Postanowienie II AKa 103/08

--- STRONA 1 --- ._ . =\ .  ¢ a r 1. I: .3  ' If . 1} 4 .3 45 1’! '2: ‘$1.1 I»; IF" Ii Q \ I ¢ i 2 .3’. ;§§ 1,. ;: .. ' ... —* 5,, ,_,,__#_ ~ ~»M/» .A,~»~~» 1 Rag j ggzcze natumiast przyponmieé naleiy, is prawidiowo r0zWaz'0na sytL_1_ acja Prooesowa zaistniata W ninicjszej sprawic prowadzflaby do konkluzji, 12 01260261116]3K16]1<.()1W16k.k&1:)7 1€}L£.HC]‘W nJ111e]sz3 spr¢\§;1i<:v\;Eig§ in byio moifiwe (przy Zamgenljl, 736 Sadly m'e fiostrzeg zaWics7gniem rzenia kaly Iaccznej poz 3.W1€l’1lE1 W0 n0sc1 z wajn n ~ jcj Wykonanja). _' _ _ . . Ostatniq kwestiq podnicsiona W kasa¢11J@S1 P0‘“*1W*°“Y Prm °b’°““€ zarzut brwnej wmaam" an. 53 § 1 1 2 1<.1< oral an 86 § 1 RK W “*1 “Z?” kasaqe; naleiy ocenié jako bezdasad/na, W stoprdu oczgrgn/%st1§r§1£1iiB<;§);:)z<g;i; nie przcciei Sqd odwoiawczy nae mogl 11_&1'l1‘fzyc 311 ' '> , _ _ :wy1'niaI11 kaly Iqcznej nie kreowai. Co w1<;°@J= RHT3 ta {C3121 P°“’“_°S°"*1 ‘file zostala orzeczona z przelqoczcmem ustaW0WY°h .%F311\°~ PC1111 Paflwllj Iowa przyjE;t0 tei, is to dopiero sqd Wydapgcy Wyr0k_ iilczny ma 111012 lWOiC dostrzec” peinie; osqdzonej dziaiahmscl pL'Z6StQpCZfi] skazaneg0,’1<_t0Ia by 3 :1PI"Z6dni0 przedmiotem rozstrzygania W Iéinym 023516 PIZBZ Tome Sqdyl Wiaénic tr; okoliczznoéé sad? P°Wi1111Y11“jZg§¢d1=1° PYZY “S‘la1a““‘_ ""Y$°k°S°‘ kg i;;c,g.11ej. Nie moina tez'_ j Bd11OZ[1aCZIl16, ]flk chclaiaby tego obrona, pray: jqgyic podobiefistwo ]_50pe_1niar_:ych Pmefstggsdnizdmmze s1an0Wi gkififigii iaggdgqcq W sprawlc, pomewaz maze rowmez s\w1a(_1CZyC Q 1111?? P t  _‘ gpfawcy ijego konsekwcncji, czy VWQCZ Premedytaq1 (i1E}.Z61Il1l_1 do .ama151.1 Porzqdku prawnego. Z iych Wzg1r;d6W 1116 $P0$‘5b PYZYJZEC» Z3 SE51 RFJOHOWY’ a W élad za nim Sqd Okrr,;g0Wy W spodéb raiapy 113FHSZYI PrzBp1sy prawa rnaterialnego okreélajzgoe zasady Wyrmaru REIT? 53:93’ 19 me Przckroczxiy ustawowo przyznanej im swobody ferowanja Wylniilrll KHIY, fl W 31919801‘ noéci occnienia okoliczlldéci, ktérc Idiaiy wpiyw na Il:l0%11WO§f3Z£1S1Ii[)SOWZIHi& Warunkowego zawieszcnnd WykQI1&I11fl K1113’ _P9Zb3W19“? W0 gl dnfl . K131uj ac gig pfZCdStflW1011Ym1'WZg1Q,(13.1'Il1, Najwyzszy me ‘ _ Q iadncgu z zarzutéw P0dniesi0nY‘3h W 15153911 1201191111511‘ Ha W*’t(5P1°' ' WYROK Z DNTA 5 STYCZNIA 2011 R. ’ V KK 64110 1. Chnciai jest poiqdane, aby 51ndek odwoiawczy byi konstruowallfi’ W spasm, plzejfzysty’ a Wigc grupowal W tzw. petimm wszystkie zarzuty stawiane skarionemu orzeczeniu, 1° grallice l‘0ZP\'1Z11aIJia sprawy W , . 26 p0su;p0Waniu odwolawczym wyznacza treéé calego érodka 0dw0laW czego. 2. Istota czynu cizgglego (art. 12 k.k.) i powaga rzeczy osqdzonej powodllj Q, ie nie jest moiliwe prowadzenie postgpowania Wterly, gdy mialohy 0110 dotyczyé zachowania bgdqcego elementem i mieszczqcego sin; W ramach czasowych czynu ciqglego, za ktéry sprawca zostal prawn mocnie skazany. Nie ma przy tym znaczenia, czy postgpowanie mialoby sig tuczyé z powodu péiniej szegn ujawnienia takich zachowafi, czy tei z innego powodu, np. okreélonego rozstrzygnigcia sqdu odwoiawczego. Przewodniczqcy: sgdzia SNI Sobczak. Sgdziowie SN: K Cesarzz, Z. Puszkarski (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnefi L. Nowakowski. Szgd Najwyiszy W sprawie Pawia R., skazancgo z art. 59 us1.. 1 i2 ustawy z dnia 29 Iipca 2005 r. 0 przeciwdzizdaniu nark0manii'w ZW. z art. 11 § 2 k.k. W zw. z art. 12 k.k. art. 65 § 1 k.k., p0 rozpoznaniu W Izbie Karnej na rozprawie W dniu 5 stycznia 201.1 r. kasacji, Wniesionej przcz obrofice; skazancgo od wyroku Sqdu Apelacyjnego W W. 2 dnia 24 Wrzeénia 2009 1'., 11’[IZYl1111jE}Cl3gL1 W mocy Wyrok Sgdu Okrqgowego W 2 dnia 29 maja 2009 12, uchyiii zaskariony wyrok oraz utrzymany nim W mocy wyrok Szgdu Okrz;g0Weg0 W Q. z dnia 29 maja 2009 r. i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. u In 0 r zyi postigpowanie karne Wobec Pawia R. 0 czyn zabroniony Z art. 59 u_st. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. 0 przeciwdzialaniu 11ark0 manii (Dz.U. Nr 179, poz. 1485 z péén. zrn.) W zw. z art. 11 § 2 I<:.k. W zW. zan. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k._(...). " _ _ _ Uzasadnienie: . W sprawie‘ Pawla R. zapadiy 3 wyroki sqdu pierwszej instancji i tyle tci razy Wydawai Wyrok sqd odwolawczy, ostatni iaé z nich. zostai zaskariony kasacjq obroflcfy skazallego, co doprowadziio do wyciania rozstrzygnigcia przez Sqd Najwyiszy. Specyfika sprawy ninicjszej wymaga przedstaWie nia w caioéci przeprowadzoncgo do tcj pory postgpowania. I tak, aktem oskarienia prokurator objqi 10 oséb, przy czym Pawia R. oraz Karolina; D. oskariyido to, Ze: ' 27 ._ .- =\ _ wi Q si r 1. _'Ę .g - ' 'Š . Ę) -i .Í1 45 -zi 'z.' -“-Íj›1 .lš IF* -lå -1,' \ f .f Š › Í' _ ŠŜ ¿_ j: ._ ' ... --z ...,, ,_m,_--¿_ ~ ~-»M-/› f-4,-»~›~~--› -fm Raz j ßgzoze natoiniast przypoinnieć należy, że prawidłowo rozważona sytL_i_- acja prooesowa zaistniała w niniejszej sprawie prowadziłaby do konkl11Z]i„ iz orzeczenie jakiejkolwiek .kary łącznejw nmiejszęj spraiipjźvżfāpjgvę 'Ín było müżfiwc (przy Zamāenlil, 7:6 Sądły nl? çostrzeş zawicszšniem rzenia kary łącznej poz awienia wo nosci z wart n ~ jej wykonania). _j _ _ . . b ostatnią imesiią podnicsioną W kfisavil 1681 P0-*MWIOHY Przez 9 T0?? zarzut si=:sm¬.j wviaaam' aa. ss § 1 1 2 1<.1‹- oraz an- 86 § 1 R-K W *el “ZW kasaqę należy ocenić jako bezzasad/ną W stopniu oczå7švšst1§rpŜiiŠBÊÊÊp;zÊ::; nie przecież Sąd odwoławczy nie mogł n_&1'l1~°ř_2YC 311' ' '= , _ _ iwyniiaru katy łącznej nie kreował. Co wifiåœlz RHTÊ1 ta ZFRŸQ P°W“_ÜS°1ą Êàc została orzeczona z przekroczeniem ustaw0WYCh Ef31110- Pcim Pşlwll: łowo przyjęto też, że to dopiero sąd wydający wyrok łączny ma moz iwoāc dostrzec” pełnię osądzonej działalnosci przestępczej skazanego,}<_U>1'3 bł/ 3 iiprffiednio przedmiotem rozstrzygania W różnym Czasie przez mine Sądyl -wiaśniß tę oimiiezmśe sady Pßwififly-flefßsłędmß PYZY “S'1a1am“.`”>'$°k°S°' kg łąoziiej. Nie można też jednoznacznie, jak chciałaby tego obrona, przy: jąčíyże podobieństwo popełnianych przestępstw,zawsze stanowi iåkršlífiåíí iaggdząeą w sprawie, poniewaz moze rowniez swiadczyß Q IIIÊP P Í - _Í Sprawcy ijego konsekwencji, czy wręcz prernedytacji dązenin do .amania porządku prawnego. Z tych względów 1116 SPOSUÜ PYZYJÍŁC» ze Sfłd RÊJOHÜWY' a w ślad za nim Sąd Okręgowy w sposób rażący 113-rilszyi Przepisy prawa materialnego określające zasady wymiaru KBW' Sřidš' ÍC me Przckroczłfiy ustawowo przyznanej im swobody ferowania wymiālrll 1šfl1'Y„ H W 52026801' ności ocenieriia okoliczności, które iniały wpływ na rnożliwośiízastiosowzmia warunkowego zawieszenia wykoI1&I1lEl l<ł11Y_P0Zbf"W1Ê“1Ê WO gl dnü . Kim-uj ąo się pr_zedstawionymi'względami, Najwyzszy nie j _ <2 żadnego z zarzutów Püdniesionych W ka5=1CJ1 10126111 Jak na Włtfřple' ' WYROK Z DNTA 5 STYCZNIA 2011 R. ' V KK 64;'10 1. Chociaż jest pożądane, aby środek odwoławczy był konstruowallå' W Sposób przejrzysty, 3 więc grupowa! W tzw. petímm wszystkie zarzuty stawiane skarżonernu orzeczeniu, Í0 granice l'0ZP021l1aIJia Sprawy w „ .- 28 postępowaniu- odwoławczyrn wyznacza treść całego środka odwoław- czego. 2. Istota czynu ciągłego (art. 12 lek.) i powaga rzeczy osądzonej powodują, że nie jest możliwe prowadzenie postępowania wtedy, gdy miałoby ono dotyczyć zachowania -będącego elementem i mieszczącego się w ramach czasowych czynu ciągłego, za który sprawca został prawo- mocnie skazany. Nie ma przy tym znaczenia, czy postępowanie miałoby się toczyć z powodu późniejszego ujawnienia takich zachowań, czy też z innego powodu, np. określonego rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Przewodniczący' sędzia SNI Sobczak. Sędziowie SN.' K Cesarz, Z. Puszkarski (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej' I.. Nowakowski. Sąd Najwyższy W sprawie Pawla R., skazanego z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. z art. 11 § 2 lek. W zw. z art. 12 k.k. art. 65 § 1 lek., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 5 stycznia 201.1 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 24 września 2009 I., utrzytnującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w z dnia 29 maja 2009 r., uchylił zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 29 maja 2009 r. i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. u ni o r zył postępowanie karne wobec Pawła R. o czyn zabroniony z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narko- manii (Dz.U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zni.) w zw. z art. 11 § 2 l‹:.k. W zw. zart. 12 kk. i art. 65 § 1. k.k._(...). "' _ « _ Uzasadnienie: . W sprawie Pawła R. zapadły 3 wyroki sądu pierwszej instancji i tyle też razy wydawał wyrok sąd odwoławczy, ostatni zaś z nich. został zaskarżony kasacją obrońcy skazanego, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia przez Sad Najwyższy. Specyfika sprawy niniejszej wymaga przedstawie- nia w całości przeprowadzonego do tej pory postępowania. I tak, aktem oskarżenia prokurator objął 10 osób, przy czym Pawła R. oraz Karolinę D. oskarżył do to, że: ` 27 --- STRONA 2 --- .J > > I‘ \ ii \= . 1 3 =2’ ‘*1 '2. W‘'<~ ' § '11 ,0 {, 2| 1 . 5 I I’ 0' I ) » 1 “i .2 I. od lipca 2005 I. do dnia 2?‘ lutego 2006 r. i od dntia 25 maja do dnia 6 Wrzoénia 2006 r. W W., dziaiajacw W3I11I1k3C11 czynu ciagiego, Wspélrne 1W po 1'OZU.ITl16I1111, W oelu osiagnicgcia korzyéci majatkowej i czyniac sobie z tcgo state irédio dochodu, udzielili innynl osobom substancji pa.ychotropowcj W postaci amfetaminy i érodka odurzajaccgo W poataci mafihuany, W iaczncj iloéci nie nmiejszej nit 166 graméw, 0 Wartoéci nic mniejszej mi 4345 zt, W tym: ' 1. matoletnicmu Kamilowi G. jcdna porcjeg arnfetaminy W iloéci 2 gra m6W, o Warto§ci 50 zt, 2. maloletniemu Pawiowi B. amfetamine; w iloéci nie mniejszej nii 15 porcji po 0,5 graméw, po 15 21 za kaida porcjeg, 3. Krystianowi W. amfctaminow iloéci nie mniojszej nii 100 porcji po 0,5 grama, po 15 Z1 za kaida porcjo, 4. dziaiajacym Wspélnie, Krystianowi W. i m aiolctniemu Pawlowi B., nic mniej nii 15 porcji po 0,5 grama, p0 15 2120 kaida porcjq oraz nic mnicj nié. 10 porcji po 1 gramie, po 30 21 za kaida pO1'CjQ, a takie nic mnicj nii 7 porcji po 5 graméw, po 80 zi za kaida pD1‘Cj@, 5. S1aWomiroWi D. amfctaminc; W iloéci nio mnicjszej nii 13 porcji po 0,5 grama, po 15 zi za kaida porcjtp, 6. Karnili G. amfetamint; W iloéci nic mniojszej nit 2 porcje po 0,5 grarna, po 15 21 za ka2da'p0rcjs;, 7. Magdalenie R. amfetamine; W iloéci nie mniejszej nii 60 porcji po 0,5 grama, po 15 21 za kaitda porcjt; i nic mnicj nii 2 porcje p0 5 graméw, po 100 at za kaida, p0ICjE;, a takZc marihuane; W iloéci nie mnicjszcj nié 3 porcje po 0,5 grama, p0 20 zi za kaéda, porcjc; oraz jedna porcjs; marihuany Wi1oéci5 grarnéw za 100 21, . _ tj. o przestgpstwo okreélone W art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 iipca 2005 r. 0 przeciwdziaianiu narkomanii W ZW. 7. art. 12 k.k. W zw. z art. 65 § 1 k.k.; II. 0d kWie1;n.ia 2005 r. do dnia 271uteg0 2006 r. i od dnia 25 maj a do dnia 6 Wrzeénia 2006 17. W W., dziaiajac w Warunkach czynu ciagicgo, Wspélnic i W porozumieniu oraz Wbrcw przcpisom art. 3335 i 37 ustawy, wprowadzili do obrotu znaczna iloéé substancji psychotropowej W postaci amfetaminy, W ten sposéb, is zakupiona od Piotra R. amfetaming, W porcjach po 20, 30 i 50 graméw, W tacznej iloéci nie mniejszcj nii 1241 graméw, o Wart0 éci Iacznej nie mniejszej 1112 20 852 21, 2 zamiarem dalszej odsprzcdaiy, sprzedali nastqpnioz . 1. Arkadiuszowi K. W porcjach po 5, 10 i 20 gran16W, W iacznej iloéci nic nmiejszej nii 375 graméw, o wartoéci nie mnicjszej nii 7500 zt, 23 S25‘ $211311" E1611 p0 5 g1:i1H1t’JW‘,_W1EtCZ[l€j iloéci nit: n111iej > 0sc1 me ITlI‘l1B_]SZ6] I112 600 2!, 3.. a po2osta1a czoéé innym, nieustalonynl osobom, W tym przckazali arnfe lf/‘i‘:;g§g:°iP*%m1@_“a Pr9Sb¢ H1091 Osobyfv 115 .1@2110”, za poércdnjctwem _ Y , H1116] 0sob1<~> W dwoch porqach po 2,5 grama i 3 grainy 11 9 Pfzestippstwo 0k_re§lo11e W art. 56 ust 1 i 3 ustawy 2 dnia 2,9 ii ca 2005 r. 0 przeciwdziaianiu narkomanii W ZW. 2 art. 12 k.k.; P 5 %§g9€vF$@d<ir_13 27 lutego 2006 1:. 1 00 dnia 25 rnaja do dnia i W _ _  I , I £11110 W Warunkach czynu cnigtego, Wspéinie POI°Z1_1m1en1“ Oral Wbréw przep1s0n1 ustawy, udzietili nieodptatnie Magdalcrue R. érodek odurzajacyw postaci marihuany, nit: mniej 11iZ piq c1okr0tn1e W 1I0sc1 po 0,5.grama, oraz Wielokrotnic udzielali jej substancjq; paytzhotropowa w postaci amfctammy W porcjach po ]. i 1 5 grama t] 0 P11'Z6$tQpS1WO okreéione W art. 58 ust. 1 ustawyz drtia 29 iipca’2,[][]5 1~ 0 przeclwdziatardu narkomanji W ZW. z art. 12 k.k.; l  ustawy Posiadali znacz rilatl E)’ 0 Lot“ WPRW przeplsom art‘ 33_35 i 37 fetamililyw iloéci as 19 H4 l 95°S“ $13112‘ PSY°h°“°P"‘”°J W POEM am , _ ‘  =_ _ Emma, j€C1l1B.kZ6 zamierzoilego celu nie osiagnali L “W181 fld ZfltrzymaJ11e _przcz Policjg,  6;I‘ °1°1I?°;“§P“t“'° Okreélone W *1l't 13 § 1.11k. W ZW. z art. 56 ust. .1 i 3 i art ust. 1 usta z dnia 2 ' '   . I W zw‘ Z art 11 §¥;3i’(kw 9 ilpca 2005 r. o przcciwdzlalamu narkomaml Nadto Pawia R. oskariyi 0 to, Z6; V “d dflia 22 1111020 2005 r. do dnia 27 Iutego 2000' 1». i 00 dJ:|ia 25 maja iirifiapfiZ\l'I'/L;:;I;l21L2SC:06 1'. WQK1, dzzatajac W Waruukacii ozynu ciagiogo, iloéé substagcji S)"Ch(?1'_v:2)r, U Zicm meodfianne K“TI°l"““’ D Z‘.‘a°Z“‘4 nie mnicjszfij niip?5 ramérifiwel W postacl amfetammy’. W 13432110] floéci okreélone W art 58 it 1 i 2’ W pm?a°h.p° 0’? g‘a~‘“a= 11 ° Pmstapstwo taniu I1£1l'k0H1&1'11iW mi . ustawy ‘ dma 29 “P” 2095 1* 0 PYZ@ciWdzia . z art. 12 k.k., 5%?‘ Ok"?8°“'Y W 3 WYT01<i6m Z dnia 22 stycznia 2008 r. Pawla R uznat ga Wninego popetmcma zarzuconych mu czynéw, z tym is ()dn0§]f]_‘i_e, do zynu 2 pkt ‘I z okrcsu przestopczego clzialania oskarionego Wyiaozyi Qkffls Pd dnla 2 Slerpnw 2005 r. do dnla 4 Wrzeémia 2005 r. 1 p0 orzeczegiu km‘ Jgdnostkowych’ W Przypadku Clynéw z pkt II i IV ta.kz'e nawiazek 16 IZYT mu kary 15193115 6 1&1 p0Zb&wienia Wolnoéci oraz 100 stawek dz,i::?1nrin ch grzywny w Wysokoéci po 20 21. Y ‘.1. 29 .J > › I' i ;I \= .. '¦ Ê =ł' 'i -'¬. «-''-‹~ ` Š 'if je sj' fi 1 . 5 I I' il' I ) » i “Ż .-¦ I. od lipca 2005 r. do dnia 2? lutego 2006 r. i od dnia 25 maja do dnia 6 września 2006 r. w W., dziaíającw warunkach czynu ciągłego, wspólnie iw po- rozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, udzielili innym osobom substancji psychotropowej W postaci amfetaminy i środka odurzającego W postaci marihuany, W łącznej ilości nie mniejszej niż 166 gramów, o wartości nic mniejszej m'ż 4345 zł, W tym: ' 1. niałoletniemu Kamilowi G. jedną porcję amfetaminy W ilości 2 gra- mów, o wartości 50 zł, 2. małolctniemu Pawłowi B. amfetaminę W ilości nie mniejszej niż 15 porcji po 0,5 graniów, po 15 zł za każdą porcję, 3. Kiystianowi W. amfetaminęw ilości nie mniejszej niż 100 porcji po 0,5 grama, po 15 zł za każdą porcję, 4. działającym wspólnie, Krystianowi W. im ałolctniemu Pawłowi B., nie mniej niż 15 porcji po 0,5 grama, po 15 zł za każdą porcję oraz nie mniej niż 10 porcji po 1 gramie, po 30 zł za każdą porcję, a także nie mniej niż 'If' porcji po 5 gramów, po 80 zł za każdą porcję, 5. Sławomirowi D. anifctaniinę w ilości nie mniejszej niż 13 porcji po 0,5 grama, po 15 zl za każdą porcję, 6. Kamili G. amfetaminę w ilości nie mniejszej niż 2 porcje po 0,5 grama, po 15 zł za każdą porcję, 7". Magdalenie R. amfetaminę w ilości nie mniejszej niż 60 porcji po 0,5 grama, po 15 zł za każdą porcję i nie mniej niż 2 porcje po 5 gramów, po 100 zł za każdą porcję, a także marihuanę w ilości nie mniejszej niż 3 porcje po 0,5 grama, po 20 zł za każdą porcję oraz jedną porcję niarihuany w ilości 5 gramów za 100 zł, _ _ tj. o przestępstwo określone w art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii W zw. z art. 12 k.k. W zw. z art. 65 § 1 k.k.; II. od kwietnia 2005 r. do dnia 27 lutego 2006 r. i od dnia 25 maj a do dnia 6 września 2006 if. W W., działając W warunkach czynu ciągłego, Wspólnie i w porozumieniu oraz Wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy, wprowadzili do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej W postaci amfetaminy, w ten sposób, że zakupioną od Piotra R. arnfetaniinę, W porcj ach po 20, 30 i 50 gramów, w łącznej ilości nie mniejszej niż 1241 gramów, o warto- ści łącznej nie mniejszej niż 20 852 zł, z zamiarem dalszej odsprzedaży, sprzedali następnie: , 1. Arkadiuszowi K. w porcjach po 5, 10 i 20 gramów, w łącznej ilości nie mniejszej niż 375 gramów, o wartości nie mniejszej niż 7500 zł, 23 SZŠ' Ęåfāl" E_lC1i po 5 gr-arnów_,_w łącznej ilości nie mniej- › osci nie mniejszej niz 600 zł, 3.' a pozostałą część innym, nieustalonyni osobom, w tym przekazali amfe- 1\“j'§;gāë:°ĹPł2m1@_Hfl Pfwbę Hlflşi 0S0bY9PS-.,Jag118r”,zs pośfoooioovom _ Y ., milej osobie w dwoch porcjach po 2,5 grama i 3 gramy Ü- 0 P1"2@SÊ<;>pstvVo określone w art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 2,9 li ga 2005 Y. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. 2 art. 12 k.k.; P 5 Êāgüfvfjélüdžgjj 27 lutego 2006 1:. 1 oo amo 25 maja cio ania Í W _ _ - _ -› 1 āljąc W warunkach czynu ciągłego, wspóin ie P01'Üzljmlefilü ONZ Wbrew przepisom ustawy, udzielili nieodpłatnie Magdaleme R. środek odurzającyw postaci marihuany, riic niniej niż pię- ciokrotnie W ilosci po 0,5grama, oraz wielokrotnie udzielałi jej substancję psychotropową W postaci amfetaminy W porcj ach po 1 i 1 5 grama 0- 0 Qflßstępsbvo okreśłone W art. 58 iist. 1 ustawyz dnia 29 łipea ,Z005 1~ 0 przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.; I _ ustawy Pósiadali znacz rilal Ej' O bütu WPICW przeplsom 'am 33_35 Í 37 foiamizływ iioioi 68 19 ną I 95°-S” Sta“T1°”PSY°h°““P°W'21 W Poslfißi am' ' _ _ ~ =_ _ tšT&1T1‹1, jednakże zamierzonego celu nie osiągnęli Ĺ Ulfiflgl fld Zëltrzyinanie _przez Policję, - 62m' O ąrşāstçpstwo określone W ř11'Í- 13 § 1_k.k. W zw. z art. 56 ust. .1 i 3 i art ust. 1 usta z dnia 2 ` ' - ' . -Í W ZW' Z art 11 §\;3j'(-kw 9 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomginn Nadto Pawła R. oskarżył o to, żę; V- Od dnia 22 iüfßsß 2005 r. do dnia 27 ioiogo 2006 r. i od amo 25 maja Íåšržlšlapāreüżiżāräašsfijüó r. W370., działając w warunkacłi czynu ciągłego, iiośe soosiołcji syoiiâłśş H ziem meodłłatme Kłfohnłe D' mleczną nie mniejszej niżp?5 ramóřifiwel W Postacl amfetammyí W łączne] ilości oioośiooo W of 58 Š: 1 i 2” W pomia°h.p° od g"a~““*= U' 0 PIZÜSWPSÍWO room narkomanii W „Ă . “stawy Ł dma 29 “P02 2005 f- 0 Przeciwdzia- . z art. 12 k.k., Sąřl 0kf'?S°WY W Š- wyrokiem z sofa 22 stycznia 2008 r. Pawia R ozooi ža winnego popełnienia zarzuconycli mu czynów, z tym że odnośniß (10 zynu z pkt ll z okresu przestępczego działania oskarżonego wyłączył Okręg 99 dm 2 Slßfpmß 2005 r. do doo 4 września 2005 r. 1 po orzeczeniu ka, Jednostkowych' W przypadku Clynów z pkt II i IV także nawiązek ie- IZYÍ mu kary 1202116 6 lfił pülbāiwienia wolności oraz 100 stawek dżiłćvšindl ch srzywny w wysokośoi po zo zi. Y fe 29 --- STRONA 3 --- Apelacjo od tego wyroku n1.in. Wniosi obrofica Pawia R. Podnoszac zarzuty obrazy praWa rnatorialriego i procosowego, bhgdu W ustaloniach faktycznyoh oraz raiacej niewspéimiernoéci orzoczonej kary pozbawienia Wolnoéci, Wniosi o uchylenic zaskarrionogo Wyroku i przckazanie sprawy do ponowncgo rozpoznania sadowi piezwszej instancji. Sad Apelacyjny W W., Wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., II AKa 103/08 W odrriesieniu do Pawia R. rozstrzygnal W ten sposob, is:  uchylii zaskariony wyrok co do czynu przypisanego mu w pkt I czcgéci dyspozytywnej (numeracja czynow analogiczna jak W akcie oskarzenia) i sprawg W tyrn zakresie przekazat do ponownego rozpoznania Sadowi Okrogowomu W 5.; — zmienii zaskariony wyrok W ton sposob, i2 przyjai, Zo zachowanie opisane W pkt IV czoéci Wstcgpnoj stanowiio przygotowanio do Wprowa dzenia do obrotu WbreW przepisom art. 3335 i art. 3'? ustawy z dnia 29 Iipca 2005 r. o przeciwdziaianiu narkomanii znacznoj iloéci substancji psychotropowej w postaci arufotaminy W iloéci 68,19 gramow, 0 ktérym rnowa W art. 57 ust. 2 powoiancj ustaWy, a nadto przyjai, is zachowania opisane W punktach II, III, IV i V ozgéci WStQ]J1‘1Gj stanowia jeclcn czyu ciagiy popoiniony W okresie od dnia 22 lutego 2005 r. do dnia 27 Iutego 2006 r. (2 wytaczciiiem okrosu od dnia 2 sierpnia 2005 r. do dnia 4 Wrze§ nia 2005 r.) oraz popoiniony W okresic od dnia 25 maja 2006 r. do dnia 6 W!'Z6§11i& 2006 r., wyczcrpujacy znamiona p1“£6StE;pS¥CWE1‘ z art. 57 ust. 2 W zw. Z art. 56 ust. 1 i 3 I art. 56 ust. 1 i 3 i art. 58 ust. 1 i art. 58 ust.] i2 ustawy z dnia 29 Lipca 2005 r. 0 przeciwdziaianiu narkomanji W zw. z art. 11 § 2 k.k. W ZW. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powoianej ustawy W zW. z art. 11 § 3 k.k.w"ymiorzy1 mu kart; 4 lat pozbawienia wolnoséci oraz grzywne; W Wysokoéci 100 stawek dziermych, ustalajac Wysokoéé jcdnej stawki na 20 21, na podstawie zaé art. 70 ust. 4 powolanej ustawy orzeki na rzocz Stowarzyszenia ,,ORDO EX CHAO” W Warszawie nawiazko W kwocie 3000 zf, stwierdzajac, iz' utracilo moo dotyczace tego oskarioncgo orzeczenie o karze Iacznej. . Powodcm czoéciowego uchylenia wyroku byio niedostateczne wyjaénic nic przez Sad meriri kwestii rzutujacych na moiliwoéé przyjcgcia, is oskar Zony obejmowai swoim zamiarcm udzielanie substancji psychotropowcj (amfetaminy) takie maioletninr. f Ponowrrie orzekajacy W sprawie Sad Okraggowy W S., wyrokiem z dnia 29 paidzicrnika 2008 r., III K 121,108, przyjai, is czyn zarzucony Pawiowi R. W pkt I aktu oskarzenia miai miojscc W okrcsie od Iipca 2005 r. do dnia '30 27 lutego 2006 r. (Z Wyiaczeniem okrosu od dnia 2 siorpnia2005 r. do dnia 4 Wrzeérria 2005 r.) oraz od dnia 25 maja 2006 r. do dnia 6 Wrzeénia 2006 r. i napodstawie art. 1? § I pkt 7 k.p.k. post:;poWanie o ten czyn przeciwko oskarioncmu urnorzyi, obciaiajac Skarb Pafistwa poniesionymi W sprawie kosztami sadowymi. W uzasadnieniu wyroku Sad meriti podai, Ze powodcm takiego rozstrzygnigcia byio stwierdzcnie, I2 czyn ciagly bgdacy przedmioteni rozpoznania oraz czyn ciagly prawomocnie osacIzo ny sa zbieine rczasowo, byly objote jednym zamiarern, jak tea cechuje je toisamoéé materialnoprawna, co sprawia, 26 zachowania oskarionogo ukfadaja sin; w przowidziana w art. 12 k.k. konstrukcje; czynu ciagilcgo. W konsekwcncji Sad przyjai’, powoiujac sic; na uchwah; Sadu Najwyiszcgo z dnia 15. czerwca 2007 r., I KZP 15/07, OSNKW 2007, z. 78, poz. 55, 2o zakres powagi rzeczy osadzoncj wyznaczony wyrokicm skazujacym Sadu Apolacyjncgow W. nie dopuszoza prowadzonia post:;poWania o czyn ba dacy przodmiotern rozpoznania. Apelacjo od togo Wyroku zioiyi prokurator. Wniosi o uchylenie zaskar ionogo Wyroku, zarzucajac ohrazz; przepisu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., majaca wpiyw na treéé orzeczenia, polegajaca na jego bezpodstawnym zastoso waniu i biqdnytn przyjqciu, is Wobec oskarionego zachodza Warunki do uznania, ii istniejo ujernna przesianka procesowa W postaci rei iudicame. Sad Apelacyjny W W., wyrokiern 2 dnia 5 marca 2009 1"., II AKa 40;’09, podzielajac stanowisko prokuratora, uphylii zaskariony wyrok i sprawo Pa Wia R. przekazai do ponownego rozpoznania Sadowi Okrogowomu W Tonic Sad wyrokiem 2 dnia 29 maja 2009 r., III K 53309, uznal Pawia R. za winnego popeinienia czynu zarzuconcgo mu W plct I aktu oskarfienia, z tym is przyjai, ii dopuécii sic; go W okresie od lipca 2005 r. do dnia 27 lutego 2006 r. (2 wyiaczeniem okresu od dnia 2 sierpnia 2005 r. do dnia 4 Wrzeénia 2005 r.) i od dnia 25 maja 2006 r. do dnia 6 Wrzeénia 2006 r., a nadto is dziaial Wspolrric iW porozurnieniu z Karolina D., zakwalifikowai ten czyri z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 Iipca 2005 r. 0 przcciwdzialzmiu narkomanii W zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. iw zw. z art. 65 § 1 k.k. i wymierzyi oskarionemu kart; 3 lat i 6 rnjosiocy pozbawienia Wolnoéci. Apclacjo od powyisz/ego wyroku, zaskariajac gow caioéci, Wniosi obrofi~ ca oskarionego. Zarzuofl ,,ObI‘B.ZQ przopisow posttgpowania maj aca Wpiyw na treéé orzcczenia, a to art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. sprowadzajaca sir; do uznania winy i sprawstwa oskarionego Pawia R. W zakresie czynow z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy 2 dnia 29 lipca 2005 r. o przeciWdzi_aianiu narkomanii W zw. z art. 12 k.k. W ZW. z art. 65 §1 k.k., za ktére zostal praworrrocnio 31 Apelację od tego wyroku m.in. wniósł obrońca Pawła R. Podnosząc zarzuty obrazy prawa materialnego i procesowego, błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności orzeczonej kary pozbawienia wolności, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny w W., wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., II Ałśa 103/08 w odniesieniu do Pawła R. rozstrzygnął W ten sposób, że: - uchylił zaskarżony wyrok co do czynu przypisanego mu W pkt I części dyspozytywnej (numeracja czynów analogiczne jak W akcie oskarżenia) i sprawe w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ś.; - zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, iż przyjął, że zachowanie opisane w pkt IV części wstępnej stanowiło przygotowanie do Wprowa- dzenia do obrotu wbrew przepisom art. 33-35 i art. 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 68,19 gramów, o którym mowa w art. 57 ust. 2 .powołanej ustawy,- a nadto przyjął, że zachowania opisane w punktach II, III, IV i V części wstępnej stanowią jeden czyn ciągły popełníony w okresie od dnia 22 lutego 2005 r. do dnia 27 lutego 2006 r. (z wyłączeniem okresu od dnia 2 sierpnia 2005 r. do dnia 4 wrześ- nia 2005 r.) oraz popełniony w okresie od dnia 25 maja 2006 r. do dnia 6 września 2006 r., wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 57 ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 i art. 58 ust. 1 i art. 58 ust.1 i2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 kk. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywne w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł, na podstawie -zaś art. 70 ust. 4 powołanej ustawy orzekł na rzecz Stowarzyszenia ,,0RDO EX CHAO” W Warszawie nawiązkę w kwocie 3000 zł, stwierdzając, iz' utraciło moc dotyczące tego oskarżonego orzeczenie o karze łącznej. , Powodem częściowego uchylenia wyroku było niedostateczne wyjaśnie- nie przez Sąd meriti kwestii rzutująeych na możliwość przyjęcia, że oskar- żony obejmował swoim zamiarem udzielanie substancji psychotropowej (amfetaminy) także małoletnim. ł Ponownie orzekający w sprawie Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 29 października 2008 r., III K 121 E08, przyjął, że czyn zarzucony Pawłowi R. w pkt I aktu oskarżenia miał miejsce w okresie od lipca 2005 r. do dnia "30 27 lutego 2006 r. (z wyłączeniem okresu od dnia 2 sierpnia- 2005 r. do dnia 4 września 2005 r.) oraz od dnia 25 maja 2006 r. do dnia 6 września 2006 r. i napodstawie art. 1? § 1 pkt 7 k.p.k. postępowanie o ten czyn przeciwko oskarżonernu umorzył, obciążając Skarb Państwa poniesionymi w sprawie kosztami sądowyini. W uzasadnieniu wyroku Sąd meriri podał, że powodem takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, iż czyn ciągły będący przedmiotem rozpoznania oraz czyn ciągły prawomocnie osadzo- ny są zbieżne czasowo, były objęte jednym zamiarem, jak też cechuje je tożsamość materialnoprawna, co sprawia, że zachowania oskarżonego układają się w przewidziana W art. 12 k.k. konstrukcję czynu ciągłego. W konsekwencji Sąd przyjął, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15. czerwca 2007 r., I KZP 15/07, OSNKW 2007, z. 7-8, poz. 55, że zakres powagi rzeczy osądzonej wyznaczony wyrokiem skazującym Sądu Apełacyjnegow W. nie dopuszcza prowadzenia postępowania o czyn be- dący przedmiotem rozpoznania. Apelację od tego wyroku złożył prokurator. Wniósł o uchylenie zaskar- żonego wyroku, zarzucając obrazç przepisu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na jego bezpodstawnym zastoso- waniu i błçdnym przyjęciu, że wobec oskarżonego zachodzą warunki do uznania, iż istnieje ujemna przesłanka procesowa w postaci rei iudicntne. Sąd Apelacyjny w W., wyrokiem z- dnia 5 marca 2009 r., II AKa 4Ĺ};'09, podzielając stanowisko prokuratora, uchylił zaskarżony wyrok i sprawe Pa- wła R. przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowcmu w Tenże Sąd wyrokiem z dnia 29 maja 2009 r., III K 53f09, uznał Pawła R. za winnego popełnienia czynu zarzuconcgo mu w pkt I aktu oskarżenia, z tym że przyjął, iż dopuścił się go w okresie od lipca 2005 r. do dnia 27 lutego 2006 r. (z wyłączeniem okresu od dnia 2 sierpnia 2005 r. do dnia 4 września 2005 r.) i od dnia 25 maja 2006 r. do dnia 6 września 2006 r., a nadto że działał wspólnie iw porozumieniu z Karoliną D., zakwalifikował ten czyn z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. 0 przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 1.1 § 2 kk. w zw. z art. 12 k.k. iw zw. z art. 65 § 1 k.k. i wymierzył oskarżonemu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Apclację od powyższego wyroku, zaskarżając gow całości, wniósł obroń~ ca oskarżonego. Zarzucił „obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. sprowadzającą sie do uznania winy i sprawstwa oskarżonego Pawła R. w zakresie czynów z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii W zw. z art. 12 kk. w zw. z art. 'E55 §1 k.k., za które zostal prawomocnie 31 --- STRONA 4 --- : I J | 5 t i '1 2.2..“ car.M.=..>_._. ‘S < 5'1 <.€..~ ';'v,~5';;_.'.;,;_<_;,;.__.:_“._; .__,¢_Hi_ skazariy Wyrokiem Sadu Apelacyjncgo II Wydziai Karny W W. 2 dnia 21 rnaja 2008 r., II AKa 103108”. ' W uzasadnicniu skargi jcj autor zarzucii nadto przeprowadzenic przez Sad meriti dowolnej ocony materiaiu dowodowego, co doprowadzilo do blegdnych ustalcfi faktycznych W zakresie Wiedzy oskarionego, is W§rod osob, ktorym udziolai amfetaminy, sa osoby maioletnie oraz odnoénie do uczynicnia sobie przez oskarionego z przestegpczej dzialalnoéci stalcgo érodia dochodu. Obrofica wniési o uchylenio zaskarionego Wyroku, nie przedstawiajac propozycji orzeczenia nastegpczego. Sad Apelacyjny W W., wyrokiom 2 dnia 24 wrzeénia 2009 1'., II AKa 275109, utrzymai W mocy zaskariony wyrok, uznajac apelacjo za oczywiécie bezzasadna. Kasacjr; od Wyroku Sadu odWoIaWc2e.go Wniosl obroflca Pawla R Za rzucii raiaca obraztg przopisow postopowania, majaca istotny Wpiyw na treéé orzeczonia, a to: ,,a) art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. sprowadzajaca siq. do naruszenia zasady rei iudicatae i ponowrto skazanie Pawla R. 2a ozyn 2 art. 59 ust. 1 i 2 ustawy 2 dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdzialaniu narkomanii W 2W. 2 art. 12 k;k. W 2W. 2 art. 65 § ]_ k.k., mimo 2e Pawei R. Wczeéniej zostai 2a ten czyn prawornocnic skazany Wyrokiern Sad'u'Okr§;goWego III Wyd2ia1Karriy w 8. 2 dnia 22 stycznia 2008 r., III K 261106, zmionionyrn nastcgpnie or2cc2e njem Sadu Apclacyjnogo II Wydziai Karny W W. 2 dnia 21 maja 2008 r., II AKa 103108; b) art. 433 § 2 k.p.k. W 2W. 2 art. 457 § 3 k.p.k., polegajaca na.11ier02Wa 2eniu Wszystkich 2ar2ut6W podniesionych uzupeiniajaco przez obroneg W ramach pisemnego uzasadnienia zioionego érodka odwolawczego, ktore to zarzuty miaiy istotno znaczenie dla merytorycznej oceny prawidiowoéci poczynionyoh przez Sad pierwszcj instancji ustalcfi faktycznych, a W k011 sckwcncji trafnoéci orzeczenia Wydanego przcz ten Sad mcrytoryczny”. . Obrofica Wniosi 0 uchylcnje zaskarionego wyroku oraz utrzyrnanego nim W rnocy wyroku Sadu Okragowcgo W 8. i umorzenic postegpowania karnogo wobec Pawia R., ewentualnie o uchylenie zaskarionego wyroku i przekaza nie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi drugiej instanqi. W pisomnej odpowiedzi na kasacje; prokurator Wniosi o jej oddalenie jako oczywiécie bczzasadnej, natomiast prokurator Prokuratury General nej na rozprawie kasacyjnej nie popari tego stanowiska. Wniosi 0 uchylenjc zaskarionogo Wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Apolacyjnemu W W. 32 $4111 Najwyiszy ZWBZ)/I, co nastqpuje. K11SE1C_]3. Jast zasadna. Nawot gdyby nio podziclié pogladu, 2e Sad ad quem biodme pr2y]aI, 12 W sprawie nie zaistniaia bezwzglodna przyczyna odwoiawcza, zaskariony Wyrok nie mogiby siq ostaé. Nie sposob bowiem ZflP1”Z$CZyf'1, Z6 Sad drugiej instaricji ograniczyi rozpozrranie sprawy do Zfirzlltlt ujetego W petztum apolacji, zupeinie pomijajac zarzuty catkiern cz_ytelr11e sformoiowane W dalszej czoéci skargi. Nic ma racji autor odp0 Wledzi na kasaqg, gdy twierdzi, 2e skoro jedynym zarzutem, ktory zostai sfonnuiowany Wpetitum ape] acji obroficy, byi zarzut ohrazy art. 439 § I pkt 8 ‘to nic j‘es_t zasadny zarzut ujcgty W pkt b) kasacji. Nale2y bowiem przyjac, ze chooiaz jest poiadane, by érodek odwoiawczy byi konstruowany W sposob prz<‘:]rzys1y,a wiqc grupowai W tzw. petitum Wszystkie zarzuty stawian/e skarzonemu orzeczcniu, to granice rozpoznania Wyznacza treéé caiego srodka odwoiawczego, je2eIi 2 nicj Wynika zamiar 2askar2onia (20b. wyroki Sadu Najwyiszegoz 2 dnia 17 rnaja 2005 r., III KK 266104, LEX 111 150576; 2 dnia 24 stycznia 2007 r., III KK 231.106, LEX nr 467598). Nie ulega Watpllwoéci, 2:: stawiajac jako picrwszoplanowy 2ar2ut Obrazy art, 439 § 1 pkt 8 k.p.k., autorka apelacji sforrnuiowaia to2 irme zarzuty do ktorych W 2adt:11 sposob nie odniosl sit; Sad odwoiawczy. Slusznic Wigo skarzaca podniosia, 20 doszio do raiacego naruszenia przepisow art. 433 § 2 k.p.kJ.fora2 art. 457 § 3 k.p.k. i 2c uchybienie to rnogio rnieé istotny Wpiyw I13 ‘T959 “’Y1"9kI1 Z_:%9dZlt 51‘? Z Wm 113 1"0zp1"awie kasacyjnej prokurator, 2gias2a}ac Wspomniany Wczesiniej WIIIOSCK; Postapienie zgodnie 2 tym Wnioskiem, sforrnuiowanym te2 jako alter r1atyWny W kasacji, nie byioby jednak siuszne, bowiem trafnic skariaca podmosia zarzut niouwzglegdnionia przoz Sad odWoiaWozy bozwzglqadnoj przyczyny odWo1aWc2ej W postaci rei iudicame. '_ Dalsze W tym Wzglodzic ro2Wa2a1'1ia naieiy poprzodzié przytoczoniern rstotnych fragincntéw uzasadnienia zaskarioncgo kasaoja Wyroku. Sius2 nifi Sad ad quem Wslrazai, nawiazujac zroszta do Wynlienionej Wczeéniej urhwaiy Sadu NaiWy_7s2cgo 2 drua 15 c2e1"Wca 2007 r., 26 o skutkach pro C6s€_1Wych'po1ae1n1on1a oz}/nu claglego, mm. powadze rzcczy osadzonej, 1124121121 mowro doplero WoWczas, gdy popelmeme przestopstwa uznancgo A4/ulytl clqgly W rozllrmeniu art. 12 k.k., zostanie procesowo stwiordzonc. ROWIIIC siusznc jest stwierdzenie, 2e Wyrokiorn 2 dnia 21 maia 2008 1. Sazd APEMCYIHY 017123 k1alTlI?l16d110§0i 0ZtBI'y Czyny zabronione, opisano W punktach II, III, IV i V czoéci wstapnej Wyrokiu Sadu Okrcggowego i r02 strzygnai, 2e W tym zakresie Pawei R. dopuéoii sin; czynu ciagIago. Pfldgbnig 33 ‹ i J | Ż ż Ê "š .=.‹..\= ez‹.~=.=.-.›_..-. *S -‹ ¦'1 ‹„ś.---¬~ '-¿'‹,-gg;-_.'.¿-„;_¿_,,¿._-_.,_¿`,._; -___¿¿_„¿_ skazany wyrokiem Sądu Apelacyjnego II Wydział Karny W W. z dnia 21. maja 2008 r., II A`Ka 103!08”. ' W uzasadnieniu skargi jej autor zarzucił nadto przeprowadzenie przez Sąd meriti dowolnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych W zakresie wiedzy oskarżonego, że wśród osób, którym udzielał amfetaminy, są osoby małoletnic oraz odnośnie do uczynienia sobie przez oskarżonego z przestępczej działalności stałego źródła dochodu. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, nie przedstawiając propozycji orzeczenia następczego. Sąd Apelacyjny W W., wyrokiem z dnia 24 września 2009 I., II AKa 275!09, utrzymał W mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca Pawła R- Za- rzucił rażącą obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a to: ,,a) art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. sprowadzającą się do naruszenia zasady rei iudicatae i ponowne skazanie Pawła R. za czyn z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii W zw. z art. 12 k;k. W zw. z art. 65 § ]_ k.k., mimo że Paweł R. wcześniej został za ten czyn prawomocnie skazany wyrokiem Sąd'u`OkręgoWego III Wydział Karny W S. z dnia 22 stycznia 2008 r., III K 261f06, zmienionym następnie orzecze- niem Sądu Apelacyjnego II Wydział Karny W W. z dnia 21 maja 2003 r., II AKa 103108; b) art. 433 § 2 k.p.k. W zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegającą na nierozwa- żeniu wszystkich zarzutów podniesionych uzupełniające przez obronę W ramach pisemnego uzasadnienia złożonego środka odwoławczego, które to zarzuty miały istotne znaczenie dla merytorycznej oceny prawidłowości poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, a W kon- sekwencji trafności orzeczenia wydanego przez ten Sąd merytoryczny”. . Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim W rnocy wyroku Sądu Okręgowego W Ś. i umorzenie postępowania karnego wobec Pawła R., cwentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekaza- nie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instanqi. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, natomiast prokurator Prokuratury General- nej na rozprawie kasacyjnej nie poparł tego stanowiska. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu W W. 32 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna. Nawet gdyby nie podzielić poglądu, że Sąd nd quem błędnie przyjął, iz W sprawie nie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcze, zaskarżony wyrok nie mógłby się ostać. Nie sposób bowiem 2HP1^Z"?‹CZyf'1, że Sąd drugiej instancji ograniczył rozpoznanie sprawy do Zärilltlt Iljętcgo W petnfum apelacji, zupełnie pomijając zarzuty całkiem czytelnie sformułowane W dalszej części skargi. Nie ma racji autor odpo- wiedzi na kasację, gdy twierdzi, że skoro _jedynym zarzutem, który został sfonnułowany Wpetitum apelacji obrońcy, był zarzut obrazy art. 439 § I pkt 8 _to nie jest zasadny zarzut ujęty w pkt b) kasacji. Należy bowiem przyjąc, ze chociaz jest pożądane, by środek odwoławczy był konstruowany W sposob przejrzysty, a więc grupował W tzw. petitum wszystkie zarzuty stawiane skarzonemu orzeczeniu, to granice .rozpoznania wyznacza treść całego srodka odwoławczego, jeżeli z niej Wynika zamiar zaskarżenia (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 maja 2005 r., III KK 266ƒ04, LEX 111- 150576; z dnia 24 stycznia 2007 r., III KK 23 1106, LEX nr 467598). Nie ulega wątpliwości, że stawiając _jako pierwszoplanowy zarzut obrazy art, 439 § 1 pkt S k.p.k., autorka apelacji sforrnułowała też iime zarzuty do których W żadęn sposób nie odniósł się Sąd odwoławczy. Słusznie więc skarząca podniosła, że doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.kJ.foraz art. 457 § 3 k.p.k. i że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ U3 ÊÍÊSÊ WY1"Ükll' Złšüdzll 51? Z tym 1121 Tozprawie kasacyjnej prokurator, zgłaszając Wspomniany wcześniej Wniosek. Postąpienie zgodnie z tym wnioskiem, sformułowanym też jako alter- natywny W kasacji, nie byłoby jednak słuszne, bowiem trafnie skarżąca podniosła zarzut nieuwzględnienia przez Sąd odwoławczy bezwzględnej przyczyny odwoławczej W postaci rei iudicame. '_ Dalsze W tym względzie rozważania należy poprzedzić przytoczeniem istotnych fragmentów uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku. Słusz- nip Sąd ad quem yvskazał, nawiązując zresztą do wymienionej Wcześniej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 200? r., że 0 skutkach pro- Cesowychlpopełnręnia czynu ctągłego, mm, powadze rzeczy osądzonej, mozna mowic dopiero wowczas, gdy popełnienie przestępstwa uznanego M/(-Zytl Clągły W rozumieniu art. 12 k.k., zostanie procesowe stwierdzone. Równie słuszne jest stwierdzenie, że wyrokiem z dnia 21 maja 2008 1-. Sąd APČÍÄCYÍHY Üblął k1&mfąlCd110Ŝ0Í CZĽßI"y czyny zabronione, opisane W punktach II, III, IV i V części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego i roz- strzygnął, ze W tym zakresie Paweł R. dopuścił się czynu ciągłego. Podobnię 33 --- STRONA 5 --- __ trafna jest uwaga, 2e ponieWaz' W Wymienionyrn wyroku Sad Apelacyjny przyjai, i2 oskariony dopuécii sie W okreiilonym czasie czynu ciagiego, orzeczenie to zyskaio ceche materialnej prawomocnosci iw konscI<_Wenc]1 Wyznaczyio zakres powagi rzoczy osadzonej W ewentualnyrn _p62n1e]szym postepowaniu. Powyisze konstatacje, zwiaszcza poglad wyrazorry W 0stat nim zdaniu, powirmy doprowadzié do uznania zasadnosci podmesionego W apelacji zarzutu. Naleiaio bowicm przyjaé, 2e skoro orzeozeme Szgdu Apelacyjnego wydane dnia 21 maja 2008 r. okresliio, i2 od dnia 22 Iutcfgo 2005 r. do dnia 6 Wrzesnia 2006 r. (2 wyiaczenicm pewriych odciokow czasowych) oskariony dopuscii sic; czynu ciagiego, poiegajacego mm. na udzielaniu innym osohom amfetaminy I rnarihuany, 1 tym samyrn Wyzna ozyio zakres powagi rzeczy osadzonej W poiniejszym p0St¢1JOWiiI11l1, IQ P2)’ braku podstaw do uznania, 2e zachowania opisane W pkt I aktu oskarzema nie byty objete tym samym, 2 gory powzietym zamiarern, nie rnoglo toczyé sir; kolejne postepowanie dotyozace tych zachowafi, tj. LldZl6lE;i{iI£l przez oskar2onego arnfotaminy od iipca 2005 r. do dnia 6 Wrzeénia 2006 r.‘ (2 Wyiaczeniem tych sarnych oo poprzednio odcinkow czasowych), a Wrec W okresie mieszczacym sie W ustalonym Wczesrriej przedziale czasowym. Oczywiscie nie moglo uchylié zakazu ustanowionego przepisem art. 1'? § 1 pkt 7 k.p.k. or2ec2enie Sadu, nakazujace por1oW11e rozpoznanie sprawy W okreslonyrn zakresie. _ _ Nie dostrzegi Sad Apelacyjny orzekajaey W spraWie II AKa 103,108, ze orzeozenie uc11yIajaoe jest sprzeczne 2 pogladami, ktére sam wyrazli. Za 21iacz_y1pr2ecie2, 2e ,,mo2JiWe jest konstruowanie czymi ciagiego W opareni o zachowania polegajace na udzielaniu srodkow narkotycznych odpiatnrc 1 nieodpiatrlie ora2 W oparciu o zachowania polegajace na udzielanttt taktoh srodkow osobom maioletnim i peiriolotnim”, a W konsokwencji stwlerdzli, 2e ,,obrofica oskar2o11ego siusznie zarzucii Sadowi Okregowemu obrazc; prawa materialnogo poprzez njezastosowanio art. 12 k.k. do zachowafi, skiad ajacyoh sir; na czyny ciagic, opisanc W pkt I, II, III, V, oraz 02)‘/nu opi sanegow pkt IV czeéciwst<=;pnej”, a Wiec do Wszystkich zachowafi uJetychW akcie oskaricnia. Skoro tak, to Wi3§CiWym postapieniom byioby ucfrylenic W caiosci Wyroku W odniesierriu do Pawia R., po to, by W ponowzooym postgpowaniu oaioksztait jego przostepczej aktywnosci zostai oceniony W ramach jednego czynu ciaglego, po usunieciu mankamentu wyI;kn1ete go przez sad odwoiawczy. Moina dodaé, 2e niezgodnie 2 przytoezonym twierdzeniem Sad ad quem W 2askar2o11ym kasacjawyroku przyjal, 12 ,,Sad Apolacyjny W W. W Wyroku 2 21. maja 2008 r., II AKa 103/08, orzekajac co 34 do pieciu czynow zabronionychprzypisanych oskarionemu PaWioWi R., dostrzegi, 2e cztoiy 2tych ezynow podlegaja poiaczeniu prawnym Weziem jednosci przewidzianym W art. 12 k.k., jako jeden ezyn zabroniony”. Podoba nie, na gruncie przytoczonego fragmentu uzasadnienia Wyroku Wydanego W sprawie II AKa 103.108, trudno zgodzié sie 2 Sadem Apelacyjnym or2e kajacym W sprawie II AKa 40,109, 2e czesciowe uchyleaie wyroku swiadczy o tym, i2 Sad odwoiawczy uznat, 2e nie Wszystkie ujete W akcie oskarienia zachowania oskarionego Wchodza W skiad jednego czynu ciagiego. Ten poglad opiera sie na zaioieniu, jak pokazuje praktyka wzruszalnym, i2 nie jest moiliwe, by orzeczenie sadu odwotawczego bylo dotkniete Wada. Sad Apelacyjny W zaskarionym kasacja Wyroku wyrazii poglad, 2e pra wornocne skazanie Pawia R. wyrokiem tego Sadu W sprawie II AKa 103108 stoi na przoszkodzie, ze wzgledu na tresé art. 17 §' 1 pkt 7 k.p.k., po_noW nemu postepowaniu o poéniej uj awnione zachowariia tego oskar2onego, badace olementem czynu ciagiego, natorniast prawny zakaz ponovmego post:gpowania nie dotyczy rr1o2IiWosci osadzenia oskar2onogo za czyn zabroniony objety pierwotna skarga publiczna, ktory nie zostai objety przez Sad Apelacyjrry ldanira jednosci. OdWoIa1 sic; W tyni Wzgledzie do uchwaiy Sadu NajWy2s2ego 2 dnia 15 e2e1Wca 2007 1". ora2 do Wyroku Sadu Apolacyjnego 2 dnia 5 rnarca 2009 r., II A.Ka 40109, uW2g1c;dniaj acego apelacje prokuratora od wyroku Sadu Okregowego W 8., umarzajacogo postepowanie. Naleiy jednak 2auWa2yé, 2o Wspomniaaa ucl1WaIa Sadu Najwyiszego, tak W zakresie tezy, jak 3i uzasadriienia nie Wspiera pogladu Sadu Apela cyjnego, a W istocie mu przeczy. W tezie Wskazano, 2e ,,W6Wc2as gdy sad uznai, 2e objete jednolitym zamiarem zachowania oskar2onego stanowia jeden czyn zabroniony W rozumieniu art. 12 k.k., zakres poWagi rzeezy osadzonej Wyznaczony jest ustalonym W Wyroku skazujacyrn lub Warmi kowo umarzajacym czasem jego popeinienia”. Natomiast W uzasadnieniu Wyraiono poglad, 2e ,,zakres p1'&W0m0C110§ci orzeczenia sadu okresiony jest (...) tym, 0 czym sad rzeczywiécie orzekt. W ewentualnym poéniejszym postepowarriu nie bcgdzie jui mozliwosci orzekania o tych elementach, kto jre objgte zostaiy przyjeta przoz sad konstrukcja czynu ciagiego. Nie tylko jednak o nich. Poniewai sad przyjai, 2e sprawca dopuscii sit; W okresionyrn ukresie czynu ciagiego, orzeezenie jego ~ takie W zakresie oWej ciagiosci ~ uzyskuje cache niaterialriej prawomocnosci i W konsekwencji wyznacza zakres powagi rzeczy osadzonej W ewentualnyrn poéniejszyrn postepoWa niu”. Wskazarro r6W11ie2, 2e ,,2akré's powagi rzeczy osadzonej <<pokryje» 35 __ trafna jest uwaga, że ponieważ w wymienionym wyroku Sąd Apelacyjny przyjął, iż oskarżony dopuścił się w określonym czasie czynu ciągłego, orzeczenie to zyskało cechę materialnej prawomocności iw konsekwencji wyznaczyło zakres powagi rzeczy osądzonej W ewentualnym _późniejszym postępowaniu. Powyższe konstatacje, zwłaszcza pogląd wyrażony w ostat- nim zdaniu, powinny doprowadzić do uznania zasadności podniesioriego w apelacji zarzutu. Należało bowiem przyjąć, że skoro orzeczenie Sądu Apelacyjnego wydane dnia 21 maja 2008 r. określiło, iż od dnia 22 lutego 2005 r. do dnia 6 września 2006 r. (z wyłączeniem pewnych odcinkow czasowych) oskarżony dopuścił się czynu ciągłego, polegającego m.n1. na udzielaniu innym osobom amfetaminy i marihuany, i tym samym Wyzna- czyło zakres powagi rzeczy osądzoncj w późniejszym p0Stę1J0Wf±UJH, f0_ PÍĘY braku podstaw do uznania, że zachowania opisane w pkt I aktu oskarżenia nie były objęte tym samym, z góiy powziętyin zamiarem, nie mogło toczyć się kolejne postępowanie dotyczące tych zachowań, tj. udzielania przez oskarżonego amfetaminy od lipca 2005 r. do dnia 6 września 2006 r._ (z wyłączeniem tych samych co poprzednio odcinków czasowych), a więc w okresie mieszczącym się w ustalonym wcześniej przedziale czasowym. Oczywiście nie mogło uchylić zakazu ustanowionego przepisem art. 1? § 1 pkt 7 k.p.k. orzeczenie Sądu, nakazujące ponowne rozpoznanie sprawy w określonym zakresie. _ _ Nie dostrzegł Sąd Apelacyjny orzekający w sprawie II AKa 1U3;:08, ze orzeczenie uchylające jest sprzeczne z poglądami, _które sam wyraził. Za- znaezył przecież, że ,,możliwe jest konstruowanie czynu ciągłego W oparciu o zachowania polegające na udzielaniu środków narkotycznych odpłatnici nieodpłatnie oraz w oparciu o zachowania polegające na udzielaniu takich Środków osobom rnałoletnim i pełnoletnim”, a w konsekwencji stwierdził, że „obrońca oskarżonego słusznie zarzucił Sądowi Okręgowemu obrazç prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 12 k.k. do zachowań, składających się na czyny ciągle, opisane W pkt I, Il, III, V, oraz czynu opi- sanegow pkt IV częściwstępncj”, a więc do wszystkich zachowań ujętychw akcie oskarżenia. Skoro tak, to właściwym postąpieniein byłoby uchylenie w całości wyroku w odniesieniu do Pawła R., po to, by w ponowionyrn postępowaniu całokształt jego przestępczej aktywności został oceniony w ramach jednego czynu ciągłego, po usunięciu inankamentu wytkn1ęte¬ go przez sąd odwoławczy. Można dodać, że niezgodnie z przytoczonym twierdzeniem Sąd ad qtiem w zaskarżonyin kasacją wyroku przyjął, iż „Sąd Apelacyjny w W. w wyroku z 21 niaja 2008 r., Il AKa 103/08, orzekając co 34 do pięciu czyiiów zabronionych-przypisanych oskarżonemu _Pawłowi R., dostrzegł, że cztery z- tych czynów podlegają połączeniu prawnym węzłem jedności przewidzianym w art. 12 k.k., jako jeden czyn zabroniony”. Podob- nie, na gruncie przytoczonego fragmentu uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie II AKa l03,"08, trudno zgodzić się z Sądem Apelacyjnym orze- kającym w sprawie II AKa 4U,"09, że częściowe uchylenie wyroku świadczy o tym, iż Sąd odwoławczy uznał, że nie wszystkie ujęte W akcie oskarżenia zachowania oskarżonego wchodzą w skład jednego czynu ciągłego. Ten pogląd opiera się na założeniu, jak pokazuje praktyka wzruszalnym, iż nie jest możliwe, by orzeczenie sądu odwoławczego było dotknięte wadą. Sąd Apelacyjny W zaskarżonyni kasacją wyroku wyraził pogląd, że pra- wornocne skazanie Pawła R. wyrokiem tego Sądu w sprawie II AKa 1[l3;'(l8 stoi na przeszkodzie, ze względu na treść art. 1? §' 1 pkt 7 k.p.k., ponow- nemu postępowaniu o później ujawnione zachowania tego oskarżonego, będące elementem czynu ciągłego, natomiast prawny zakaz ponownego postępowania nie dotyczy możliwości osądzenia oskarżonego za czyn zabroniony objęty pierwotną skargą publiczną, który nie został objęty przez Sąd Apelacyjny ldanirą jedności. Odwołał się w tym względzie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2007 r. oraz do wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 5 marca 2009 r., II A.Ka 4Uf09, uwzględniaj ącego apelację prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Ś., umarzającego postępowanie. Należy _jednak zauważyć, że wspomniana uchwała Sądu Najwyższego, tak w zakresie tezy, jak zi uzasadnienia nie wspiera poglądu Sądu Apela- cyjnego, a w istocie mu przeczy. W tezie wskazano, że „wówczas gdy sąd uznał, że objęte jednolitym zamiarem zachowania oskarżonego stanowią jeden czyn zabroniony w rozumieniu -art. 12 k.l‹., zakres powagi rzeczy osądzonej wyznaczony jest ustalonym w wyroku skazującym lub warun- kowo uniarzającyrn czasem _jego popełnienia”. Natomiast w uzasadnieniu wyrażone pogląd, że „zakres prawomocności orzeczenia sądu określony jest (...) tym, 0 czym sąd rzeczywiście orzekł. W ewentualnym późniejszym postępowaniu nie będzie już możliwości orzekania o tych eleinentach, któ- :re objęte zostały przyjętą przez sąd konstrukcją czynu ciągłego. Nie tylko jednak o nich. Poniewaz' sąd przyjął, że sprawca dopuścił się w określonym okresie czynu ciągłego, orzeczenie jego ¬ także w zakresie owej ciągłości ~ uzyskuje cechę materialnej prawomocności i w konsekwencji wyznacza zakres powagi rzeczy osądzonej w ewentualnym późniejszym postępowa- niu”. Wskazane również, że „zakrčs powagi rzeczy osądzonej ‹‹pokry_je» 35 --- STRONA 6 ---  ""w."&  ." ">1 :;J‘.fir.\‘e .i‘.j~“‘ [:3:i‘§I%I1i"3;E.='"l‘.E.Z‘"'"Z'513":.'=£E=';.=§'I''E'"2.';=}§.'_i§.“.‘E=5:';.;'=i':Z.l"E;'I3E?I".;'.I=..1ii‘'..§I=':'I.11Z.=. = =5" : T":.!:_I'._ caiy czasokres przypisanego czynu ciagtogo” oraz 2 aprobata przywoiano wyrok Sadu NajWy2s2ego 2 dnia.4 paédziernika 1935 r., 1 K. 675/35 (Zbiér Orzeczefi Sadu Najwyiszego. Orzeczenia Izby Karnej 1936, zeszyt VI, poz. 216) stwierdzajacy, 2e fiosadzenie czynu popeinionego W ciagioéci pokry Wa wszystkie Wchodzace W to ciagiosé poszczegolne czyny, niezaleinie od tego, czy byiy one znane sadowi, czy nie, i W jakim stopniu mogiy dojsé do jego Wiadomoéci”. Cytowaiie Iragmenty jasno Wskazuja, 2e w omawianej uchwale Sad Najwyiszy wykluczyi mo2iiwos6 prowadzcnia postepowania 0 zachowanie (zachowania), stanowiace element i mieszczace siow ramach czasowych ezynu ciagiego, co do ktérego zapadi prawomocny wyrok ska 211j acy lub Warunkowo umarzajacy postepowarrie. Reguia ta nie znajduje Wyjatku, nie2a1e2nie od tego, ozy kolojne postepowanie miaioby sic; toczyé 2 powodu poiniejszego ujawnienia 2achoWafi stanowiacych element osa dzonego ju2 czynu ciagiego, czy te2, jak W sprawie niniejszej, WAWYDIIQI orzeczenia sadu odWoIaWc2ego. Toisamy poglad na gruncie Kodeksu karnego 2 1997 r. byl nieraz Wy raiany W orzecznictwie sad6W. Np. Sad Apelacyjny W Katowicach stwier d2i1, 2e ,,pr2estepstWo ciagie jako instytucja praWa karnego materialnego obejmuje Wielosé czynow zamkrriotych W okreélonych rarnach czasowych i speiniajaoyeh pozostaie kryteria Wzajemnej Iacznosci, a zatern WyIao2e nie 2 tegoi przestepstwa do odrebnego rozpoznarria pewnych zachowafi, bedace Wynikiem okreslonyeh trudnosci procesowych, nie eliminuje tych 2achoWafi 2 kregu zachowafi objetych <<kIamra>> przestepstwa ciagiego i tym samym nie po2baWia Waloru res iudicata W wypadku prawomocnego osadzenia przestepstwa ciagiego, a to 2 kolei powoduje niedopuszczalnosé odrgbnego ~ dodatkowego procesu W zakresie czynu bedacego elementem skiadowyrn pizestepstwa ciagiego. ( zasada niepodzielnosci przedmiotu procesu karnego i podstawy odpowiedzialrtoéci stanowi 2 punku Widzenia procesu karnego o niedopuszczalnosci prowadzenia innego postepowania do zachowafi popeinionych przez sprawce W okresie wyznaczonym przez poczatek i koniec zachowafi skiadajacych sie na przestepstwo ciagie” (postanowienie 2 dnia 20 czerwca 2001 r., II AKo 92/01, LEX nr 53214, OSPriPr 2002, nr 5, p02. 28). Taki sam poglad Wyrazii Sad Apclacyjny W Lubiiriie, stwierdzajac, 2e ,,praWomocne zakoficzenie postepowania kar riego, ktérego przedmiotem byi czyn ciagiy, oznacza Wisgc, 2e nie jest 11102 1iWe prowadzenie innego postepowania do zachowafi popeinionych przez sprawce W okresie wyznaczonym pr2e2 poczatek pierwszego i zakoficzenie ostatniego zachowarria skiadajacego sir; na czyn ciagiy, byioby to bowiem 36 postepowanie karne <<co do tego saniego czynu tej samej osoby>>” (po stanowieriie 2 dnia 2 paédziernika 2002 r., II AKa I80/02, LEX nr 77486, OSPriPr 2003, nr 4, p02. 27). Nie inaczej, przed uchwaia 2 dnia 15 c2erWca 2007 r., podchodzit do tego zagadnienia Sad Najwyiszy. Wskazywai, 2e podstawa odpowiedziainosci za czyn ciagiy sa ,,ws2ystkie objete 2narnie niern eiagiosci zachowania, a granice Wyznacza poczatek pierwszego i zakoficzenie ostatniego 2 zachowafi, jeéli Wszystkie zostaiy podjete z gory powzietym zarrtiarem. Przyjecie tej konstrukcji <<czynu ciagiego» przesadza 0 koniecznosci stosowania zasady ne bis in idem procedatur Wyraionej W art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.” (Wyrok z dnia 15 Wrzesnia 2005 r., II KK 1.5105, LEX nr 15.7549) oraz 2e ,,je2cIi tylko zostaiy speinione przesianki powodujace potraktowallic okreslonego zachowania jako fragrnentu czynu ciagiego, nie jest n1o21iWe prowadzenie innego postepowania co do 2achoWa1‘1 pod jetych przez sprawce W okresie Wyznaczonyrn pr2e2 poczatek pierwszego i zakoficzenie ostatniego zachowania skiadajacego sie na czyn eiagiy” (postariowienie 2 dnia 29 marca 2006 r., .I KZP 58105, ROSNKW 2006, p02. 673). Iest Widoczrie, 2e i te judykaty stanowczo Wykiuczaja 1:no2LiWosé prowadzenia postepowania r6Wru'e2 W takim ukiadzie procesowym, jaki zaistniai W rozpatrywanej sprawie. Zachowania przypisane PaWIoWi R. W ostatnim Wyroku skazujacym sa bowiern fragrnentem i mieszcza sic; W ramach czasowych ezmu ciagiego, 2a ktory ten sprawea Wczesniej zostai prawomocnie skazany. Nadto, jak Wczesniej Wspomniano, 2 uzasadnienia pierwszego Wydanego W sprawie wyroku Sadu Apelacyjnego jasno Wynika, 2e gdyby nie pojawiiy sit; Watpiiwosci co do zasadnosci sknarria oska1"2one go przez Sad pierwszej instancji za udostepnianie zabronionych srodkow maioletnim, to Sad odwoiawczy skazaiby go 2a Wszystkie zachowaoia W ramach jednego przestepstwa ciagicgo. W takim razie nasuwa sie uwaga, 2e sprawcy ostatccznie przypisano nie jedno, a dwa pr2estc;pstWa ciagie, a Wiec pogorszono jego sytuacje tyiko 2 powodu nieprawidiowosci le2acyc11 p0 stronie Sadu pierwszej instancji, co byioby nie do przyjecia konsekwen cja zaskarionego kasacja Wyroku. Jiak wczesnicj odriotowano, Sad Apelacyjny uznai, 2e Wyrok tego Sadu wydany w sprawie II AKa 103/08, skazujacy 2a czyn ciagiy, staiby na pr2e szkodzie prowadzcniu ponownego postepowania Wobec Pawia R. wtedy, gdyby to postopowartie dotyczyio poiniej ujawnionych, nieosadzonych zachowafr tego oskarionego, bedacych eleruentem przypisanego mu c2y nu ciqgiego. W tym zakresie _po_WtoI2yi poglad wyraiony W Wyroku Sadu Apelacyjnego 2 dnia 5 marca 2009 r., II AKa 40109, do ktorego ,,obs2ernie 3'7 -_ "'"‹n¬m ~ -.' "a ::‹'¬*."=ir«`±. .å*.j~"-` -.El:fłši-Íř'5;E.="Ę=-.izŠ""'Ê`:='.2':.'=§š=';-.=Ę'1`-`Š'-":-.`:=Ż-š.'_iš.*.=Š=¿:':.:'=i`¿ł.Ę'Íä-1'_'-3-iśIi;ZÍ=.-.I-ā1=-'..š-I=`:'i.I-ł2.-=. = =;' -z- :-=-.r;_2'._ cały czasokres przypisanego czynu ciągłego” oraz z aprobatą przywołano wyrok Sądu Najwyższego z dnia.4 października 1935 r., l K. 675/35 (Zbiór Orzeczeń Sądu Najwyższego. Orzeczenia Izby Karnej 1936, zeszyt VI, poz. 216) stwicrdzający, że -„osądzeníe czynu popełnionego W ciągłości pokry- wa wszystkie wchodzące w tę ciągłość poszczególne czyny, niezależnie od tego, czy byly one znane sądowi, czy nie, i W jakim stopniu mogły dojść do _jego wiadomości”. Cytowane fragmenty jasno wskazują, że w omawianej uchwale Sąd Najwyższy wykluczył możliwość prowadzenia postępowania o zachowanie (zachowania), stanowiące element i mieszczące siçw ramach czasowych czynu ciągłego, co do którego zapadł prawornocny wyrok ska- zuj ąey lub warunkowo umarzający postępowanie. Reguła ta nie znajduje wyjątku, niezależnie od tego, czy kolejne postępowanie miałoby się toczyć z powodu późniejszego ujawnienia zachowań stanowiących element osą- dzonego już czynu ciągłego, czy też, jak w sprawie niniejszej, wjwyniku orzeczenia sądu odwoławczego. Tożsamy pogląd na gruncie Kodeksu karnego z 1997 r. był nieraz wy- rażany w orzecznictwie sądów. Np. Sąd Apelacyjny w Katowicach stwier- dził, że „przestępstwo ciągłe jako instytucja prawa karnego materialnego obejmuje wielość czynów zamkniętych w określonych ramach czasowych i spełniających pozostałe kryteria wzajemnej łączności, a zatem wyłącze- nie z tegoż przestępstwa do odrębnego rozpoznania pewnych zachowań, będące wynikiem określonych trudności procesowych, nie eliminuje tych zachowań z kręgu zachowań objętych ‹‹kla.rnrą›› przestępstwa ciągłego i tym samym nie pozbawia waloru res iudicata w wypadku prawomocnego osądzenia przestępstwa ciągłego, a to z kolei powoduje niedopuszczalność odrębnego ~ dodatkowego procesu w zakresie czynu będącego elementem składowyrn przestępstwa ciągłego. ( zasada niepodzielności przedmiotu procesu karnego i podstawy odpowiedzialności stanowi z punku widzenia procesu karnego o niedopuszczalności prowadzenia innego postępowania do zachowań popełnionych przez sprawcę w okresie wyznaczonym przez początek i koniec zachowań składających się na przestępstwo ciągłe” (postanowienie z dnia 20 czerwca 2001 r., II AKo 92/01, LEX nr 53214, OSPriPr 2002, nr 5, poz. 28). Taki sam pogląd wyraził Sąd Apelacyjny W Lublinie, stwierdzając, że ,,prawomocne zakończenie postępowania kar- nego, którego przedmiotem był czyn ciągły, oznacza więc, że nie jest moż- liwe prowadzenie innego postępowania do zachowań popełnionych przez sprawcę w okresie wyznaczonym przez początek pierwszego i zakończenie ostatniego zachowania składającego się na czyn ciągły, byłoby to bowiem 36 postępowanie karne ‹‹co do tego samego czynu tej samej osoby››” (po- stanowienie z dnia 2 października 2002 r., II AKa 180/02, LEX nr 77486, OSPriPr 2003, nr 4, poz. 27). Nie inaczej, przed uchwałą z dnia 15 czerwca 2007 r., podchodził do tego zagadnienia Sąd Najwyższy. Wskazywał, że podstawą odpowiedziainości za czyn ciągły są „wszystkie objęte znamie- niem ciągłości zachowania, a granice wyznacza początek pierwszego i zakończenie ostatniego z zachowań, jeśli wszystkie zostały podjęte z góry powziçtym zamiarem. Przyjęcie tej konstrukcji <‹czynu ciągłego» przesądza 0 konieczności stosowania zasady ne bis in ídem procedatur wyrażonej W art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.” (wyrok z dnia 15 września 2005 r., 11 KK 15105, LEX nr 15.7549) oraz że „jeżeli tylko zostały spełnione przesłanki powodujące potraktowanic określonego zachowania jako fragmentu czynu ciągłego, nie jest możliwe prowadzenie innego postępowania co do zachowań pod- jętych przez sprawcę w okresie wyznaczonym przez początek pierwszego i zakończenie ostatniego zachowania składającego się na czyn ciągły” (postanowienie z dnia 29 marca 2006 r., .l KZP 58105, R-OSNKW 2006, poz. 673). .Test widoczne, że i te judykaty stanowczo wykiuczają możliwość prowadzenia postępowania również w takim układzie procesowym, jaki zaistniał w rozpatrywanej sprawie. Zachowania przypisane Pawłowi R. w ostatnim wyroku skazującym są bowiem fragmentem i mieszczą się w ramach czasowych ezmu ciągłego, za który ten sprawca wcześniej został prawomocnie skazany. Nadto, jak wcześniej wspomniano, z uzasadnienia pierwszego wydanego w sprawie wyroku Sądu Apelacyjnego jasno wynika, że gdyby nie pojawiły się wątpliwości co do zasadności skmania oskarżone- go przez Sąd pierwszej instancji za udostępnianie zabronionych środków małoletnirn, to Sąd odwoławczy skazałby go za wszystkie zachowania w ramach jednego przestępstwa ciągłego. W takim razie nasuwa się uwaga, że sprawcy ostatecznie przypisane niejedno, a dwa przestępstwa ciągłe, a więc pogorszono jego sytuację tylko z powodu nieprawidłowości leżących po stronie Sądu pierwszej instancji, co byłoby nie do przyjęcia konsekwen- cją zaskarżonego kasacją wyroku. Jak wcześniej odnotowano, Sąd Apelacyjny uznał, że wyrok tego Sądu wydany W sprawie II AKa 103/08, skazujący za czyn ciągły, stałby na prze- szkodzie prowadzeniu ponownego postępowania wobec Pawła R. wtedy, gdyby to postępowanie dotyczyło później ujawnionych, nieosądzonych zachowań tego oskarżonego, będących elementem przypisanego mu czy- nu ciągłego. W tym zakresie _powtórzył pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia S marca 2009 r., II AKa 40f09, do którego „obszernie 37 --- STRONA 7 --- 5 1 2 Ii .l 1 E _1:2.;...\.;i.\r__>__.,__,. .,._,_._._;__...‘ ..,._M_>:w=V ‘_ __=_H___% .1 urnotywowanego” stariowiska, uznajac je 2a Wiasne, odesiai. Naleiy Wiec przypomnieé, 2e W uzasadnieniu tego Wyroku, uehylajacego W§?1'Ok__S2}(1Ll meriti, umarzajacy postepoWanie,Wspomnia11o, 2e motywujac swoje stano Wisko, Sad a quo posiikowai sie dworna judykatarni: uchwaia Sadu NajWy2 szego 2 drria 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2001, 2. 12, poz. 2 oraz wymieniona Wczeéniej uchwala Sadu Najwyiszego z dnia 15 c2e1W ca 2007 r., I KZP 15/07. Przytoczono pierwsza 2' wymienionych uchwal [,,PraWornocne skazanie 2a czyn ciagiy (art. 12 k.k.) stoi na przeszkodzie, 2e wzgledu na tresé art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postepowaniu 0 poiniej ujawnionc zachowania, bedace elementami tego czynu, ktore nie byiy przedrniotem Wczesniejszego osadzenia, nie2ale2nie od tego, jak ma sie spoieczria szkodliwosé nowo ujawnionych fragmentow czynu ciagicgo do spoiecznej szkodliwosci zachowafi uprzedrrio W ramach tego czynu osad2onych”] i zwrocono uwage, 2e ,,idea uchwaiy sprowadza sie do tego, 2e prawornocne skazanie 2a czyn ciagiy 2 art. 12 k.k. stoi na przeszkodzie prowadzeniu ponownego postepowania Wobec osoby o zachowania be dace elernentarni tego czynu, ktore nie byiy przedmiotem Wczesniejszego osadzcnia, ale ktore zostaiy ujawnione 9021163, a in concrete taka sytuacja nie zachodzi”. Rozuroienie cytowanej uchWaIy Sadu NajWy2s2ego 2 dnia 21 listopada 2001 r. (W rzeczywistosci Sad Okregowy W 8. W uzasadnieniu Wyroku 2 dnia 29 paidziernika 2008 r., III K 121108 do "niej nie naWia 2a{) pr2e2 Sad Apelacyjny Wypada uznaé 2a jednostronne. Wspomniana uchwaia zostaia podjeta na grurreie okreslonego ukiadtl procesowego, polegajacego na tym, 2e po prawomoenym skazaniu za ezyn ciagiy zostaiy ujawnione inne 2ac.hoWania sprawoy bodace elementarrii tego czynu. Z uchWaIy jednak nie Wynika, 2e Sad Najwyiszy stwiordzii, tylko W takim, W praktyce najczesciej spotykanym ukiadzie wyiaczone jest prowadzenie postepowania. Icdriostronrie odczytywanie Wspornnianej Vuchwaly jest niewiaéciwe r6Wnie2 2 tego powodu, is zawodne byioby rozpatrywanie dopuszczalnosci postepowania Wedlug krytorium czasu ujawnienia pr2e stepczych zachowafi sprawcy. Moina Wszak wyobrazié sobie sytuacje, ic za zachowania osadzone w tych samych ramach czasowych, sldadajace sie na jeden czyn ciagiy, sprawca sadzony jest W dwoch osobnych procesach, 2 ktorych jeden, dotyczacy 2achoWa1'1 poiniej ujawnionych, 2osta12ako1‘1 czony prawomocnym Wyrokiem skazujacym Iub Warunkowo umarzaja cym postepowanie. Nie Ulega Watpiiwosci, 2e W takim ra2ie zaistniaiaby przeszkoda do prowadzenia drugiego prooesu, choéby dotyczyl zachowafi Wozesniej ojawnionych. Istota czynu ciagiego (art. 12 k.k.)‘i powaga rzeczy 38 95551301131 P0W0dl1jit, Z6 nie jest mo2IiWe prowadzeriie postopowariia 2a ‘flszc Wt§dY» gdyffllflioby onodotyczyé zachowafi (zachowania) bedaoych c emen em 1 mies2c2acych sir; W ramach czasowyeh czynu eiagiego, Z3 ktory sprawca zostai prawomocnie skazany. Trzeba powtorzyf: 2e nie ma PYZY IYH1 Znfifilliinia, czy postepowanie miaioby sit; toczyé 2 powgdu P55 11iejszego_ujaWnien_ia owych 2achoWar'1, czy te2 2 innego powodu, 11]),  j;31; K H1I1LIr6]S£€j sorawie — okreslonogo ro2strzygnieoia sadu odwoiawczego. OZS ZY5"“?°1° I9» "ChYlalftcfi W czesci wyrok sadu pierwszej instancji i PFZ°k§Z'1J%°° W WYZ_11a¢Z0nym zakresie sprawe do ponownego ro2po2na I111, I116 mogio bowiem przelamaé zakazu Wynikaj acego 2 tresci art. 1'7 § 1 pkt 7 k.p.k. . Ja'kku"‘g5ZZ5n1cJ 11a9|m1@I1iQI10, W lrzflsadnieniu 2askar2on ego kasacja WW0 Ap@1ac_yj11y_w W. odstapii od szerokiego przedstawienia ar_ gumentacjl, odwoiuj ac sic; do pogladow 2aWartycl1 W uzasadiiieniu wyroku tego Sadu z_dnia 5 marca 2009 r. Sad Apelacyjny uznai Wtedy, 2e ten2e 52¢ Orzakalilcy P9 R12 pierwszy W postepowaniu odWoIaWczym (sprawa II AKa 103108), Wykreowai dWa czyny ciaglo, ro2str2jrg11qIpraw@m0,;1lie 0 Jcdnynl Z_111_@h, C0 do druglego 2as zdecydowai o uchyleniu 2askar2onego orzeczemai przekazamu sprawy Sadowi pierWszej instancji do ponownego rozpozrrama. Wyrazii tym sarnym Wiaiaee Sad meriti zapatrywanie prawne jetgsgagaiia To do dalszego postejnowania (art. 442 § 3 k.p.k.). S[Wie.1'dZfl  It pol acyjny W u2asadJ11en1u Wyroku 2 dnia 5 marca 2009 r., 2e nie ma 211302/CD13 podobny czasokres przestepnych 2achoWaf1 opisanyoh W pos2c2ego1riych punktach Wyroku, skoro Sad odwoiawczy Wwyroku 2 dnia 21 maja 2008 r._pr2esad2i1, 2e czyn 2 art. 59 ust. 1 i2 ustawy 2 dnia 29 lipca 2005 1' 0 Przeciwdziaiamu narkomariii W 2W. 2 art. 12 k.k. stariowi odrr;b RY CZYI1 °i1i€iY> POZQSIEIIIICY ‘P913 k0HStrukCja czynu ciagiego opisanego W pkt II Wyroku Sadu Apolaeyjnego. Taksfonnuiowane poglady nasuwaja izastrzezcnrlag. W pierwszej kolejnosci tr2eba zwrocié uwage, 26: Sqd fjdwo Sajvcly »tW3é) reowai _ tylko jcden czyri ciagiy, bo o Itim prawomocnie roz_ niciygna, . drceczente uchylajace, a Wlec nierozstrzygajace merytorycznie, 428° P9 _WZg1§den1_praWnym nie kroowaio, natomiast rozstrzygnieoie Prawomocnle PTZ)’I?13uI4°¢ SPTEWCY czyn. ciagiy rodziio Wa2k:ie konsekWen W1 @114 dalsmgo pvsttzpowania, nlianowicie takie, 2e r1ie2ale2nie od intencji Sadu odwoiawczego niedopuszczalrie staio sie jego prowadzenie, 2 uwagj “a_ZakaZ ""’Yn1K4J4CY Z 3IL 1? § 1 pkt 7 k.p.k. Zasadriicze znaczeriie miai P413’ Wm fflkt, Z6 Zi1<Ih0W11I1Ifl Ofikarionego objete uchyleniern rnieécily sic; W ramach czasowych przypisanego mu prawornocnie czynu ciagiego 39 ‘ Ê i f Ii .I -1 E -_'=‹±.-z..-.r.;¿.\z¬__>-__.;_„,. _,__,_._.¿__..-.Ą _.„._,_¬_›,w=“_ \_ __=_____% .‹ umotywowanego” stanowiska, uznając je za własne, odesłał. Należy więc przypomnieć, że w uzasadnieniu tego wyroku, uehylającego wyroksądu meriti, umarzający postępowanie, wspomniano, że motywująe swoje stano- wisko, Sąd a quo posiłkował się dwoma judykatami: uchwałą Sądu Najwyż- szego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2001, z. 1-2, poz. 2 oraz wymienioną wcześniej uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 15 czerw- ca 2007 r., I KZP 15/07. Przytoczono pierwszą z' wymienionych uchwał [,,Prawomocne skazanie za czyn ciągły (art. 12 kk.) stoi na przeszkodzie, ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia, niezależnie od tego, jak ma się społeczna szkodliwość nowo ujawnionych fragmentów czynu ciągłego do społecznej szkodliwości zachowań uprzednio W ramach tego czynu osądzonyeh”] i zwrócono uwagę, że „idea uchwały sprowadza się do tego, że prawomocne skazanie za czyn ciągły z art. 12 k.k. stoi na przeszkodzie prowadzeniu ponownego postępowania wobec osoby o zachowania bę- dące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzcnia, ale które zostały ujawnione póżniej, a in concreto taka sytuacja nie zachodzi”. Rozumienie cytowanej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r. (w rzeczywistości Sąd Okręgowy w Ś. w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2008 r., III K 12lƒ[]8 do 'niej nie nawią- zał) przez Sąd Apelacyjny wypada uznać za jednostronne. Wspomniana uchwała została _podjęta na grtmcie określonego układu procesowego, polegającego na tym, że po prawomocnym skazaniu za czyn ciągły zostały ujawnione inne zachowania sprawcy będące elementami tego czynu. Z uchwały jednak nie wynika, że Sąd Najwyższy stwierdził, tylko W takim, w praktyce najczęściej spotykanym układzie wyłączone jest prowadzenie postępowania. Icdnostronne odczytywanie wspomnianej uchwały jest niewłaściwe również z tego powodu, że zawodne byłoby rozpatrywanie dopuszczalności postępowania według kryterium czasu ujawnienia prze- stępczych zachowań sprawcy. Można wszak wyobrazić sobie sytuację, że za zachowania osadzone w tych samych ramach czasowych, składające się na jeden czyn ciągły, sprawca sądzony jest w dwóch osobnych procesach, z których jeden, dotyczący zachowań później ujawnionych, został zakoń- czony prawomocnym wyrokicm skaznjącym lub warunkowo umarzają- cym postępowanie. Nie ulega wątpliwości, że w takim razie zaistniałaby przeszkoda do prowadzenia drugiego procesu, choćby dotyczył zachowań wcześniej ujawnionych. Istota czynu ciągłego (art. 12 k.k.)`i powagą rzeczy 38 Üsądzüflßi POWÜÜUÍĘ, Żß nie jest możliwe prowadzenie postępowania za- lłlszß Wtşdlß _gdyffllüiüby onodotyczyć zachowań (zachowania) będących e emen em 1 nneszczących się w ramach czasowych czynu ciągłego, za który sprawca został prawomocnie skazany. Trzeba powtórzyć że nie ma PÍZY ÊYH1 Znäßlßnia, czy postępowanie miałoby się toczyć z powodu póź_ niejszego ujawnienia owych zachowań, czy też z innego powodu, np. - jak Ę nirprejszcj sprawie - okresloncgo _rpzstrzygnięcia sądu odwoławczego. OZS ZY$"“?°1° io' Uühylfilftcß W częsci wyrok sądu pierwszej instancji i Pfzükêzllląœ W WyZ_fi&CZ0nym zakresie sprawę do ponownego rozpozna- Hld, 1116 mogło bowiem przełamać zakazu wynikającego z treści art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. . Jakkuvlgüāsfllcl 11¿1Š|U11@11Í0D0, W uzasadnieniu zaskarżon ego kasacją WYÍO Apßlāßyjnylw W. odstąprl od szerokiego przedstawienia ar- gurnentacjr, odwołuj ąc się do poglądów zawartych w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z_ dnia 5 marca 2009 r. Sąd Apelacyjny uznał wtedy, że tenże Sąd» OÍZČÍŠÊJQCY P0 faz pierwszy w postępowaniu odwoławczym (sprawa il AKa 103708), wykreował dwa czyny ciągłe, rozstrzygnął prnwgmoq-,jc O JÜÜHYU1 2_111_Ch„ C0 (10 drugiego zaś zdecydował o uchyleniu zaskarżonego orzeczemar przekazaniu sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wyraził tym samym wiążące Sąd meriti zapatiywanie prawne jeyšsāaāaăia po do dalszego postępowania (art. -4-42 § 3 k.p.k.). Srwięrdzjł › ą pe' acyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 marca 2009 r., że nie ma znaczenia podobny czasokres przestępnych zachowań opisanych w poszczegolnych punktach wyroku, skoro Sąd odwoławczy wwyroku z dnia 21 maja 2008 r._ przesądził, że czyn z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca ŻÜÜS 1'- 0 przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. stanowi odręb- W czyn CÍ1iŠÍY› PÜZÜSÜÍQCY P013 küßåtrukcją czynu ciągłego opisanego w pkt II wyroku Sądu Apelacyjnego. Taksfonnułowane poglądy nasuwają izastrzezentlą. W ptešwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że Sąd ÜdWO_ Sąyvcly »łwşé reował _ tylko jeden czyn ciągły, bo o nim prawomocnie roz- nicíygną . drzeczerue uehylające, a więc nicrozstrzygające merytorycznie, ~eg0 P0 _WZg1ędcn1_ prawnym me krcowało, natomiast rozstrzygnięcie Êrawümoünlß Pfzwlsulëœ SPMWCY Czyn ciągły rodziło ważlcie konsekwen- <-iß dla dß1S2@g0 pßüępßwaliia. nrianowiae mine, że niezależnie na intencji Sądu odwoławczego niedopuszczalne stało się jego prowadzenie, z uwagi Üafakal “"Yfi11<ř}l2łCY Z 2-IĹ 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Zasadnicze znaczenie miał P_1'ĹY tym fakt, ZG Z21Ch0W&I1I21 0Sk¦:1rŻoncgo objęte uchyleniem mieściły się w ramach czasowych przypisanego mu prawomocnie czynu ciągłego 39 ` --- STRONA 8 --- an zatem nie pozostawaiy poza ,,krJnstrukcja” tego czynu. It:Z_e1i zaé alt01itzi_0 zapatrywanic prawns, ktére Wugzaloby Sad fl qua 10 1"la1_¢ZY Zauwdzyc» Z3 brak jest W uzasadttieniu Wyroku Sadu Apelacyjncgo z dma 21 11'1E1]& 2000 r. fakjggg gapatrywania W écisiym znaczeniu tego pojrgcia (zob. pOSt21I10W1c nie Satdu Najwyiszego Z dnia 2_ lutcgo 2009 1., 11 KK 224/05 0l§NKW 2009, Z, 5, poz. 39, LEX nr_486194, teza 1), nadto, C0 WY/Z5] W5 azaH03 domrriemane z treéci wyroku zapatrywanie nie n10gI0 usunac Wykteowanel tym wyrokiem przeszkody proccsqwej. _ _ _ Majqc to wszystko na uwadze, Sad Najwyzszy orzekl gal; W WY1'°kl1 15 WYROK Z DNIA 5 STYCZ IA 2011 R. V KK 116/1 Niestawienfljc naleziycie powi omionego 0 terminie rozprawy apglagyjnej peinom nika Wyzna negn dla Wnioskodawcy Z p0W0dll okreélonego W art. 79 1 pkt 3 k. .k. tamuje mzpozname sprawy 0 Od Szkodflwaflie dochodzon a pa stawie art. 552 k.p.k. (art 79 § 3 kPk W zw. z art. 450 § 3 k.pk i 555 § 3 kPk) P_rzew0dniczcgcy' sgzdz SN J. Sobczak. _ Sgdziowie SN: . Cesa sprawozcthwfia), P“=5'Zkf"'s'r“ Prokurator okuratwy G eralnej: L. N0Wak0WS7% . $qd Najwyiszy W rawie Stcfauna L., 0 z d0é<':ucZyni©11i6 Zfl 146511151119 Zatrzymanifi, p0 r0 oznaniu W Izbie Karnej I1 ozprawie W dmu 5 styczma 2011 L kasacji, iesioncj przcz pelnomocnjka moskodawcy 0C_l wywku gadu Apelaqyj go w W. z dnia 7 paidzicrnjka 2 9 r., utrzylnfljficego W mocy wyrok S du Olgrqgowego w L. z dnia 10 cze a 2009 12, 11 C 11 y Iii kariony wyrok i p I 2 e k a 2 a I spraws; Sq 0wiApc1acyjne mu w W. 0 p()I10WI16gO rozpoznania (...). ’ Uzasadnienie: I Sad (;:)i<r<;g0wyW L. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2009 I, 09dam bsck 49 41 Ste a L. 0 zadoééuczynienie za niewatpliwie niesiuszne zatrzygrlanie W dniu maja 2006 r. przez ftlnlazjonariuszy Policji. W a elacji zarzucono bIr,_=.ciy' W ustaleniach faktyczznyc oraz obrazeg prawa m terialnego W postaci art. 244 § ]_ k.p.k. i art. 15 tawy 0 Policji, po czym 'esi01:|o 0 zmiane; zaskarionego Wymku i zas dzenie iadanego zad0§éuc ' nia aibo uchylenie orzeczenia i przcka nie sprawy Sadowi pierwszcj insta cji do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z d 'a 7 paiclzicrnika 2009 r. Sad elacyjny W W utrzymaf W mocy zaskarion wyrok. Kasacjq od wyro Sadu odwofawczego ési petnomocnik wni0sk0 dawcy z urz<;du, zarzu ' jac vvystapienic uc bienia Wymienioncgo w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., ponéewai W rozpra ie apclacyj11ej nie uczesrniczyi petnomocnjk wnioskodawrgy, nraz rai c namszenie: art. 5 ust. 1 Iit. c Europcjskiej konwencji 0 orihronie pr Wa cziowieka i podstawowych W01 noéci, art. 41 ust. 1 K0nstymc}l\RP az art. 244 § 1 k.p.k., a nadto obrazrg art. 2 § 2, art. 4, art. 5 § 2, art. 7' .424 § 1 k.p.k. W konkluzji skariacy wnosit chylenic obu Wymkéw i przekazanic sprawy Sadowi Olcragowemu po ownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi n' kasacj\ rokurator Wnosii 0 jcj oddaienie, natomiast 11a rozprawie k' acyjnej pr ator Prolruratury Generalnej postulowai 0 uwzglgdnic e. kasacji z u gi na wystapienie uchybienia z art. 439 § 1 pkt 10 k.p. ' Sad Najwyiszy zW ' i, co nast:;p"uje. Trafny jest zarzu zaistnjenia tzw. bezwzg clnego powodu 0clW0taW czego, okreéloncg W art. 439 § 1 pkt 10 czqéé uga k.p.k. Przypomnieé naleiy, is Sad O ggowy na rozprawie W dniu 2k§1aja 2007 r. wyznaczyt Wrtioskodawcy a podstawie art. 55§ § 3 zd. 2 k. k. W zw. z art. 79 § 1 pk: 3 k.p.k. pat omocnika z urzegdu po przeprowadéeniu clowodu z opinij dwéch biegl 'h Iekarzy psychiatréw, zioionej W spra 'c II K 731,106 Sadu Rejonowe W L., ktérzy stwierdziti u Stefana L. cechy sobowoéci para noicznej, ' W zwizgzku z tym znacznie ograniczona main éé rozpozuania znaczen' czynu oraz pokierowania swym postegpowanicm polegajacego na znie aiertiu funkcjonariuszy Policji bezpoérednio przecl z trzymaniem wnios odawcy' (art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k.). W spra 'e tej biegli osta cznie stwierdzili, is Stefan L. z uwagi na chorobc; psychiczfia W posta ci Z poiu urojeniowego tempore criminzlr miai caikowicie zniesiolia p0czy talfioéé i ,,m0ie uczcstniczyéw postgpowaniu kamym W sensic fizycznym, nfitomiast hie jest w slanic samodzielrric realizowaé linii obrony z uwagi ‘_.» _____ _ _ _ .. . .».'.=:\1===rH==v»===1''r1€5a '~=mE=i‘“’W 77*'**;""" "“' ' "’” "'7" W  uz' zatem nie pozostawały poza ,,konstrukcją” tego czynu. Jeżeli zaś clrodzio zapatrywanie prawne, które wiązaioby Sąd Il qüü, 10 1"la1_9ZY Z9U\f"dZ}'C› ze brak jest w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego z drna 21 maja 2005i r. fgkíegü zapatrywania w ścisłym znaczeniu tego pojęcia (zob. postanowię- nie sądu Najwyższego z dnia 2_1uieg0 2009 1., 11 KK 224(0ş, OÊNKW 2009, z, 5, poz. 39, LEX nr_48(›194, teza 1), nadto, C0 WY/Ze] WS 3231103 domniernane z treści wyroku zapatrywanie nie mogło usunac wykreowanß] tym wyrokiem przeszkody proccsowej. _ _ _ Mając to Wszystko na uwadze, Sąd Najwyzszy orzekł jak W WYYOIG1' 15 WYROK Z DNIA 5 STYCZ IA 2011 R. V KK 116/1 Niestawiennic należycie powi olnionego o terminie rozprawy gpglaeyjnej pełnom nika Wyzna nego dla wnioskodawcy Z POWOĆIH określonego w art. 79 1 pkt 3 k. .k. tamuje rozpoznanie sprawy 0 od- Szlwdgwanie dochodzon a po stawie art. 552 k.p.k. (2111. 79 § 3 k'P-k' w zw. z art. 450 § 3 k.p.k.i 555 § 3 k-P-k-Ĺ Przewodniczący' sçdz 'SN J. Sobczak. _ Sędziowie SN: _ Cesc sprawozaifilwüüi, Pufizkfmfa' Prokurator okuratwy G eralnej: L. N0wüÍ<0WS'7fl~ _ Sąd Najwyższy w rawie Stefana L., o z dośćuczynioniß Złl HÍCSÍUSZ119 zatrzymanie, po ro oznaniu w Izbie Karnej n ozptrawie W dn1u 5 stycznia 2011 ;_ kasacji, iesionej przez pełnomocnika moskodawcy od Wyfükü Sądu Apęlaçyj go w W. z dnia 7 października 2 9 r., utrzymüjąœgo W mocy Wyrok S du Okręgowego W L. z dnia 10 cze a 2009 r., 11 C 11 y lit karżony wyrok i p r z e k a 2 a ł sprawe Są owi Apelacyjne- mu w W. o ponownego rozpoznania (...). _ Uzasadnienie: I Sad Ókręgowyw L. wyrokiem z dnia 10 czerwca 2009 I-› Oddam .osck 43 41 Ste a L. o zadośćuczynienie za niewątpliwie niesiuszne zatrzytnanie w dniu maja 2006 r. przez ftlnkcjonariuszy Policji. W a elacji zarzucono błędy' w ustaleniach _faktyczznyc oraz obrazę prawa ni "terialnego w postaci art. 244 § ]_ k.p.k. i art. 15 tawy o Policji, po czym `esiono o zmianę zaskarżonego wyroku i zas dzenie żądanego zadośćuc ' nia aibo uchylenie orzeczenia i przeka nie sprawy Sądowi pierwszej insta cji do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z d 'a 7 października 2009 r. Sąd elacyjny W W utrzymał w mocy zaskarżon Wyrok. Kasację od Wyro Sądu odwoławczego ósł pełnomocnik wniosko- dawcy z urzędu, zarzu ' jąc wystąpienie uc bienia wymienionego W art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., ponieważ W rozpra ie apelacyjnej nie uczestniczył pełnomocnik wnioskodawcy, oraz raż e naruszenie: art. 5 ust. 1 Iit. c Europejskiej konwencji o očhronie pr wa człowieka i podstawowych wol- ności, art. 41 ust. 1 Konstytucjł\RP az art. 244 § 1 k.p.k., a nadto obraze an. 2 § 2, art. 4, art. 5 § 2, art. 7' _ 424 § 1 k.p.k. W konkluzji skarżący wnosii chylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowernu po ownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi n' kasacj\ rokurator wnosii o jej oddaienie, natomiast na rozprawie k' acyjnej pr ator Prokuratury Generalnej postulowai o uwzględnie e kasacji z u gi na wystąpienie uchybienia z art. 439 § 1 pkt 10 k.p. ` Sąd Najwyższy zw ` ł, co następuje. Trafny jest zarzu zaistnienia tzw. bezwzg dnego powodu odwoław- czego, określoneg w art. 439 § 1 pkt 10 część uga k.p.k. Przypomnieć należy, że Sąd O şgowy na rozprawie w dniu 2b}p1aja 2007 r. wyznaczył wnioskodawcy a podstawie art. 55§ § 3 zd. 2 k. k. w zw. z art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. pal omocnika z urzędu po przeprowadžcniu dowodu z opinii dwóch biegł 'h lekarzy psychiatrów, złożonej W spra 'e II K 731,"06 Sądu Rejonowe w L., którzy stwierdzili u Stefana L. cechy sobowości para- noicznej, ` w związku z tym znacznie ograniczoną możn ść rozpoznania znaczen czynu oraz pokierowania swym postępowaniem polegającego na znie ażeniu funkcjonariuszy Policji bezpośrednio przed z trzymaniern wnios odawcy (art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k.). W spra 'e tej biegli osta cznie stwierdzili, że Stefan L. z uwagi na chorobę psychiczrią w posta- ci z połu urojeniowego tempore criminis' miał całkowicie zniesioną poczy- taińość i „może uczestniczyćw postępowaniu karnym w sensie fizycznym, natomiast nie jest W stanie samodzielnie realizować linii obrony z uwagi „_-» _____ _ _ _ .. . --.-'.-.'.'-=:\›=-=-="›H¬"›-=---¬'›'===-1'--'=-='í5a "~=~Ê=í"f-* Ż7*'*7¬7¬”"* "“' ' "f" “ŻW " __