Postanowienie II A Kzw 691/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 6 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II A Kzw 691/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 6 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Marcin Cieślikowski po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. W. S. A. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt V2 Kow 5096/13 w przedmiocie obciążenia skazanego M. W. kosztami leczenia w kwocie 1.976 złotych na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a 1) zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy ; 2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. G. kwotę 295, 20 złotych w tym VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielona skazanemu z urzędu w postępowaniu wykonawczym. U z a s a d n i e n i e W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego obrońca skazanego zarzucił: --- STRONA 2 --- - naruszenie przepisu prawa materialnego art. 119 § 1 kkw przez jego zastosowanie w niniejszej sprawie pomimo, iż przepis ten stwarza Sądowi jedynie możliwość obciążenia skazanego kosztami związanymi z leczeniem, zaś decyzja Sądu Penitencjarnego podjęta została bez należytej w takich sprawach, a przede wszystkim w tej sprawie ostrożności, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść przez ustalenie, że skazany M. W. jest w stanie i ma możliwości poniesienia tych kosztów w sytuacji kiedy nie ma on żadnego majątku, oszczędności, nie pracuje odbywając karę, zaś świadczenie jakie mu przysługuje renta socjalna z racji orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jest w okresie odbywania kary wstrzymana. Nade wszystko, iż zgodnie z przepisami odnoszącymi się do egzekucji komorniczej świadczenie w postaci renty socjalnej nie może być zajęte przez organ jakim jest Komornik (a takie właśnie świadczenie jest przyznane skazanemu ) oraz: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść przez bezkrytyczne przyjęcie za opinią psychologiczną z dnia 30.01.2014 r. że działanie skazanego miało charakter instrumentalny, a co za tym idzie przyjęcie zaistnienia związku przyczynowego między działaniem M. W., a skutkiem w postaci kosztownego leczenia skazanego, pomimo, iż z treści wyjaśnień tego skazanego wynika, że nie pamięta on okoliczności zaistnienia samouszkodzenia, a przede wszystkim żałuje za nie i nigdy już podobnego czynu nie popełni, i nie wyjaśnienie czy samouszkodzenie to ma również tło zaburzeń osobowości skazanego. W oparciu o wyżej wskazane zarzuty autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w punkcie I szym przez Sąd Odwoławczy i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego jej w tym zakresie rozpoznania, albo: zmianę zaskarżonego postanowienia w punkcie I szym co do istoty sprawy przez odstąpienie od obciążenia skazanego M. W. kosztami leczenia. Rozpoznając zażalenie sporządzone przez obrońcę skazanego Sąd Apelacyjny nie podzielił sformułowanych w nim zarzutów oraz wniosku. Zarzut obrazy przepisu prawa materialnego to jest art. 119 § 1 kkw nie jest uzasadniony. Podkreślić należy, że nierozważnie obciążenia kosztami postępowania stanowiłoby ewentualnie błąd w ustaleniach faktycznych, a nie obrazę prawa materialnego. Tylko w przypadku gdy ustalenie faktycznie nie budzi wątpliwości jest możliwa obraza prawa materialnego, co w niniejszej sprawie nie wchodzi w grę. Kwestia możliwości pokrycia kosztów leczenia została prawidłowo ustalona przez Sąd Okręgowy w Świdnicy. Rent socjalna wbrew twierdzeniu autora zażalenia nie jest wyłączona z egzekucji a zatem będzie możliwość wyegzekwowania tej należności. Wbrew twierdzeniom autora zażalenia Sąd Okręgowy 2 --- STRONA 3 --- miał podstawę do ustalenia, że uszkodzenie ciała miało charakter instrumentalny, co trafnie ustalono na podstawie opinii psychologicznej. W oparciu o powyższe opinia psychologiczna trafnie została ustalona, że skazany miał pełną świadomość dokonując samouszkodzenia. Z powyższych powodów należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie 3