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca, co skutkowało bezpodstawnym obniżeniem zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, w wyniku niezasadnego obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z nabycia towarów i usług wskazanych w podrobionych fakturach VAT, a następnie spowodowała użycie tych deklaracji poprzez złożenie ich w dniach (...) roku Naczelnikowi Urzędu Skarbowego M., czym doprowadziła do uszczuplenia podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 68.675,00 zł, to jest popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a;art. 270 a § 2)">art. 270a § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 3)">art. 271 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.k.s.</a> i za przestępstwo to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a;art. 270 a § 2)">art. 270a § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył jej karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w liczbie 300 stawek dziennych w wysokości po 200 zł każda; w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8 § 3 pkt. 9)">pkt 9</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8;art. 8 § 2;art. 8 § 3)">art. 8 § 2 i 3 k.k.s.</a> uznał, iż z kar orzeczonych wyżej wobec oskarżonej I. L. (1) wykonaniu podlegają kary wymienione w pkt 8, to jest kara 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara grzywny w liczbie 300 stawek dziennych w wysokości po 200 zł każda; w pkt 10 uznał oskarżoną I. L. (1) za winną tego, że w okresie od (...) roku w miejscowości V. oraz w M. w województwie (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, faktycznie i na podstawie udzielonego upoważnienia zajmując się sprawami gospodarczymi, w tym finansowymi działalności gospodarczej C. I. (1) prowadzonej pod firmą (...), NIP (...), będącego podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych, działając w krótkich odstępach czasu oraz przy wykorzystaniu tej samej sposobności i w wykonaniu tego samego zamiaru, posługiwała się 8 fakturami VAT, zawierającymi w swojej treści nierzetelne dane, w których jako wystawcę wskazano (...) S.A., NIP (...), to jest fakturami o treści: 1. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 9 593,50 zł VAT 2 206,51 zł 2. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 9 349,59zł VAT 2 150,41 zł 3. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 8 455,28 zł VAT 1 944,71 zł 4. z dn. (...) o nr (...)/(...)/(...) o wartości netto 9 674,80 zł VAT 2 225,20 zł 5. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 7 723,58 zł VAT 1 776,42 zł 6. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 9 837,40zł VAT 2 262,60 zł 7. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 9 756,10 zł VAT 2 243,90 zł 8. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 8 780,49 zł VAT 2 019,51 zł o łącznej wartości netto 73.170,74 zł, VAT 16.829,27 zł, w których C. I. (1) został wskazany jako odbiorca, a które zostały wystawione w sposób nierzetelny, to jest dokumentowały sprzedaż, która nie miała w rzeczywistości miejsca pomiędzy podmiotami wymienionymi w ich treści, przy czym suma kwot podatku od towarów i usług wynikających z tych faktur jest małej wartości, w ten sposób, że po uprzednim ich zakupieniu przez Internet, wprowadzała te dokumenty do ksiąg, doprowadzając do ich nierzetelnego prowadzenia, a następnie w dniu (...) roku złożyła organowi podatkowemu — Naczelnikowi Urzędu Skarbowego M. deklarację VAT — 7, w której podawała nieprawdę, bezpodstawnie zawyżając kwoty podatku naliczonego i obniżając kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego, wynikającego z nabyć towarów i usług wskazanych w wymienionych fakturach VAT, czym naraziła podatek od towarów i usług małej wartości na uszczuplenie, doprowadzając do uszczuplenia tego podatku w łącznej kwocie 16.829,00 zł, to jest popełnienia przestępstwa skarbowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 56;art. 56 § 2)">art. 56 § 2 k.k.s.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 61;art. 61 § 1)">art. 61 § 1 k.k.s.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 62;art. 62 § 2 a)">art. 62 § 2a k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 1)">art. 7 § 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.k.s.</a> i za przestępstwo to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 62;art. 62 § 2 a)">art. 62 § 2a k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 2)">art. 7 § 2 k.k.s.</a> wymierzył jej karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 200 zł każda; w pkt 11 uznał oskarżoną I. L. (1) za winną tego, że w okresie od (...) roku w miejscowości V. oraz w M. w województwie (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, używała jako autentycznych 8 faktur VAT uprzednio podrobionych przez inne ustalone i nieustalone osoby w zakresie okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej, to jest co do faktu zaistnienia transakcji sprzedaży- dostawy towarów i usług pomiędzy podmiotami wymienionymi w ich treści, zawierających następujące dane: 1. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 9 593,50 zł VAT 2 206,51 zł 2. z dn.(...)o nr (...) o wartości netto 9 349,59 zł VAT 2 150,41 zł 3. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 8 455,28 zł VAT 1 944,71 zł 4. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 9 674,80 zł VAT 2 225,20 zł 5. z dn. (...)o nr (...) o wartości netto 7 723,58 zł VAT 1 776,42 zł 6. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 9 837,40 zł VAT 2 262,60 zł 7. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 9 756,10 zł VAT 2 243,90 zł 8. z dn. (...) o nr (...) o wartości netto 8 780,49 zł VAT 2 019,51 zł, w których C. I. (1) został wskazany, jako odbiorca, w ten sposób, że wprowadzała te dokumenty do ksiąg prowadzonej przez niego własnej jednoosobowej działalności gospodarczej pod firmą (...), NIP (...), a następnie będąc w ramach prowadzonej działalności gospodarczej osobą uprawnioną do wystawienia takich dokumentów, sporządziła deklarację VAT — 7, w której podawała nieprawdę, co do okoliczności mających znaczenie prawne, to jest co do wartości poniesionego podatku naliczonego z tytułu nabyć towarów i usług, bezpodstawnie zwiększając jego wysokość poprzez uwzględnienie kwot wynikających z podrobionych faktur VAT dokumentujących nabycia towarów i usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca, co skutkowało bezpodstawnym obniżeniem zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, w wyniku niezasadnego obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z nabyć towarów i usług wskazanych w podrobionych fakturach VAT, a następnie deklaracji tej użyła poprzez złożenie ich w dniu (...) roku Naczelnikowi Urzędu Skarbowego M., czym doprowadziła do uszczuplenia podatku od towarów i usług w kwocie 16.829,00 zł, to jest popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a;art. 270 a § 1)">art. 270a § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 3)">art. 271 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.k.s.</a> i za przestępstwo to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a;art. 270 a § 1)">art. 270a § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8 § 3 pkt. 12)">pkt 12</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8;art. 8 § 2;art. 8 § 3)">art. 8 § 2 i 3 k.k.s.</a> uznał, że z w/w kar orzeczonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8 pkt. 10;art. 8 pkt. 11)">punktach 10 i 11</a> wykonaniu podlega kara wymierzona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8 pkt. 11)">pkt 11</a>, to jest kara 6 miesięcy pozbawienia wolności; w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 39 § 2 pkt. 13)">pkt 13</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 39;art. 39 § 1;art. 39 § 2)">art. 39 § 1 i 2 k.k.s.</a> połączył wymierzone oskarżonej I. L. (1) w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63 § 1 pkt. 8;art. 63 § 1 pkt. 11)">punktach 8 i 11</a> kary pozbawienia wolności i wymierzył jej karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63 § 1 pkt. 14)">pkt 14</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 20;art. 20 § 2)">art. 20 § 2 k.k.s.</a> zaliczył oskarżonej okres jej zatrzymania od dnia(...) w pkt 20 zwolnił oskarżoną od ponoszenia w sprawie kosztów sądowych i nie wymierzył jej opłaty. Na wstępie należy podkreślić, iż Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe na rozprawie głównej i zebrane w toku tej rozprawy dowody pozwalały na poczynienie jednoznacznych ustaleń faktycznych a na ich podstawie ustaleń co do sprawstwa i winy oskarżonej I. L. (1) w popełnieniu zarzucanych jej przestępstw skarbowych i przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a>. W pierwszym rzędzie należy za Sądem I instancji wskazać, iż poza sporem pozostaje, iż faktury VAT wymienione w opisach czterech czynów przypisanych oskarżonej I. L. (1) nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych między podmiotami gospodarczymi, będącymi, w świetle treści tych faktur, ich wystawcami a podmiotami takimi jak (...) C. I. (1) oraz (...) I. D.. Są to faktury fikcyjne, podrobione przez nieustalone osoby. I choć widniejące w tych fakturach nazwy podmiotów gospodarczych są prawdziwe, dotyczą bowiem podmiotów faktycznie funkcjonujących w obrocie gospodarczym, zarejestrowanych pod wskazanymi w fakturach numerami NIP takimi jak: (...) S.A., (...), (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o., to już widniejące w treści tych faktur zdarzenia gospodarcze nie miały w ogóle miejsca. Tym samym należy uznać słuszność ustaleń Sądu I instancji, iż faktury te były nierzetelne, inaczej mówiąc „puste” i ich wykorzystanie w rozliczeniach podatkowych przez oba podmioty gospodarcze, to jest (...) C. I. (1) i (...) I. D. miało na celu obniżenie kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego (sekcja 3 formularza uzasadnienia zaskarżonego wyroku na str. 25-26). Powyższe zresztą obrazują dowody w postaci tych faktur, jak i ustaleń dotyczących ich autentyczności na k. 31-36 i 211, 39-40, 41-42 akt: wątek III.5. Należy też dodać, iż na k. 222-256 tych akt znajdują się również dokumenty dotyczące działalności grupy przestępczej zajmującej się oferowaniem podrobionych faktur VAT mających na celu obniżenie wysokości zobowiązań podatkowych – faktur, które nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Przy czym należy nadmienić, iż na gruncie niniejszej sprawy wymownym przykładem korzystania z „oferty” skorzystania z takich podrobionych faktur VAT w działalności gospodarczej, mających na celu obniżenie w rozliczeniu z fiskusem zobowiązań z tytułu podatku VAT są wyjaśnienia R. I., w których w całości przyznał się do winy i w których dość dokładnie opisał okoliczności związane z nabywaniem takich faktur (k. 279-281, 289-290, 386-387 tomu III.5.8A, k. 591-592 tomu III.5.8b oraz k. 2453-2454 akt głównych). Skarżąca obrońca oskarżonej powyższych ustaleń nie podważa a tym samym wynikające z nich fakty uznać należy za udowodnione. Apelująca natomiast kwestionuje rolę oskarżonej I. L. (1) w tym przestępczym procederze, dotyczącym wspomnianych już wyżej podmiotów gospodarczych (...) C. I. (1) i (...) I. D., formalnie zarejestrowanych odpowiednio na C. I. (1) i I. D.. Sąd Okręgowy niekorzystne dla oskarżonej I. L. (1) ustalenia faktyczne poczynił głównie na podstawie osobowego materiału dowodowego, to jest zeznaniach (wyjaśnieniach) świadków (uprzednio oskarżonych) C. I. (1) i I. D. oraz częściowo świadków J. G. (3) i Ł. Z. oraz wyjaśnieniach samej oskarżonej I. L. (1). Oczywiście istotnego znaczenia nabierają również wymienione wyżej faktury VAT, jakie zostały posłużone przy rozliczeniach podatkowych ze Skarbem Państwa, które to wskazują na sama istotę procederu, będącego odzwierciedleniem w treści opisów czynów zarzucanych a następnie przypisanych oskarżonej I. L. (1). W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę na zeznania (wyjaśnienia)  C. I. (1) . W swoich pierwszych wyjaśnieniach, złożonych w charakterze podejrzanego z dnia 8.12.2020 r. podał, iż propozycję współpracy z nim w ramach prowadzenia firmy, zajmującej się sprzedażą internetową odzieży zaproponowała znana mu I. L. (1). Przede wszystkim z wyjaśnień tych jasno i przekonywująco wynika, iż I. L. (1) nie dość, że chciała się uniezależnić od swojego „chłopaka”, z którym prowadziła już wcześniej podobną działalność gospodarczą, to nadto nie chciała tej działalności gospodarczej prowadzić samodzielnie z uwagi na jej „kłopoty z prawem” a poza tym nie chciała w ramach tej działalności ujawniać swojej tożsamości z uwagi na osoby „z konkurencji”, stąd też jej pomysł, by to on oficjalnie założył tę działalność na siebie. Działalność zaś miała polegać na sprzedaży odzieży przez serwis allegro.pl (k. 335 tomu III.5.19a). Należy od razu nadmienić, iż wyjaśnienia te znajdują odzwierciedlenie w wyjaśnieniach oskarżonej I. L. (1), o których niżej. Należy przy tym zasygnalizować, iż sama oskarżona w swoich wyjaśnieniach przyznała, iż w tamtym czasie miała orzeczoną za inne przestępstwo karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co aktualnie już nie znajduje odbicia w danych o karalności oskarżonej (k. 2737 akt głównych). Jednak w tamtym okresie czasu było inaczej, o czym przekonuje nie tylko w/w wyjaśnienie oskarżonej, ale i dane wynikające z dokumentów na k. 807-891 i 939-984 tomu III.5.19. C. I. (1) przyznał, że zgodził się na propozycję I. L. (1) i założył własną działalność gospodarczą pod nazwą Ż.. Z wyjaśnień tych jasno wynika, iż tę firmę prowadził on wspólnie z I. L. (1), która nie mogła założyć w tym czasie działalności na siebie i że ona zdawała sobie sprawę z tego, że firma założona na niego, cyt.: „ jest niejako też przez nią zarządzana” (k. 335 tomu III.5.19a). C. I. (1) w tych wyjaśnieniach podał też przyczyny założenia kolejnej działalności gospodarczej na osobę I. D., co nastąpiło z inspiracji I. L. (1), przy czym zgodnie z umową (ustną) z I. D. oni, to jest C. I. (1) i I. L. (1) mieli zajmować się wszystkim jak do tej pory w jego firmie, zaś I. D. otrzymywał od nich miesięcznie 500 zł i także odzież, którą chciał, jeżeli była taka możliwość. Jednocześnie z tych wyjaśnień wynika, że C. I. (1) z obu działalności dzielił się z I. L. (1) zyskami (k. 335-335v tomu III.5.19a) i to po połowie, choć początkowo zyski przeznaczali na rozwój firmy (k. 336v tomu III.5.19a). C. I. (1) nadto wyjaśnił, jak wyglądała współpraca w I. L. (1), jak dzielili się obowiązkami i jak prowadzili sprzedaż odzieży, wymieniając się tymi obowiązkami co tydzień (k. 335v-336v tomu III.5.19.a). Wreszcie C. I. (1) wskazał na koniec ich wzajemnej współpracy, w tym na podejrzenie z jego strony, że pod ten koniec I. I. prowadziła kolejną konkurencyjną działalność, co ostatecznie doprowadziło do ustalenia z nią, iż wyprzedadzą towar i zakończą współpracę, zaś w niedługim czasie później I. L. (1) odcięła się od nich (k. 335v-336 tomu III.5.19a). Dodać należy, iż z tych wyjaśnień C. I. (1) również wynika, iż te zakwestionowane dowodowe faktury VAT w przypadku jego firmy dostał w (...) r. od I. L. (1). Ona miała je z jakiegoś źródła, ale nie potrafił wskazać z jakiego, gdyż na ten temat go nie wtajemniczała. I. L. (1) wzięła na siebie w ramach podziału obowiązków załatwienie faktur kosztowych, zapewniając, że wszystko będzie dobrze. Przy czym znów podzielili się obowiązkami odnośnie tych faktur, co dotyczyło obu prowadzonych przez nich działalności, gdyż I. L. (1) je załatwiała z jakiegoś źródła a następnie te faktury dawała jemu, by oddał je do księgowości w celu rozliczenia z fiskusem, co też miało miejsce. I. L. (1) wprawdzie zapewniała, że te faktury są legalne, ale jednocześnie żądała od niego określonych kwot pieniężnych, które jej dawał, by mogła opłacić nimi tych, którzy te faktury wystawiali. Ona te pieniądze płaciła tym, co wystawiali faktury, ale nie wiedział, w jaki sposób i komu. Jednocześnie C. I. (1) wskazał na powody nabywania takich faktur kosztowych. Kiedy bowiem okazało się, że obrót z tych działalności był większy i kwota VAT do zapłaty robiła się bardzo duża, to I. L. (1) wyszła z inicjatywą, że właśnie w taki sposób należy czynić, by zaoszczędzić ten VAT (k. 336-336v tomu III.5.19a). Sąd I instancji trafnie tym wyjaśnieniom dał wiarę, gdyż znajdują one odbicie w wyjaśnieniach I. D., ale i częściowo w wyjaśnieniach I. L. (1), na które poniżej zostanie zwrócona uwaga a także w dokumentach dotyczących tych nierzetelnych faktur. Co przy tym istotne, C. I. (1) nie tylko przyznał się do winy, ale i wziął na siebie obowiązek skorygowania deklaracji VAT i uiszczenia zaległości podatkowych, co zresztą także uczynił w przypadku firmy (...). Podczas kolejnego przesłuchania w dniu(...)r. C. I. (1) nie tylko podtrzymał w/w wyjaśnienia, ale i wskazał na inne aspekty dotyczące założenia i prowadzenia tych działalności gospodarczych, choć już wszystkich szczegółów nie pamiętał. Jednocześnie jednak wskazał, iż zmiennie z I. L. (1) korzystali z dostępu on-line do rachunku bankowego i naprzemiennie dokonywali płatności on-line z tytułu płatności za serwis allegro, opłaty kurierskie, opłaty za prowadzenie telefonu, opłaty księgowe i inne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (k. 594-596 tomu III.5.19b). Należy przy tym zwrócić uwagę na fakt, iż C. I. (1) szczerze podał, iż przy tej działalności korzystał ze sprzętu (komputer stacjonarny, laptop), jaki w danej chwili posiadał, przy czym już tych urządzeń nie posiadał, jak były prowadzone w jego domu czynności przez Policję. Jednocześnie z tych wyjaśnień wynika, iż również I. L. (1) przy tej działalności nie zawsze korzystała ze swojego sprzętu komputerowego czy telefonu, bowiem także korzystała z jego urządzeń, twierdząc np., iż jej laptop jest zepsuty. W przypadku zaś tych faktur kosztowych (dowodowych – przyp. SA) C. I. (1) podał, iż je wszystkie otrzymał od I. L. (1) celem przekazania księgowemu, zaś on sam je osobiście zawoził księgowemu. Nie potrafił przy tym wskazać, w jaki sposób I. L. (1) weszła w posiadanie tych faktur, gdyż na ten temat z nią nie rozmawiał, natomiast prowizję za te faktury w wysokości 50% wartości podatku VAT on sam wypłacał w bankomatach i dawał te pieniądze w gotówce I. L. (1) a ona dalej je komuś płaciła w formie gotówki. I. L. (1) jedynie przekonywała go, że faktury te wystawiają im firmy działające legalnie. Powyższe wyjaśnienia C. I. (1) także uznać należy za wiarygodne, gdyż znajdują one odzwierciedlenie w w/w dowodach a przy tym są konsekwentne. Poza tym C. I. (1) również swoje twierdzenia powtórzył w trakcie konfrontacji z I. L. (1) w dniu (...) r. (k. 600-605 tomu III.5.19c). C. I. (1) więc konsekwentnie wskazywał tu, iż tę działalność prowadził wspólnie z I. L. (1) i dzielili się zyskami po połowie a nie, że była ona u niego zatrudniona jako pracownik, że oboje mieli równorzędny dostęp do kont bankowych i że nie ograniczał jej możliwości logowania do rachunku bankowego, przyznając przy tym, iż jedynym ograniczeniem mogło być przekazywanie jej przez niego kodów autoryzacyjnych, które przychodziły na jego telefon. Mając zaś na uwadze cel, jakim było obniżenie podatku VAT, to I. L. (1) zaproponowała, że może zorganizować faktury VAT, bo, cyt.: „ ma jakieś kontakty” i w ten sposób obniżą należny podatek, wiedząc przy tym, iż te faktury nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych, gdyż nie mieli zakupów od tych firm widniejących na fakturach, choć są to legalnie działające firmy. C. I. (1) nie wiedział przy tym, komu I. L. (1) przekazywała gotówkę, jaką jej wręczał celem opłacenia za te faktury i nie potrafił powiedzieć, w jaki sposób I. L. (1) zamawiała te faktury. C. I. (1) przy tym wskazał, iż I. L. (1) w czasie ich działalności korzystała także z jego sprzętu, którego, jak wyżej przyznał, już w czasie przeszukania przez Policję, nie posiadał a nadto w sposób jasny i wyraźny wskazał, iż, cyt.: „ po załatwieniu ostatnich faktur VAT I. zażądała rozliczenia się”. Choć nie potrafił już wskazać, kiedy to miało dokładnie miejsce, ale pod koniec któregoś z rocznych okresów podjęli decyzję, że kończą ich współpracę. Wreszcie C. I. (1), składając już na rozprawie głównej zeznania w charakterze świadka w pełni potwierdził w/w depozycje procesowe (k. 2519-(...) akt głównych). Dodał przy tym, iż zaczynając działalność oboje zainwestowali w nią środki w podobnej wysokości i zgodnie z umową zyski dzielili po połowie. Jak przy tym przyznał świadek, I. L. (1) nie chciała figurować w tej firmie w sposób jawny ze względu na swoje wcześniejsze problemy z prawem (k. 2521). Przy czym również C. I. (1) wyraźnie podkreślił, iż to I. L. (1) miała dostęp do osób, które wystawiały te faktury („puste”) i po tym, jak ich drogi się rozeszły, to już takiego dostępu do tych faktur nie posiadał (k. 2523). Spoglądając już na całość depozycji procesowych C. I. (1) należy wskazać, iż zasługują one na przymiot wiarygodności w całości, gdyż są konsekwentne, logiczne, ewentualne sprzeczności czy nieścisłości świadek ten logicznie tłumaczy a poza tym te depozycje znajdują odzwierciedlenie w innych dowodach, na które już wyżej zwrócono uwagę. Tym samym Sąd Okręgowy miał pełne prawo, by właśnie w oparciu głównie o te depozycje procesowe poczynić ustalenia faktyczne, które ostatecznie prowadziły do ustalenia sprawstwa i winy oskarżonej w popełnieniu przypisanych jej czynów. Dodać przy tym należy, iż C. I. (1), jako podejrzany a potem oskarżony również wziął na siebie odpowiedzialność za zaistniałą sytuację, korygując deklaracje VAT i jednocześnie uiścił w całości zaległości podatkowe i poddał się karze (k. 909-910 akt III.5.19d), choć przecież mógł w całości przerzucić odpowiedzialność na I. L. (1) i uczynić sobie w ten sposób linię obrony w niniejszym postępowaniu. Ta okoliczność świadczy więc o szczerości C. I. (1) a tym samym o prawdziwości pomówienia z jego strony oskarżonej I. L. (1) o zachowania, które wynikają z jego depozycji procesowych. Jednocześnie Sąd Apelacyjny za Sądem Okręgowym nie dostrzega żadnych okoliczności, które miałyby przemawiać za niezgodnym z prawdą pomówieniem oskarżonej przez tego świadka. Dodać tylko należy, iż C. I. (1) w tych depozycjach procesowych przyznał, iż znał J. G. (3), ale nie brała ona udziału w rozmowach dotyczących założenia firmy a także wiedziała w tamtym czasie, że I. L. (1) była karana. Jednocześnie zapewnił, że nie jest skonfliktowany ani z I. L. (1), ani z J. G. (1). Również i tym ostatnim depozycjom należy dać wiarę. Znajomość tych osób nie jest w tej sprawie kwestionowana, natomiast w sprawie brak jest jakiegokolwiek racjonalnego dowodu, z którego miałoby wynikać, iż C. I. (1) był skonfliktowany z którąś z w/w kobiet. Poza tym przekonywująco brzmią twierdzenia C. I. (1), iż J. G. (1) wiedziała, że I. L. (1) była karana w tamtym czasie, o czym mu sama mówiła. Należy bowiem zauważyć, iż ta konstatacja wynika z faktu aż podwójnej karalności w tamtym czasie I. L. (1) za czyny przeciwko mieniu, z utraty z tego powodu pracy w (...) Banku, jak i z faktu, iż one, jak to wynika z zeznań J. G. (1), były blisko siebie. Skoro zaś przyjaźniły się a I. L. (1) w tamtym czasie miała osobiste problemy związane nie tylko z „prawem”, ale i pracą zawodową, to logiczny stąd wynika wniosek, iż w powyższym zakresie twierdzenia świadka Młynka są zgodne z prawdą. Poza tym także wiarygodnie brzmią zapewnienia świadka, iż J. G. (1) nie brała udziału w rozmowach o działalności gospodarczej prowadzonych między C. I. (1) a I. L. (1), bowiem trudno wręcz w jakikolwiek logiczny sposób byłoby uzasadnić obecność świadka w tej rozmowie, która jej osoby nie dotyczyła.  I. D. tak obszernej wiedzy na temat działalności gospodarczej prowadzonej przez I. L. (1) nie posiadał z osobistych obserwacji, gdyż w rzeczywistości tym się nie interesował. Jednakże jego wyjaśnienia potwierdzają fakt prowadzenia wspólnie przez I. L. (1) i C. I. (1) działalności gospodarczej. Jak bowiem to wyjaśnił w dniu (...)r. przyszedł do niego C. I. (1) z I. L. (1) i to oni oboje zwrócili się do niego z prośbą o otworzenie na siebie działalności gospodarczej, przy czym to ona miała tę firmę prowadzić, gdyż nie chciała tego czynić na siebie. Firmę więc, którą on otworzył, prowadzili ona w C. I. (1) a on z tego tytułu otrzymywał 500 zł miesięcznie (k. 76-78 tomu III.5.19). I. D. przyznał, iż podpisał umowę z księgowym, na podstawie której księgowy miał zajmować się sprawami rachunkowymi a także nabył telefon, który miał im służyć do kontaktu z klientami, którzy składali zamówienia w Internecie (k. 77 t. III.5.19). Ta ostatnia okoliczność, jak i zresztą depozycje C. I. (1) potwierdzają, iż I. L. (1) miała możliwość korzystania z urządzeń elektronicznych (laptopa, telefonu) innych niże te, jakie zostały zabezpieczone u niej przez Policję. Należy podkreślić, iż w w/w zakresie te wyjaśnienia I. D. zasługują na wiarę, gdyż nie tylko są zgodne z wyjaśnieniami (zeznaniami) C. I. (1), ale i także w istotnej części co do prowadzenia działalności gospodarczej z wyjaśnieniami I. L. (1). Natomiast, jak wynika to z dalszych wyjaśnień I. D., nie brał on udziału w ogóle w prowadzeniu zarejestrowanej na siebie działalności gospodarczej a tym samym nie dziwi fakt, iż nie posiadał rzeczywistej wiedzy z własnej obserwacji, jak to prowadzenie działalności wyglądało. Tym samym nie sposób uznać za podstawę dokonania ustaleń faktycznych jedynie jakiś osądów, opinii świadka na temat tego, jak wyglądało to prowadzenie działalności, w tym nabycie podrobionych faktur VAT użytych w rozliczeniach podatku VAT. Podczas drugiego przesłuchania w charakterze podejrzanego I. D. podtrzymał powyższe wyjaśnienia oraz przyznał, iż o po rozmowie z księgowym i poczynieniu korekty podatku wynikającego z faktur zapłacił ten uszczuplony VAT i chciał poddać się karze (k. 128-129 tomu III.5.19). Podobnie świadek podał w kolejnych wyjaśnieniach w dniu (...) r. (k. 587-591 tomu III.5.19b), dodając, iż C. I. (1) i I. L. (1) zgodnie potwierdzili, że razem prowadzili firmę (...) i że razem chcieli prowadzić firmę zarejestrowaną na niego. Tym razem świadek przyznał, iż nie wiedział, jak dokładnie wyglądało prowadzenie tej działalności zarejestrowanej na niego a jedynie od nich wiedział, że pracują na tygodniowe zmiany. Natomiast, gdy wyszło, że te faktury VAT były fikcyjne, to C. I. (1) mu powiedział, że zorganizowała je I. L. (1) i dała mu je, by je dał księgowemu do rozliczenia. W konfrontacji z I. L. (1) w dniu (...) r. wyjaśnił jak wyżej, nie potrafiąc podać szczegółów na temat prowadzenia tej działalności przez C. I. (1) i I. L. (1), jak i na temat dowodowych faktur VAT, dzięki którym zapłacili mniej podatku VAT (k. 597-599). Podtrzymując powyższe wyjaśnienia I. D. podobnie wyjaśnił w dniu (...) r. w charakterze podejrzanego (k. 793-794 tomu III.5.19c), jak i na rozprawie (k. 2536-2538 akt głównych). Poza kwestiami, co do których świadek wydaje własne oceny bądź twierdzi, że nie zna konkretnych okoliczności, zeznania (wyjaśnienia) te uznać należy za wiarygodne, gdyż pozostają one w zgodzie z wiarygodnymi zeznaniami (wyjaśnieniami) C. I. (1) i jak stwierdzono wyżej, wyjaśnieniami I. L. (1). Należy zauważyć, iż I. D. w toku rozprawy wykazuje jawną niechęć do oskarżonej, mając do niej żal, że go wmanewrowała w długi podatkowe, które musiał spłacić, jak i w sam fakt ukarania, że go nie przeprosiła a także, że nie stawiła się na tę rozprawę, gdyż wolała wyjechać do T. (k. 2537), co okazało się nieprawdą a co wynika z dokumentów na k. 2564 i 2573. Z jednej strony to rozżalenie nie dziwi, skoro wskutek działań zarówno I. L. (1), jak i C. I. (1) również i I. D. poniósł odpowiedzialność karną, ale z drugiej strony te okoliczności nie podważają wiarygodności świadka, którego wiedza praktycznie wynikała z relacji przekazanych mu przez I. L. (1) i C. I. (1), które znajdują przecież odbicie w wiarygodnym materiale dowodowym. Oskarżona I. L. (1) w swoich relacjach procesowych jest zmienna, choć w każdym z przypadków przesłuchań nie poczuwała się do winy. I. L. (1) podczas pierwszego przesłuchania w dniu 8.12.2020 r. potwierdziła, iż faktycznie miała problemy z prawem z powodu wyroku skazującego na karę w zawieszeniu, przez co nie chciała pracować, by mieć do czynienia z finansami (k. 363 tomu III.5.19a), czemu należy dać wiarę z przyczyn już podawanych wyżej. Ta okoliczność zaś tłumaczy prawdziwość relacji C. I. (1), z której wynikało, iż przynajmniej z tego powodu oskarżona nie chciała rejestrować na siebie działalności a więc, że chciała ją prowadzić anonimowo. Oskarżona wprawdzie potwierdziła swoją pracę dla C. I. (1) w jego firmie, jak i potem w firmie (...), ale podniosła, iż w tych firmach ona nie prowadziła żadnej działalności a jedynie była pracownikiem C. I. (1), na którego prośbę wystawiała mu aukcje na allegro dotyczące ofert sprzedaży odzieży i co drugi tydzień zajmowała się wysyłką towarów. Jak bowiem stwierdziła, C. I. (1) zatrudniał ją dorywczo i za jej pomoc płacił jej prowizję od ilości sprzedanych produktów. Zaprzeczyła przy tym, by zajmowała się płatnościami, by miała dostęp do bankowości elektronicznej i do karty płatniczej, zaprzeczała, by wiedziała, gdzie I. i D. mieli konta bankowe i zaprzeczała, by zajmowała się zamówieniami towaru i by miała wiedzę, skąd pochodził towar. Przy tym zaprzeczyła, by w ogóle zajmowała się fakturami VAT i by takowe kupowała przez Internet (k. 363-363v tom III.5.19a). Wyjaśnienia te słusznie zostały uznane przez Sąd I instancji co do istoty za niewiarygodne. Pozostają one bowiem w całkowitej sprzeczności z omówionymi wyżej wiarygodnymi zeznaniami (wyjaśnieniami) C. I. (1) a nadto z jej własnymi kolejnymi wyjaśnieniami, o których niżej. Nieprawdziwie brzmią więc zapewnienia oskarżonej, że C. I. (1) zatrudniał ją dorywczo, że nie miała w ogóle do czynienia z finansami obu firm i że praktycznie jej działania miały charakter typowo pomocniczy (techniczny) w stosunku do działalności, jaką prowadził C. I. (1). Należy natomiast dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonej dotyczącym całkowitego zerwania współpracy z C. D. (2). Jak bowiem przyznała, cyt.: „  w pewnym momencie ja zaczęłam rozwijać własną działalność polegającą na projektowaniu ubranek i akcesoriów dla psów. Wtedy zrezygnowałam z pracy u C. I. (1) ” (k. 363 tom III.5.19a). Przy czym, jak wskazała dalej, własną działalność gospodarczą otworzyła formalnie (...) r., zaś biznesplan miała już gotowy w (...) r. (k. 363v). Powyższe znów pozostaje zbieżne z relacją świadka C. I. (1), z której wynika, iż I. L. (1) zakończyła z nim współpracę po przekazaniu mu ostatniej fikcyjnej faktury VAT, która została przekazana księgowemu do rozliczenia, co miało miejsce na początku(...)r., skoro ostatnia faktura VAT nosi datę (...) r., zaś ostatnie wykorzystanie tych faktur przy rozliczaniu podatku VAT miało miejsce (...) r. To zaś oznacza, iż nieprawdziwie brzmią zapewnienia oskarżonej, iż ta współpraca w C. I. (1) zakończyła się definitywnie około (...) r. (k. 363v). Nie ulega jednak wątpliwości, nawet w świetle tych wyjaśnień, jak i zeznań (wyjaśnień) C. I. (1) i I. D., iż miało to miejsce w zbliżonym czasie. Należy też zwrócić uwagę na twierdzenia oskarżonej o logowaniu się ze swojego komputera na konta C. I. (1) na allegro, jak i na udostępnienie hasła do tego komputera (k. 363v). Warto podkreślić, co wynikało z zeznań (wyjaśnień) C. I. (1) i I. D., iż oskarżona w ramach tej działalności korzystała nie tylko ze swoich urządzeń, jakie zostały zabezpieczone w jej miejscu zamieszkania, ale i miała dostęp do innych urządzeń, w tym laptopa, których ujawnienie i sprawdzenie ich „zawartości” nie jest już możliwe. To zaś oznacza, iż brak ujawnienia w znanych i dostępnych źródłach elektronicznych, w tym na skrzynce mailowej danych (wiadomości bądź innych śladów elektronicznych) świadczących o zamawianiu pustych faktur VAT itp., co wynika z analizy kryminalnej z dnia (...) r. (k. 658-682) nie oznacza niemożności wchodzenia przez oskarżoną w posiadanie tych faktur w inny sposób. Wszak to przecież w jej interesie było, pamiętając, iż w ówczesnym czasie oskarżona przecież pozostawała w okresie próby w związku z orzeczoną karą pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, by nie zostały ujawnione przez odpowiednie służby jakiekolwiek jej związki ze światem przestępczym, który wytwarzał takie nierzetelne faktury, jak i nimi handlował w celu, jaki został przez oskarżoną i C. I. (1) i I. D. wykorzystany w niniejszej sprawie. Podczas konfrontacji z I. D. w dniu (...) r. oskarżona wskazała, jakie czynności wykonywała w ramach działalności prowadzonej w ramach (...) i następnie (...), przyznając też, że była z (...) i D. w C., by założyć biuro wirtualne na potrzeby ich firmy (k. 598v tomu III.5.19b). Oskarżona jednak starała się przekonać, iż poza tym nigdzie nie była obecna przy załatwianiu jakichkolwiek formalności z C. I. (1) i I. D., przyznając jednak, że posiadała dostęp do konta w postaci loginu i hasła, przecząc jednak, by mogła swobodnie wykonywać jakieś operacje na rachunku i że wszystko musiał autoryzować C. I. (1). Jednocześnie starała się przekonać, iż ona otrzymywała od C. I. (1) prowizję od sprzedaży, to jest wynagrodzenie rzędu od 1000 zł do 3000 zł miesięcznie, przy obrotach rzędu 20.000 zł miesięcznie (k. 599 tomu III.5.19b). Do tych wyjaśnień należy podejść, jak do powyższych, mając na względzie przytoczoną wyżej argumentację. Zapoznając się jednak z tymi wyjaśnieniami należy wskazać, iż z ich treści już wynikają nieco odmienne okoliczności związane z prowadzoną działalnością. Okazuje się bowiem, iż jednak firmę (...) założyła ona wspólnie z C. I. (1), że w ramach tej działalności, jak i następnej podzielili się oni obowiązkami, że jednak miała ona dostęp do kont bankowych, choć wedle niej nieco ograniczony, że miała ona jednak dostęp do dostawców odzieży w D.., że nawet raz poleciała po towar do Turcji i że jednak zajmowała się również zamawianiem towaru, twierdząc, że tylko w początkowym okresie, że z uwagi na konkurencję postanowili (ona i C. I. (1)) prowadzić działalność zarejestrowaną na inną osobę, tu: I. D. i że ona z C. I. (1) założyła firmę (...) (...), której biuro zostało wynajęte w C. (k. 598v tom III.5.19b). Te wyjaśnienia w rzeczywistości wpisują się w twierdzenia C. I. (1), z których jasno wynika, iż to on z I. L. (1) wspólnie prowadzili te działalności, jedną zarejestrowaną na C. I. (1) i drugą zarejestrowaną na I. D.. Przy czym również nie ulega wątpliwości, iż wiodącą rolę w tej działalności prowadziła I. L. (1) a nie C. I. (1), skoro to ze względu na pojawienie się „konkurencji” i w rzeczywistości osobę I. L. (1) to ona w (...) postanowili założyć na trzecią osobę działalność i to zarejestrowaną w C., by ta „konkurencja” nie zorientowała się, że za tą działalnością w rzeczywistości stoi I. L. (1), co jasno i przekonywująco wynika z wiarygodnych wyjaśnień (zeznań) C. I. (1). W tych zaś znów okolicznościach nieprawdziwie brzmią zapewnienia oskarżonej, że tylko była pracownikiem w firmach prowadzonych przez C. I. (1) i że nie współdecydowała o sprawach finansowych, w tym o rozliczeniach podatkowych. Nieprawdziwie zaś, w świetle wiarygodnych wyjaśnień (zeznań) C. I. (1) brzmią zapewnienia oskarżonej, że nic nie wie na temat dowodowych faktur VAT i nie ma pojęcia skąd wzięły się te sfałszowane faktury VAT (k. 599). Poza tym oskarżona w tych wyjaśnieniach już przejawiała tendencję do skracania swojej działalności z C. I. (1). W pierwszych wyjaśnieniach twierdziła bowiem, że koniec współpracy nastąpił około (...) r., gdy tymczasem tu sugerowała, że ta jej „praca” skończyła się w (...) r. (k. 599), podkreślając, iż już w (...) r. zakupów dokonywał C. I. (1) i to on zajmował się wszystkim, sugerując tym samym pośrednio, że skoro D. nie zajmował się działalnością i ona także nie, to te faktury zapewne załatwił gdzieś C. I. (1), skoro o tych fakturach miała dowiedzieć się dopiero z postanowienia o przedstawieniu jej zarzutów (k. 599). Oczywistym bowiem jest, iż uzyskaniem takich faktur, by obniżyć należny podatek VAT były zainteresowane osoby prowadzące taką działalność, które to osoby z takiego procederu osiągały wymierną korzyść majątkową. Taką zaś korzyść uzyskiwali wyłącznie C. I. (1) i I. L. (1), którzy zyskami z tej działalności dzielili się po połowie, co przekonywująco wynika z w/w wyjaśnień (zeznań) C. I. (1). Podczas konfrontacji z C. I. (1) w dniu (...) r. oskarżona zaprzeczała twierdzeniom I., by to ona pozyskiwała te faktury VAT, sugerując wręcz, że już w(...) r. zaczęły się między nimi konflikty, że w (...) r. nie mieli już ze sobą kontaktu a w (...) r. prowadziła już swoją działalność (k. 604 tomu III.5.19b). Mając na uwadze taką treść wyjaśnień oskarżonej, należy je ocenić jak poprzednie. Trzeba dodać, iż oskarżona nie jest w tych wyjaśnieniach precyzyjna, mając na uwadze dość rozległe wyjaśnienia, jakie podczas konfrontacji złożył C. I. (1). Oskarżona z jednej strony podtrzymuje dotychczasowe wyjaśnienia a z drugiej nadmienia, że jednak częściowo wyjaśnienia C. I. (1) polegają na prawdzie. Jednocześnie oskarżona ponownie neguje, by w ogóle miała pojęcie o tych fakturach VAT. Poza tym C. I. (1) nie negował w toku konfrontacji, by mieli nie wiedzieć skąd jest towar. C. I. (1) przecież wprost nadmienił, iż w tej działalności korzystali z kontaktów handlowych I. L. (1), jakie miała z poprzedniej działalności a także jeździli doT. i w inne miejsca. Na rozprawie oskarżona wyjaśniła w zbliżony sposób, przecząc również, by miała cokolwiek wspólnego z tymi podrobionymi fakturami. Natomiast sprzecznie twierdziła, czy prowadziła tą działalność wspólnie z C. I. (1), czy jednak tylko dla niego „pracowała”, nie potrafiąc ostatecznie określić swojej roli w tych firmach (k. 2456-2460v akt głównych). W tych wyjaśnieniach oskarżona już sygnalizowała, iż na początku (...) r. zakomunikowała C. I. (1), iż chce założyć własną działalność i odejść z firmy, co doprowadziło do konfliktu między nimi (k. 2457). Trzeba jednak zauważyć, iż oskarżona swoją działalność otworzyła dopiero w (...) r., załatwiając wcześniej niezbędne formalności i dofinansowanie. Jednak znów przy ocenie wyjaśnień oskarżonej nie może schodzić z pola widzenia fakt, iż takie twierdzenia oskarżonej o tak wczesnych początkach konfliktu są tendencyjne i obliczone na przekonanie Sądu, iż z tymi fakturami nie miała ona nic do czynienia, jak i nie zajmowała się tą działalnością gospodarczą, przynajmniej w okresie 2018 r., skoro uwzględni się fakt, iż właśnie od połowy (...) r. pojawiły się te faktury, które zostały wprowadzone do ksiąg podatkowych i służyły one do rozliczenia podatku VAT. Bez wątpienia więc taka postawa oskarżonej, wynikająca z jej wyjaśnień, sprzecznych zwłaszcza z wyjaśnieniami (zeznaniami) C. I. (1) jest przejawem obranej przez nią linii obrony a nie wyrazem składania relacji zgodnie z prawdą. Jak już wspomniano wyżej, C. I. (1) nie miał żadnego powodu, by fałszywie obciążyć oskarżoną i to zarówno wtedy, gdy występował w roli podejrzanego (oskarżonego) i dobrowolnie poddawał się karze, jak i wtedy, gdy występował w roli świadka, gdzie z przyczyn oczywistych był zobowiązany mówić prawdę, zaś z oskarżoną nie łączyły już go żadne więzy koleżeńskie czy biznesowe a więc w stosunku do siebie byli osobami zupełnie obcymi, zaś temat zaległych podatków został już dawno zamknięty przez C. I. (1) i I. D.. Powyższa ocena kluczowych w sprawie dowodów jest w pełni zgodna z oceną, jaką zaprezentował Sąd I instancji w treści uzasadnienia formularzowego w sekcji 2 na str. 20-23. Sąd I instancji trafnie więc zwrócił uwagę na sprzeczności jej relacji procesowych z takimi relacjami złożonymi przez C. I. (1) i I. D. a także i na sprzeczności w jej wyjaśnieniach. Zasadnie więc ten Sąd doszedł do przekonania, iż niemożliwym okazało się uznanie jej wyjaśnień za dowód rzetelny, pozwalający na poczynienie na jego podstawie ustaleń faktycznych. Ostatecznie Sąd I instancji doszedł do uzasadnionej konstatacji, iż to depozycje procesowe C. I. (1) i I. D. powinny stanowić podstawę do dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych w tej sprawie, przy czym najistotniejszą kwestią było ustalenie, czy I. L. (1) rzeczywiście prowadziła działalność gospodarczą w ramach obu w/w podmiotów gospodarczych, czy też inaczej mówiąc, zajmowała się sprawami gospodarczymi dotyczącymi w/w podmiotów gospodarczych w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> oraz czy rzeczywiście pozyskała dowodowe podrobione faktury VAT, którymi następnie posłużyła się względem urzędu skarbowego, mając na celu ostateczne zapłacenie obniżonego względem należnego podatku VAT, dzięki czemu uzyskiwała możliwość osiągnięcia większego zysku ze strony tych podmiotów a tym samym i wyższego także dla siebie (jak i C. I. (1)) źródła dochodu. Powyżej razem wzięte dowody, łącznie z przedmiotowymi fakturami, których fikcyjność nie jest w tej sprawie podważana, doprowadziły Sąd I instancji do prawidłowych ustaleń faktycznych (z małymi wyjątkami, ale bez wpływu na treść rozstrzygnięć w zakresie winy), które zostały przytoczone w treści formularzowego uzasadnienia w sekcji 1 na str. 4-6 i 14-19. Dodać trzeba, iż Sąd I instancji nie ustalił, kto dokonał podrobienia poszczególnych faktur, ograniczając się do stwierdzeń na temat działalności w przestrzeni internetowej grupy przestępczej, będącej w posiadaniu bazy potencjalnych odbiorców zainteresowanych uzyskaniem nierzetelnych faktur VAT w celu posłużenia się tymi dokumentami a w konsekwencji uzyskania nienależnych zwrotów należności podatkowych oraz w jaki sposób oskarżona I. L. (1) weszła w ich posiadanie (str. 4-5, 15 uzasadnienia). Nie ulega też wątpliwości w świetle w/w dowodów, także i wyjaśnień I. L. (1) fakt, iż C. I. (1) i I. L. (1) dzielili się po połowie w układzie tydzień na tydzień obowiązkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. obsługą maili, transakcji, kontaktami z klientami, wysyłką, wymianą oraz zwrotami towarów, natomiast kwestiami „finansowymi” zajmował się C. I. (1) (str. 14-15 uzasadnienia). Należy przy tym zauważyć, iż z zeznań księgowego Ł. Z. wynika jasno, iż dokumentację potrzebną do księgowości dostarczał do niego osobiście C. I. (1) i przedmiotowe faktury nie wzbudzały jego podejrzeń (k. 167 tomu III.5.19), co pozostaje w pełnej zgodzie z wyjaśnieniami (zeznaniami) C. I. (1) i nie jest w tej sprawie kwestionowane.  J. G. (1) potwierdziła w swoich zeznaniach złożonych na rozprawie w dniu(...) r. (k. 2516-2519), iż znała C. I. (1) i I. L. (1) z racji zamieszkania blisko siebie a poza tym brat I. L. (1) był jej partnerem a więc widywali się bardzo często. Świadek jednak w tych zeznaniach próbowała przekonać, iż to C. I. (1) jest, mówiąc koniunkturalnie „oszustem”, gdyż chciał założyć firmę, by zalegalizować dochody, uzyskiwane z zakładów bukmacherskich, przy czym świadek już w tym stwierdzeniu jest niewiarygodna, gdyż „zapomniała” bądź i nie wiedziała, jak deklaruje, iż od takich wygranych jest odprowadzany podatek (na podstawie ustawy z dnia (...) r. o grach hazardowych a także ustawy z dnia (...) r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – przypis SA). W świetle tej relacji C. I. (1) nie musiałby zakładać działalności gospodarczej, by „zalegalizować dochody”. Świadek w tych zeznaniach podała, iż C. I. (1) zatrudnił w tej firmie I. L. (1), podkreślając, iż I. L. (1) miała, cyt.: „  dla niego pracować, ogarniać” i wskazała na podział obowiązków, jaki miał wynikać z wyjaśnień oskarżonej, zwłaszcza z naciskiem na to, że to C. I. (1) miał pilnować spraw finansowych i rozliczeń księgowych. Świadek nie miała pojęcia, jakie były dochody z takiej działalności a jednocześnie po wyglądzie i sposobie życia C. I. (1) oceniła, że wysokie. Świadek przy tym podkreślała, iż, cyt.: „  od samego początku była umowa taka, że I. była od pracy fizycznej a od wszelkiej księgowości, dokumentów był C. ”. Jednocześnie z tych zeznań ma wynikać, iż I. L. (1) nie miała dostępu do konta bankowego ani do karty i nie mogła dokonywać płatności. Świadek także wskazała na urządzenia elektroniczne będące w dyspozycji C. I. (1) (komputer i laptop), choć trudno powiedzieć, po co świadek na ten temat mówiła. Zeznania te zasadnie zostały uznane przez Sąd Okręgowy za wiarygodne, ale tylko częściowo co do faktu sprzedaży odzieży (str. 21-22 formularza uzasadnienia). Słusznie natomiast w pozostałej części tym zeznaniom Sąd I instancji nie dał wiary, gdyż po prostu nie korespondują one z wiarygodnym materiałem dowodowym a także i z wyjaśnieniami oskarżonej I. L. (1), z których wynika, iż w rzeczywistości poza kwestiami księgowymi ona dzieliła się z C. I. (1) wszystkimi zadaniami tydzień na tydzień, że to oskarżona zaproponowała C. I. (1) założenie tej działalności w zakresie sprzedaży internetowej odzieży i że ona również mogła dokonywać płatności i posługiwać się kartą. Poza tym tendencyjność świadka w tej sprawie wynika z jej własnego spontanicznego oświadczenia, w którym podnosiła, iż to C. I. (1) jest osobą niebezpieczną, sugerując, iż celowo wystąpił przeciwko I. L. (1), którą w przeszłości traktował jak rodzinę (k. 2518). Ta deklaracja plus sprzeczne zeznania świadka z wiarygodnym materiałem dowodowym pokazują jasno, iż świadek ma wyjątkowo negatywny stosunek do C. I. (1) a tym samym nie jest świadkiem obiektywnym i jej zeznania ewidentnie były nastawione na potwierdzenie linii obrony prezentowanej przez I. L. (1), co jednak nie mogło przynieść zamierzonego skutku. Należy tylko dodać, co logicznie wynika z wyjaśnień (zeznań) C. I. (1), iż J. G. (2) nie była obecna podczas rozmów między nim i I. L. (1) na temat wspólnego prowadzenia działalności, skoro przecież rozmowa ta nie dotyczyła świadka a także, że C. I. (1) nie był skłócony ani ze świadkiem, ani z I. L. (1). Mając zaś na uwadze powyższe dowody, w tym ich ocenę prawidłowo dokonaną przez Sąd I instancji, która dodatkowo znajduje wsparcie w ocenie przeprowadzonej przez Sąd odwoławczy należy jednoznacznie stwierdzić, iż wszystkie zarzuty apelacyjne zawarte pod punktami I i II mają charakter typowo polemiczny a tym samym nie mogą one przynieść szans powodzenia wywiedzionej apelacji w zakresie kwestionowania sprawstwa i winy oskarżonej. Tym samym uznać należy za niezasadne zarzuty z pkt I c 1, 2. Należy przy tym wspomnieć, iż Sąd Okręgowy nie posługiwał się przy ocenie dowodów żadnymi domniemaniami, gdyż właściwa ocena tych dowodów, na które wyżej zwrócono uwagę, łącznie z zeznaniami J. G. (1), przeprowadzona w pełni z zasadami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> prowadziła do jednoznacznych wniosków co do sprawstwa i winy oskarżonej, o czym zresztą już szerzej wyżej powiedziano. Również całkowicie dowolne są twierdzenia apelującej, iż żaden dowód nie świadczy jednoznacznie o tym, że oskarżona weszła w posiadanie „ fikcyjnych faktur”, które zostały wykorzystane w przestępczych celach poprzez ich przedłożenie właściwemu organowi podatkowemu. Na te okoliczności wskazano już wyżej szczególną uwagę, dając w tym względzie wiarę przede wszystkim wyjaśnieniom (zeznaniom) C. I. (1), co też wyżej umotywowano. Tym samem zarzut ten z pkt I c 4 jest chybiony, jak i chybionymi są kolejne zarzuty z pkt I c 5, 6 i 7 apelacji. To właśnie ocena w/w dowodów prowadzi do jednoznacznych wniosków, iż to oskarżona weszła w wiadomy tylko przez siebie sposób w posiadanie tych fikcyjnych faktur i to z jej inicjatywy faktury te zostały wprowadzone do ksiąg rachunkowych, a tym samym poświadczyła ona nieprawdę w deklaracjach VAT. Należy nadmienić, iż I. L. (1) współprowadziła z C. I. (1) działalność gospodarczą zarówno zarejestrowaną pod nazwą Ż. (...) C. I. (1), jak i (...) I. D.. Oboje w ramach podziału obowiązków mieli na celu nie tylko to, by prowadzić sprzedaż internetową odzieży, ale i osiąganie z tej sprzedaży maksymalnych zysków. Mimo, iż w ramach tego podziału to C. I. (1) formalnie (fizycznie) zajmował się sprawami finansowymi tych działalności, gdyż to on zanosił dokumenty, w tym faktury VAT do księgowości celem ich dalszego rozliczenia podatkowego z fiskusem poprzez właściwy urząd skarbowy, to również z racji rzeczywistego (faktycznego) prowadzenia tej działalności przez oskarżoną I. L. (1) również i ona współuczestniczyła także w prowadzeniu tych spraw finansowych i miała na nie istotny wpływ. Ten wpływ polegał bowiem nie tylko na fakcie prowadzenia samej sprzedaży poprzez stronę internetową Allegro odzieży, która to sprzedaż generowała określone przychody, ale i osiągała z tego tytułu wymierne zyski, jakimi dzieliła po połowie ze „wspólnikiem”, czyli C. I. (1). Poza tym I. L. (1), widząc, iż obie działalności uzyskują mniejsze dochody z racji znacznych obciążeń podatkiem VAT, sama wystąpiła z inicjatywą podjęcia działań, które pozwolą na zapłatę znacznie mniejszego podatku VAT a tym samym uzyskania z tego powodu znacznie wyższych dochodów a więc, mówiąc inaczej, zysków z działalności, które to zyski przypadały C. I. (1) i jej samej. To zaś, iż oskarżona nie firmowała swoim nazwiskiem tych działalności nie oznacza, iż faktycznie nie prowadziła na zasadzie współdziałania tych działalności wspólnie i w porozumieniu z C. I. (1). Ona na równi z C. I. (1) decydowała o kierunkach rozwoju obu firm, o prowadzeniu bieżącej sprzedaży, o bieżącym rozliczaniu pod kątem podatkowym tej sprzedaży z fiskusem, w tym osobiście zadecydowała, przy wsparciu C. I. (2) o wykorzystaniu dowodowych fikcyjnych faktur VAT w rozliczeniach podatkowych. To zaś również świadczy o polemicznym charakterze zarzutu z pkt 3. Jak już bowiem przy ocenie dowodów wspomniano, I. L. (1) nie chciała, by na jej dane osobowe została zarejestrowana działalność gospodarcza, ale jednocześnie chciała takową działalność prowadzić ze wszystkimi jej dobrodziejstwami, występując przy tym anonimowo, to jest tak, by osoby postronne nie zorientowały się, że oprócz C. I. (1), czy I. D. za prowadzeniem tej działalności w ramach obu firm kryła się również oskarżona. Tym samym na ocenę powyższej sytuacji nie ma znaczenia fakt, iż formalnie (a inaczej mówiąc oficjalnie i jawnie) wszystkimi formalnościami związanymi z założeniem obu działalności, jak i kontaktami z księgowym zajmował się C. I. (1), co przecież przy wskazanym wyżej układzie nie powinno dziwić, co również czyni zarzuty z pkt I c 8 i 11 nieuzasadnionymi. Dodać przy tym trzeba, iż C. I. (1) w ramach prowadzonego postępowania dowiedział się w sposób pewny, iż te dowodowe faktury zostały sfałszowane. Ta okoliczność przy tym nie ma znaczenia w sprawie, skoro C. I. (1) wiedział, iż te faktury „kosztowe” były wprowadzone do ksiąg rachunkowych po to, by móc w ten sposób doprowadzić do zaniżenia należnego podatku VAT a więc, by móc w ten właśnie sposób osiągnąć z tytułu prowadzonej działalności wyższe dochody. C. I. (1) nie posiadał wiedzy, w jaki sposób te faktury VAT zostały wytworzone i w jaki sposób I. L. (1) weszła w ich posiadanie. Nie ma więc w sprawie żadnego znaczenia podjęcie próby ustalenia kto faktycznie wystawił te dowodowe faktury VAT, gdyż akurat I. L. (1) nie jest zarzucane wytworzenie (sfałszowanie) tych faktur, ale posłużenie się nimi, co również czyni dowolnym a tym samym i niezasadnym zarzut z pkt I c 9. Nie ma też znaczenia sposób dokonania płatności za te faktury i brak dokładnych ustaleń w tych względzie przez Sąd I instancji. Nie ma bowiem żadnego znaczenia fakt, czy ta płatność miała miejsce przelewem czy gotówką. Przy czym tę okoliczność wprost wyjaśnił C. I. (1), podnosząc, iż płatność „prowizji” za każdą taką fakturę następowała gotówkowo. Tym samym oczywistym jest, iż takie płatności nie pozostawiają po sobie „cyfrowego” śladu, co przecież nie byłoby na rękę I. L. (1), która nie chciała, by jej działania w ramach prowadzonej działalności ujrzały światło dzienne, o czym też wyżej szeroko powiedziano. Tym samym również nie dziwi fakt, iż na oficjalnych urządzeniach, jakie wskazała oskarżona łącznie z kodami dostępu nie ujawniono żadnych danych mających związek z tym przedmiotowym procederem, co także wynika z analizy kryminalnej z dnia(...) r., na co także wyżej już zwrócono szczegółową uwagę. Powyższe więc świadczy również o niezasadności zarzutów z pkt I c 10 i 12. Z tego też powodu za niezasadny uznać należy zarzut z pkt I c 14, gdyż oskarżona przecież nie chciała, by ktokolwiek, poza C. I. (1), któremu wówczas ufała, wiedział, że ona współkieruje i współzarządza działalnością gospodarczą I. D. i C. I. (1). Dodać tylko należy, iż o tej roli wiedział nie tylko C. I. (1), ale i I. D. ze wspólnej relacji oskarżonej i C. I. (1). W tych zaś okolicznościach nie dziwi fakt, iż jakiekolwiek osoby trzecie, w tym księgowy Ł. Z., czy ktokolwiek z właściwego urzędu skrabowego nie wiedziały, że w tych działalnościach we wskazanej wyżej roli brała także udział I. L. (1). Należy przyznać rację skarżącej, iż Sąd I instancji zbyt pochopnie na podstawie wyłącznie zeznań świadka M. L. (1) (byłego partnera, czy nawet narzeczonego oskarżonej, które uznał za wiarygodne) ustalił, iż I. L. (1) miała skłonności „ do popełniania przestępstw w celu osiągnięcia korzyści majątkowej” (tak Sąd Okręgowy w sekcji 2 formularza uzasadnienia przy ocenie zeznań M. L. (1) na str. 23). Należy zauważyć, iż to ustalenie koliduje z ustaleniem dotyczącym niekaralności oskarżonej. Z drugiej jednak strony nie da się zapomnieć faktu, iż faktycznie w przeszłości I. L. (1) stawała przed sądami w charakterze oskarżonej i była skazana za podobne działania właśnie przeciwko mieniu, przez co nie mogła pracować w instytucjach finansowych i nie chciał oficjalnie prowadzić działalności gospodarczej, co wprost wynika z jej wyjaśnień, jak i relacji procesowych C. I. (1), znajdujących także potwierdzenie we wspomnianych już wyżej dokumentach (stanowiących wyroki skazujące). W tych zaś okolicznościach już nie może dziwić taka ocena Sądu I instancji na podstawie relacji procesowej świadka M. L. (1), iż I. L. (2) posiada takie skłonności, tym bardziej, że świadek był na sprawach karnych I. L. (1) dotyczących, cyt.: „ jakiegoś doradztwa finansowego i fałszowania zaświadczeń” a także sam w rozmowie z nią połapał się, że został przez nią „okradziony”, do czego mu się w rozmowie, którą nagrał, przyznała (k. 2538-2539) a która to okoliczność nie jest w tej sprawie kwestionowana. Dodać tylko należy, iż bez względu na to, jaką przeszłość oskarżona posiada w związku z jej stosunkiem do cudzego mienia, ta okoliczność nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia. Tym samym, mimo takiego niefortunnego ustalenia przez Sąd I instancji, ta okoliczność nie może mieć żadnego wpływu na treść wydanego wyroku, pamiętając przy czy przecież o tym, iż w świetle prawa I. L. (1) jest osobą niekaraną. Również więc zarzut z pkt I c 13 uznać należy za nieuzasadniony. Wyżej wykazano przy ocenie dowodów, iż I. L. (1) współpracowała z C. I. (1) również po grudniu 2018 r., co także wskazuje na polemiczny charakter zarzutu z pkt I c 15. Wreszcie za polemiczny uznać należy zarzut z pkt I c 16, bowiem oczywistym jest, jak był cel działania oskarżonej przy posługiwaniu się względem właściwego urzędu skarbowego w deklaracjach podatkowych fikcyjnymi fakturami VAT. Nie ulega przecież wątpliwości, iż dzięki tym fakturom możliwe było doprowadzenie do obniżenia należnego wobec Skarbu Państwa podatku VAT a tym samym osiągnięcie wyższego dochodu, który to dochód osiągany z prowadzonej działalności I. L. (1) i C. I. (1) dzielili po połowie między siebie. W tym więc już należy upatrywać działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Poza tym regularność dostarczania przez oskarżoną tych faktur VAT w łącznej ilości aż 32 faktur w ramach działalności zarejestrowanej na dane I. D. i wykorzystanie ich już trzykrotnie w ramach tej działalności w rozliczeniach z fiskusem prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż już z tego procederu prowadzonego na przestrzeni ponad pół roku czasu oskarżona uczyniła sobie dodatkowe stałe źródło dochodu. Dzięki bowiem takim cyklicznym działaniom oskarżona uzyskiwała już w tym czasie regularnie wyższe dochody, co właśnie przekłada się na powyższe ustalenie. Nie ma przy tym znaczenia podnoszony przez skarżącą fakt, iż uszczuplony podatek VAT był „małej wartości”. Nie ma bowiem żadnego znaczenia dla ustalenia działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jak i ustalenia odnośnie uczynienia sobie z tego procederu stałego źródła dochodów wysokość osiąganej z tego tytułu korzyści majątkowej (tu: dodatkowego zarobku, czy inaczej mówiąc dochodu z prowadzonej wspólnie i w porozumieniu z C. I. (1) działalności gospodarczej). Skoro zaś brak jest podstaw do wykazania, by Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, to tym samym brak jest również podstaw do negowania przez apelującą ustaleń faktycznych dokonanych przez ten Sąd na podstawie należytej, zgodnej z zasadami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> oceny tych dowodów, co zresztą jasno wynika z całości powyższych rozważań Sądu Apelacyjnego. To zaś dowodzi niezasadności zarzutu z pkt II apelacji. Skoro zaś ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji są prawdziwe, bo „udowodnione” i te ustalenia jednocześnie wynikają z samodzielnej oceny tych dowodów dokonanej przez Sąd I instancji, która to ocena tylko potwierdza zasadność wniesionego wobec oskarżonej I. L. (1) aktu oskarżenia odnośnie wszystkich zarzucanych jej przestępstw, to również brak jest podstaw do podnoszenia naruszenia przez Sąd I instancji ogólnych zasad procesu karnego określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.p.k.</a> To zaś świadczy o niezasadności zarzutów z pkt I a, b. Trzeba tylko dodać, iż rzeczą Sądu I instancji nie było dokonywanie ustaleń faktycznych odnośnie funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej, która w Internecie oferowała „sprzedaż” sfałszowanych faktur VAT dla podmiotów gospodarczych, dzięki którym te podmioty mogły doprowadzić do zaniżenia należnego podatku VAT a tym samym uzyskania wyższego dochodu z prowadzonej działalności. I. L. (1) nie postawiono przecież zarzutu przynależności do tej grupy przestępczej, więc dokonywanie przez Sąd Okręgowy samodzielnych ustaleń co do funkcjonowania tej grupy było bezcelowe. Na marginesie jedynie należy wspomnieć, iż z tą grupą wprost miał do czynienia oskarżony R. I., który w swoich wyjaśnieniach podawał w jaki sposób z członkami tej grupy nawiązał kontakt i w jaki sposób uzyskiwał od nich podrobione faktury oraz w jaki sposób następowała płatność za nie. Przypadek R. I. nie oznacza jednak przecież automatycznie, iż w przypadku I. L. (1) było dokładnie tak samo. Istotne bowiem jest to, iż I. L. (1) miała możliwość zdobycia takich podrobionych faktur i to uczyniła, po czym przekazała jej C. I. (1) celem dalszego przekazania księgowemu, ujęcia tych faktur w księgach podatkowych i następnie w deklaracjach podatkowych VAT – 7, dzięki czemu ostatecznie osiągnęła oczekiwany przez nią rezultat, o którym już wyżej wspomniano, doprowadzając jednocześnie do uszczuplenia podatku od towarów i usług. Dodać trzeba, iż skarżąca w uzasadnieniu apelacji również nie wskazała przekonywująco, by stawiane zarzuty apelacyjne rzeczywiście mogły skutecznie podważyć zaskarżony wyrok odnośnie sprawstwa i winy oskarżonej I. L. (1) w popełnieniu przypisanych jej przestępstw: dwóch skarbowych i dwóch z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a>. Oczywiście trzeba przyznać rację skarżącej, iż dla postronnego obserwatora, w tym także naczelnika właściwego urzędu skarbowego brak było podstaw do przyjęcia, iż te działalności gospodarcze prowadziła także osoba, która nie była w żadnych rejestrach oficjalnie zarejestrowana, czyli oskarżona I. L. (1). Odwoływanie się przy tym przez skarżącą do niezgodnych z prawdą wyjaśnień I. L. (1), czy też niewiarygodnych zeznań J. G. (2) i próba budowania w oparciu o nie ustaleń faktycznych na korzyść oskarżonej nie mogło przynieść stawianym zarzutom apelacyjnym szans powodzenia. Nie ma również istotnego znaczenia fakt, kiedy C. I. (1) w rzeczywistości zorientował się czy te faktury kosztowe były legalne czy też nie. Nie można zapominać, iż C. I. (1) w niniejszej sprawie także występował w charakterze podejrzanego, więc początkowo mógł, tak jak i zresztą oskarżona, w ramach obrony artykułować pewne twierdzenia. Sam jednak fakt, iż ostatecznie C. I. (1) dobrowolnie poddał się karze, wcześniej w całości przyznając się do winy jednoznacznie tłumaczy, iż C. I. (1) doskonale wiedział, jakie jest znaczenie tych dowodowych faktur „załatwionych” w nieznanych okolicznościach przez I. L. (1). Skarżącej umknął fakt, iż I. L. (1) współdziałała z C. I. (1) w ramach prowadzonej przez nich wspólnie działalności gospodarczej a dzieląc się z nim rolami i praktycznie wykonując z nim tożsame czynności, poza fizycznym noszeniem faktur do księgowego, poprzez którego dopiero rozliczali się z właściwym urzędem skarbowym, w rzeczywistości razem z nim zajmowała się sprawami majątkowymi prowadzonego z C. I. (1) podmiotu gospodarczego a w sumie dwóch podmiotów: zarejestrowanego na C. I. (1) i zarejestrowanego na I. D.. Skarżąca pomija, iż w tym układzie faktycznym w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 21;art. 21 § 2)">art. 21 § 2 k.k.</a>, który także poprzez przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 20;art. 20 § 2)">art. 20 § 2 k.k.</a>s, ma odpowiednie zastosowanie do przestępstw skarbowych, co już oznacza, iż oskarżona na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">kodeksu karnego skarbowego</a> odpowiada jak sprawca a więc tu: C. I. (1), jako prowadzący „oficjalnie” zarejestrowaną na swoje dane osobowe działalność gospodarczą, czy jak I. D., prowadzący „oficjalnie” zarejestrowaną na siebie działalność. Poza tym nie można tracić z pola widzenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a>, który został zastosowany wobec oskarżonej w przypadku przypisanych jej przestępstw skarbowych. W świetle powyższych prawidłowych ustaleń faktycznych nie może ulegać wątpliwości, iż I. L. (1), będąc ustnie upoważniona przez C. I. (1) i I. D. do zajmowania się sprawami gospodarczymi w rzeczywistości faktycznie zajmowała się tymi sprawami, współdecydując przecież w ramach współsprawstwa o całokształcie prowadzonych obu podmiotów gospodarczych, w tym o kierunkach nabywania odzieży i jej dalszej sprzedaży, jak i o rozliczeniach podatkowych na podstawie uzyskiwanych faktur VAT, w tym także faktur podrobionych, które świadczą w tej sprawie o istocie przypisanych oskarżonej przestępstw i przestępstw skarbowych. Zasadnie bowiem na gruncie tego przepis przyjmuje się, iż zajmowanie się sprawami gospodarczymi to wszelakiego rodzaju czynności prawne i faktyczne, które są podejmowane w związku z działalnością określonego podmiotu, które dotyczą sfery gospodarczej a więc organizacji oraz wymiany dóbr i usług (patrz: L. M., C. D. (1), Razowski Tomasz, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">Kodeks karny skarbowy</a>. Komentarz, wyd. III, WKP 2017, teza 122 do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9)">art. 9</a>). Trzeba przy tym nadmienić, iż takie „faktyczne wykonywanie”, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> obejmuje sytuacje, w których określona osoba zajmuje się sprawami gospodarczymi innego podmiotu bez żadnego tytułu prawnego (patrz: L., C. D. (1), Razowski Tomasz, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">Kodeks karny skarbowy</a>. Komentarz, wyd. III, WKP 2017, teza 127 do art. 9). Należy podkreślić, iż Sąd Okręgowy prawidłowo rozumuje to pojęcie i trafnie przyjmuje odpowiedzialność karno-skarbową oskarżonej za przestępstwa skarbowe, stosując właśnie konstrukcję prawną określoną w tym przepisie (sekcja 3 formularza uzasadnienia na str. 25-26). Przy czym nie można także zapominać, iż w przypadku przestępstw skarbowych I. L. (1) działała z innymi osobami, tu: C. I. (1) a także i I. D. na zasadzie współsprawstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 1)">art. 9 § 1 k.k.s.</a> Sąd I instancji we wspomnianej sekcji 3 formularza uzasadnienia (str. 24-27) wyjaśnił istotę przypisanych oskarżonej przestępstw skarbowych, z czym Sąd odwoławczy w pełni się zgadza i nie znajduje potrzeby, by tę argumentację ponownie przytaczać. Tym samym za polemiczne uznać należy wywody skarżącej na str. 5-6 apelacji, gdzie skarżąca starała się przekonać Sąd odwoławczy, iż sięgnięcie przez Sąd I instancji po <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> było niezasadne, gdyż oskarżona jedynie zajmowała się poszczególnymi obowiązkami, przerzucając odpowiedzialność na C. I. (1), który w jej ocenie podejmował czynności związane z działalnością obydwu przedsiębiorstw. Trzeba przy tym raz jeszcze podkreślić, iż nie dziwi fakt, iż to C. I. (1) zawarł umowę z L. L. dotyczącą użyczenia adresu i że osoba ta nigdy pod tym adresem nie widziała I. L. (1). Okoliczności te bowiem wynikały zarówno z podziału obowiązków między I. L. (1) a C. I. (1) a także z faktu, iż I. L. (1), jak to już wyjaśniano, nie chciała afiszować się swoją osobą w ramach działalności prowadzonej przez oba podmioty gospodarcze. Anonimowość oskarżonej w związku z prowadzeniem spraw gospodarczych tych obu podmiotów gospodarczych zarejestrowanych na osoby fizyczne C. I. (1) i I. D. w świetle przywołanych wyżej okoliczności faktycznych i uregulowań prawnych nie stała na przeszkodzie przyjęciu, iż oskarżona dopuściła się w sposób umyślny i to z zamiarem bezpośrednim przestępstw i przestępstw skarbowych, jakie zostały jej przypisane zaskarżonym wyrokiem. Również, stosując zasadę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.k.s.</a>, Sąd Okręgowy trafnie przyjął, iż tożsame zachowania oskarżonej wyczerpujące znamiona w/w przestępstw skarbowych, wyczerpały również znamiona przestępstw określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksie karnym</a>, których kwalifikacje prawne zostały poprawnie przytoczone w punktach 8 i 11 zaskarżonego wyroku. Wspomnieć przy tym trzeba, iż wyżej już odnośnie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a;art. 270 a § 2)">art. 270a § 2 k.k.</a>, przypisanego w pkt 8 wyjaśniono, iż oskarżona uczyniła sobie z przestępstwa polegającego na używaniu uprzednio podrobionych 32 faktur VAT „stałe źródło dochodu”, co przesądziło w tym przypadku o przyjęciu tej surowej kwalifikacji, statuującej zbrodnię, zagrożoną karą pozbawienia wolności od lat 3. Należy tylko nadmienić, iż oskarżona te faktury dostarczała celem rozliczeń podatkowych regularnie przez okres ponad pół roku, przy czym łącznie w tym czasie posłużyła się aż 32 takimi podrobionymi fakturami, zaś celem takiego działania było osiągnięcie zarówno przez nią, jak i jej „wspólnika”, to jest C. I. (1) stosownie wyższego dochodu, niż ten, jaki by uzyskali, gdyby takimi fakturami się nie posłużyła. Tym samym w przypadku takiego działania była stałość a więc regularność na przestrzeni określonego i już dość długiego okresu czasu działania, mającego na celu osiągnięcie w/w celu. Przy czym, jak próbowała temu oponować apelująca, bez znaczenia dla ustalenia tego znamienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a;art. 270 a § 2)">art. 270a § 2 k.k.</a> jest wysokość osiąganego dochodu (patrz: Z. Z. (red.), F. J. (red.), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeks karny</a>. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212)">art. 212</a>-277d, WKP 2017, teza 30 do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a)">art. 270a</a>). Istotny jest bowiem fakt pewnej regularności uzyskiwania takiego dochodu a tak przecież było w realiach niniejszej sprawy. Zastrzeżeń również nie budzą ustalenia Sądu Okręgowego odnośnie strony podmiotowej działania oskarżonej odnośnie popełnienia tych obu przestępstw, jak i przyjęcie ich kwalifikacji prawnej. Sąd I instancji na ten temat wypowiedział się wyczerpująco i przekonywująco w sekcji 3 formularza uzasadnienia (str. 27-30), z czym również Sąd odwoławczy się w pełni zgadza i nie znajduje potrzeby, by i tę argumentację ponownie przytaczać. </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 1. zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od przypisanych jej w punktach 7, 8, 10 i 11 czynów; 2. uchylenie tego wyroku w zaskarżonej części (to jest w części skazującej dotyczącej w/w czynów – przypis SA) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> Ad. 1 Wniosek okazał się niezasadny z powodu uznania zarzutów apelacyjnych, kwestionujących sprawstwo i winę oskarżonej w popełnieniu wszystkich zarzucanych i przypisanych jej przestępstw i przestępstw skarbowych za niezasadne. Ad. 2 Wniosek okazał się częściowo uzasadniony, ale nie z powodów przytoczonych w treści apelacji. Uchylenie to bowiem nastąpiło z urzędu, o czym niżej w sekcji 4. Natomiast brak jest podstaw do ponownego rozpoznania sprawy w całości pod kątem dokonywania ustaleń w zakresie sprawstwa i winy oskarżonej I. L. (1), co wynika z ustaleń Sądu Apelacyjnego poczynionych wyżej w sekcji 3. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a>). </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="9"> 1. Sąd Apelacyjny z urzędu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 455)">art. 455 k.p.k.</a> poprawił błędne kwalifikacje prawne poszczególnych orzeczeń – pkt II litery a-c oraz e wyroku Sądu Apelacyjnego. 2. Sąd Apelacyjny z urzędu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a> dokonał zmian w zakresie ustaleń faktycznych, dostosowując tym samym te orzeczenia do ustaleń faktycznych wynikających z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku – pkt II litery e, f wyroku Sądu Apelacyjnego. 3. Sąd Apelacyjny z urzędu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a> uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonej I. L. (1) w części dotyczącej orzeczonych w punktach 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 kar i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Ad. 1. Mając na uwadze czas popełnionych przez oskarżoną przestępstw, to jest w okresie do stycznia i do kwietnia 2019 r. Sąd Okręgowy trafnie uznał, iż należy stosować przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">kodeksu karnego skarbowego</a> obowiązujące w czasie popełnienia przypisanych jej przestępstw, o czym świadczy choćby przywołanie przy podstawie prawnej wymiaru kary w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 2 § 2 pkt. 10)">pkt 10</a> przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.k.s.</a> Nie ulega przecież wątpliwości, iż ówcześnie obowiązujące przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">kodeksu karnego skarbowego</a> były względniejsze dla oskarżonej, niż obowiązujące obecnie. Przykładowo należy wskazać na zasady wymiaru kary określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> W chwili popełnienia czynów zasady te kładły bowiem nacisk nie tylko na zasady prewencji ogólnej, ale i szczególnej, mając w głównej mierze wychowawczy cel orzekanych kar. Tymczasem po zmianach obowiązujących od dnia 1.10.2023 r. (ustawą z dnia 7.07.2022 r. – Dz.U. z 2022 r., poz. 2600) głównie przy wymiarze kary należy kłaść nacisk na cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, przy jednoczesnym skatalogowaniu okoliczności obciążających i łagodzących. Dodatkowo należy podkreślić, iż również zaostrzeniu uległy od czasu popełnienia przez oskarżoną przestępstw zasady wymiaru orzekania kary łącznej, co wyraźnie widać z porównania przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> obowiązującego w czasie popełnionych przestępstw i tegoż artykułu po zmianach obowiązujących już od 24 czerwca 2020 r, (na mocy ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. – Dz.U. poz. 1086). Skoro zaś choćby już z tych względów należy stosować do czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> przepisy obowiązujące w czasie popełnienia tych czynów, to również należy stosować przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">kodeksu karnego skarbowego</a> obowiązujące dokładnie w tym samym czasie, tym bardziej, że przecież chodzi tu o ten sam czyn popełniony w tym samym czasie, kwalifikowany, z uwagi na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.k.s.</a>, zarówno z przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a>, jak i z przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">kodeksu karnego skarbowego</a>. Mając więc na uwadze konieczność stosowania do tego samego przestępstwa całości norm prawnych obowiązujących albo w czasie jego popełnienia, alb w czasie orzekania bądź też w tzw. międzyczasie, bez wątpienia powyższe przekonuje, iż normy prawne obowiązujące w czasie popełnienia tych przestępstw był dla oskarżonej korzystniejsze. Tym samym więc należało do tych rozstrzygnięć stosować normę określoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> (dotyczy przestępstw kwalifikowanych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a>) i określoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.k.s.</a> (dotyczy przestępstw kwalifikowanych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">kodeksu karnego skarbowego</a>) i dlatego należało uzupełnić podstawy prawne poszczególnych rozstrzygnięć w zakresie winy o te przepisy, o czym orzeczono w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 2 pkt. 2)">pkt II</a> a oraz b. Na marginesie zaznaczyć należy, iż ta zmiana dotyczy także orzeczeń o karach, ale to w przypadku rozstrzygnięć dotyczących oskarżonego R. I.. Zmiany te nie mogły bowiem dotyczyć rozstrzygnięć o karach wymierzonych oskarżonej I. L. (1), skoro w pkt I wyroku Sąd Apelacyjny w tym zakresie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Należy też zauważyć, iż Sąd Okręgowy w podstawach prawnych skazań w punktach 1, 2, 7, 8, 10 i 11 (co dotyczy zarówno I. L. (1), jak i R. I.) zbędnie przywołał przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.k.s.</a> Przepis te w żaden sposób nie odzwierciedla znamion przestępstwa skarbowego, jak i przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> a jedynie stanowi wyraz konstrukcji tzw. idealnego zbiegu czynów karalnych a więc reguluje on sposób rozstrzygania przypadków realnego zbiegu pomiędzy różnymi ustawami, czyli tzw. idealnego zbiegu czynów karalnych określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">kodeksie karnym skarbowym</a> oraz w innej ustawie karnej. Przepis ten natomiast nie jest elementem kwalifikacji prawnej czynu. Tymczasem przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.</a> nakazuje określić przypisany oskarżonemu czyn i jego kwalifikację prawną. Stosując dopiero przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8)">art. 8 k.k.s.</a> daje się w treści wyroku wyraz temu, iż mamy do czynienia z idealnym zbiegiem przestępstw i które z orzeczonych kar: za przestępstwa powszechne czy przestępstwa skarbowe podlegają wykonaniu, czemu Sąd Okręgowy dał wyraz w punktach 9 i 12 wyroku (a także w pkt 3 dotyczącym oskarżonego R. I.). Wreszcie należało wyeliminować z podstawy prawnej skazania za przestępstwo przypisane w pkt 8 przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a>, co uczynił Sąd Apelacyjny w pkt II lit. e wyroku. Należy zauważyć bowiem, iż uczynienie z przestępstwa stałego źródła dochodów, o którym mowa w treści tego przepisu jest znamieniem czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a;art. 270 a § 2)">art. 270a § 2 k.k.</a>, wskazanym wprost w tym przepisie. Zasadnie zatem przyjmuje się w doktrynie, iż niedopuszczalne jest stosowanie do sprawcy przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a;art. 270 a § 2)">art. 270a § 2 k.k.</a>, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, obostrzeń kary wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> związanych również z uczynieniem sobie z popełnienia przestępstwa stałego źródła dochodu. Ta sama okoliczność nie może być bowiem podstawą do dwukrotnego zaostrzenia odpowiedzialności karnej. Należy tym samym przyjąć, że na zasadzie lex specialis derogat legi generali uznanie przez ustawodawcę okoliczności uczynienia sobie z popełnienia przestępstwa stałego źródła dochodu znamienia kwalifikującego, prowadzącego do podwyższenia zagrożenia karnego za popełnienie czynu zabronionego, wyłącza stosowanie przepisu ogólnego, który tę samą okoliczność kwalifikuje jako wpływającą na nadzwyczajne obostrzenie kary (patrz: Z. Z. (red.), F. J. (red.), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeks karny</a>. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212)">art. 212</a>-277d, (...) 2017, teza 32 do art. 270a i przywołana tam literatura). Ad. 2. Sąd Apelacyjny dostrzega, iż Sąd I instancji nie ustalił w żaden sposób, kto konkretnie podrobił faktury VAT, które znalazły się w opisach czynów przypisanych oskarżonej I. L. (1) w punktach 8 i 11. Tym samym, kierując się treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a> należało w tym względzie zmienić zaskarżony wyrok poprzez wyeliminowanie z opisów tych czynów ustalenia, iż wskazane faktury zostały podrobione przez ustalone osoby, o czym orzeczono w pkt II litery e oraz f. Ad. 3 W realiach niniejszej sprawy nie było możliwe nie tylko utrzymanie w mocy orzeczeń w przedmiocie orzeczonych kar wobec oskarżonej I. L. (1), ale i także dokonanie w tym zakresie jakichkolwiek zmian a to z uwagi na sprzeczność i to zasadniczą w tym zakresie treści zaskarżonego wyroku z jego pisemnym uzasadnieniem, co już samo w sobie świadczy o występowaniu rażącej niesprawiedliwości wyroku w tym zakresie w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a> Sąd Okręgowy w treści zaskarżonego wyroku w punktach 8, 11 i 13 orzekł wobec oskarżonej bezwzględne kary jednostkowe pozbawienia wolności i taką też karę łączną pozbawienia wolności. Mając przy tym na uwadze zbrodnię z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a;art. 270 a § 2)">art. 270a § 2 k.k.</a>, Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonej karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, nie stosując w tym przypadku nadzwyczajnego złagodzenia kary, jak to na przykład uczynił w stosunku do współoskarżonych, w tym nie tylko C. I. (1) odrębnym wyrokiem, ale i R. I. w pkt 2, orzekając wobec niego jednocześnie w pkt 4 tę karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sekcji 4 formularza na str. 31-34 Sąd Okręgowy wymienił kary, jakie wynikają z treści zaskarżonego wyroku. Jednak już analizując treść tego uzasadnienia na str. 34-35 powzięto wątpliwość, czy faktycznie Sąd Okręgowy zamierzał orzec wobec oskarżonej ostatecznie bezwzględną karę pozbawienia wolności, czy też jednak karę pozbawienia wolności z nadzwyczajnym złagodzeniem i jednocześnie z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd Okręgowy wprawdzie uwzględnia działanie oskarżonej w sposób umyślny i z zamiarem kierunkowym, jak i inne okoliczności, które jednak tylko przesądzają o winie oskarżonej i o poprawności przyjętych kwalifikacji prawnych przypisanych jej czynów (str. 34 uzasadnienia). Sąd I instancji na niekorzyść uwzględnił takie okoliczności jak łączna ilość naruszonych przez oskarżoną przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">Kodeksu karnego skarbowego</a>, ilość popełnionych przestępstw, działanie w sposób umyślny z zamiarem bezpośrednim kierunkowym (UWAGA! Ta okoliczność świadczy o przyjęciu konkretnej kwalifikacji prawnej czynu i nie może przemawiać na niekorzyść oskarżonej) a także przemyślany i ściśle określony sposób działania przy wykorzystaniu osób trzecich, mając przy tym na celu to, by jej sprawstwo nie zostało ujawnione (str. 34-35). Jednak już wchodząc w okoliczności łagodzące, Sąd Okręgowy wskazał na takie, jak uprzednia niekaralność, i, co także istotne, mała wartość sumy kwot podatku od towarów i usług, wynikająca z nierzetelnych, pozyskanych faktur VAT (str. 35 uzasadnienia). Bez wątpienia powyższa okoliczność łagodząca może mieć w tej sprawie niebagatelne znaczenie na ustalenie wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności, w tym także na zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary w przypadku zbrodni określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270 a;art. 270 a § 2)">art. 270a § 2 k.k.</a> Tak zresztą zdaje się należy postrzegać dalszą część dywagacji Sądu I instancji, który stwierdza, iż, cyt.: „ mając na względzie powyższe ustalenia uznano, iż wystarczającą a przy tym adekwatną prawnokarną reakcją na zachowanie oskarżonej jest wymierzenie jej kar grzywien oraz kary pozbawienia wolności z zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary oraz warunkowym zawieszeniem jej wykonania”, zaś, cyt.: „ kary grzywien, poza ich walorem prewencyjnym i wychowawczym również od strony ekonomicznej uświadomią oskarżonej nieopłacalność popełniania przestępstw, co z pewnością skłoni ją do krytycznej refleksji nad jego dotychczasowym postępowaniem i ukierunkuje ją w przyszłości do przestrzegania porządku prawnego” (str. 35 uzasadnienia). Po czym znów w kolejnej rubryce formularza tego uzasadnienia Sąd Okręgowy stwierdza, że połączył wymierzone w punktach 8 i 11 I. L. (1) kary pozbawienia wolności i wymierzył jej karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności (str. 35 uzasadnienia). Patrząc na takie umotywowanie rozstrzygnięcia w przedmiocie kary trudno wręcz dociec, czym w rzeczywistości kierował się Sąd I instancji wymierzając oskarżonej zaskarżonym wyrokiem kary jednostkowe pozbawienia wolności i ostatecznie karę łączną pozbawienia wolności, bez stosowania zarówno nadzwyczajnego złagodzenia kary, jak i jej warunkowego zawieszenia. Wprawdzie można byłoby się zastanawiać, czy w treści uzasadnienia tego wyroku nie nastąpiła jakaś pomyłka, ale z drugiej przecież strony okoliczności, które Sąd I instancji wziął pod uwagę, zwłaszcza, poza niekaralnością, małą wartość podatku VAT mogłyby skłaniać do uznania, iż orzeczenie nawet kary 3 lat pozbawienia wolności byłoby nadmiernie surowe, co już by uzasadniało sięgnięcie po instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2)">art. 60 § 2 k.k.</a> a to znów pozostawiałoby otwartą drogę do wymierzenia ostatecznie kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Przy okazji trzeba bowiem nadmienić, iż do wymierzenia takiej kary mogłaby także skłaniać okoliczność, iż wszelkie uszczuplenia podatkowe zostały przez współsprawców wyrównane a więc ostatecznie Skarb Państwa wskutek tych działań oskarżonej i C. I. (1) nie ponosi już żadnej szkody. Bez wątpienia więc powyższe orzeczenie Sądu Okręgowego w zakresie orzeczonych kar w ogóle nie nadaje się do skontrolowania w trybie instancji odwoławczej, gdyż w rzeczywistości nie da się rozstrzygnąć jakie dokładnie okoliczności miał na uwadze Sąd I instancji wymierzając oskarżonej kary jednostkowe i ostatecznie karę łączną pozbawienia wolności. Uchybienie to, należące do kategorii określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a>, jak i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> (sprzeczność treści wyroku z jego pisemnym uzasadnieniem), prowadzi więc do konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczonych w puntach 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 kar i przekazania w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, o czym Sąd Apelacyjny orzekł w pkt I wyroku. Należy dodać, iż na takie rozstrzygnięcie pozwoliła również treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a>, bowiem zaskarżony wyrok można m.in. uchylić w części i w części go zmienić lub też w części utrzymać go w mocy. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442 § 1 k.p.k.</a> znów wskazuje na możliwość uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania tylko w zakresie rozstrzygnięcia o karze albo innym środku. Mając zaś na uwadze tak poważne uchybienie, na które zwrócono wyżej uwagę, nie powinna budzić wątpliwości konieczność uchylenia tego wyroku właśnie w tym zakresie i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="3"> 1.3 1 </td> <td colspan="9"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> 0.1Utrzymano w mocy wyrok w części dotyczącej uznania winy oskarżonej i przypisanych jej kwalifikacji prawnych (z małymi wyjątkami), co dotyczy rozstrzygnięć w tym zakresie w punktach 7, 8, 10 i 11 oraz w zakresie kosztów sądowych z pkt 20. </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy. </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> Sąd Apelacyjny już wyżej przy ustosunkowaniu się do zarzutów apelacyjnych wykazał ich niezasadność oraz wykazał prawidłowość ustaleń faktycznych Sądu I instancji co do sprawstwa i winy oskarżonej I. L. (1) w popełnieniu przypisanych jej przestępstw i przestępstw skarbowych i przyjętych do nich kwalifikacji prawnych. Mając na uwadze zaś wyrok skazujący, żadnych zastrzeżeń nie budzi rozstrzygnięcie w zakresie kosztów sądowych, od których poniesienia oskarżona została zwolniona, które to rozstrzygnięcie nie było kwestionowane na niekorzyść oskarżonej. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="3"> 1.3.1 1. </td> <td colspan="9"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> 0.0.1Zakres dokonanych zmian został przedstawiony wyżej w sekcji 4 w punktach 1 i 2. </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> Zwięźle o powodach zmiany. </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> W sekcji 4 wskazano dokładnie na przyczyny dokonania powyższych zmian. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="9"> Nie dotyczy </td> <td colspan="2"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uchylenia. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="9"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości Nie dotyczy konieczności przeprowadzenia przewodu w całości. </td> <td colspan="2"> ☒ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uchylenia. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Powody częściowego uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonych kar przedstawiono wyżej w sekcji 4 w pkt 3. </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="9"> Konieczność umorzenia postępowania Nie dotyczy </td> <td colspan="2"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td> 4. </td> <td colspan="9"> Konieczność warunkowego umorzenia postępowania Nie dotyczy </td> <td colspan="2"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td> 5. </td> <td colspan="9"> Nie dotyczy </td> <td colspan="2"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uchylenia. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Sąd Okręgowy ponownie przeprowadzi na rozprawie postępowanie, ale tylko w zakresie mu przekazanym, to jest w zakresie dotyczącym orzeczonych kar jednostkowych za przestępstwa i przestępstwa skarbowe, wyboru, w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 8)">art. 8 k.k.s.</a> kar, które będą podlegać wykonaniu i ostatecznie w zakresie kary łącznej i zaliczenia na jej poczet okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442 § 1 k.p.k.</a>). Trzeba tylko podkreślić, iż Sąd I instancji winien dokonać ustaleń odnośnie aktualnej sytuacji życiowej oskarżonej, jej zachowania w środowisku, w którym mieszka i pracuje a także powinien dokładnie przeanalizować okoliczności przemawiające zarówno na jej niekorzyść, jak i korzyść i ostatecznie wydać właściwe rozstrzygnięcie w zakresie kar. Należy przy tym zasygnalizować, iż Sąd Okręgowy także winien rozważyć możliwość i ewentualnie konieczność zastosowania wobec oskarżonej nadzwyczajnego złagodzenia kary a w przypadku ostatecznego wymierzenia jej kary do 1 roku pozbawienia wolności rozważyć możliwość i konieczność jej orzeczenia z warunkowym zawieszeniem wykonania, którą to możliwość zdaje się dostrzegał Sąd I instancji orzekając w sprawie. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="6"> Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. </td> <td colspan="4"> Przytoczyć okoliczności. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="6"> Nie dotyczy </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Wskazać oskarżonego. </td> <td colspan="3"> Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. </td> <td colspan="3"> Przytoczyć okoliczności. </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> I. L. (1) </td> <td colspan="3"> V </td> <td colspan="3"> Sąd Apelacyjny kierując się treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżoną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie apelacyjne, kierując się względami słuszności a to z tego powodu, iż wywiedziona na jej korzyść apelacja spowodowała z urzędu częściowe uchylenie wyroku w zakresie dotyczącym orzeczenia o karach, co znów świadczy o wadliwości zaskarżonego wyroku, która to wadliwość w żadnej mierze nie może obciążać oskarżonej. </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> P. G. M. K. H. K. </td> </tr> </table>

Słowa kluczowe

#Sądy powszechne#Portal Orzeczeń#Uzasadnienie#II AKa 15/24#Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Uzasadnienie – II AKa 15/24

Treść orzeczenia

Słowa kluczowe