Postanowienie II A Kzw 508/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karn

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II A Kzw 508/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Marcin Cieślikowski Protokolant Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego A. G. s.W. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt IV Kow 2277/13/wz w przedmiocie udzielenia skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a zmienić zaskarżone postanowienie w pkt. II przez wyznaczenie okresu próby do dnia 14 kwietnia 2016 r. w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE W zażaleniu na udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia prokurator zarzucił: I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym przyjęciu wbrew negatywnej opinii Dyrektora Zakładu Karnego w Z., jak i wbrew danym z wywiadu środowiskowego, iż cele kary orzeczonej wobec skazanego zostały osiągnięte, a nadto, że można uznać istnienie co do jego osoby dodatniej prognozy kryminologicznej, co dało podstawę do uwzględnienia wniosku skazanego i udzielenia mu warunkowego przedterminowego zwolnienia, podczas gdy właściwości i warunki osobiste skazanego, który odbywa drugą z kolei karę pozbawienia wolności za czyn z art. 207 § 1 kk, popełniony w warunkach powrotu do przestępstwa, posiada negatywną opinię w miejscu zamieszkania, nie utrzymuje kontakty z osobami najbliższymi i nie posiada skonkretyzowanych perspektyw dotyczących źródła utrzymania po opuszczeniu zakładu karnego, przed osadzeniem w którym również nie pracował nie uzasadniają przekonania, iż skazany swą postawą wykazał, iż zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa, jakim jest warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, tym bardziej, iż w trakcie jej odbywania nie wyróżniał się niczym poza przestrzeganiem reguł obowiązujących w zakładach penitencjarnych, czego wyrazem jest uzyskanie tylko i wyłącznie jednej nagrody kodeksowej za uczestnictwie w programie będącym elementem nałożonych na niego zadań, nadto, w przeszłości, pozostając na wolności, nie wywiązywał się z obowiązków nałożonych przez kuratora. --- STRONA 2 --- II. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na nie zastosowaniu wśród środków związanych z poddaniem sprawcy próbie takich, które mogłyby zapobiec ponownym naruszeniu przez skazanego tego samego dobra prawnego, w szczególności poprzez nie orzeczenie sposobu kontaktowania się z pokrzywdzonymi w oparciu o treść przepisu z art. 72 § 1 pkt 7a, w wyniku czego, wydane orzeczenie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu niniejszego zażalenia wyrażonego w punkcie poprzednim, nie nakłada na skazanego obowiązków, kontrola wykonania których będzie adekwatna dla oceny jego zachowania na wolności . W oparciu o powyższe zarzuty autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i odmówienie skazanemu A. G. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, zaś w przypadku nie uwzględnienia I zarzutu, o modyfikację zaskarżonego orzeczenia, poprzez nałożenie na skazanego obowiązku wymienionego w treści art. 72§ 1 pkt 7a kk. Rozpoznając zażalenie Sąd Apelacyjny nie podzielił sformułowanych w nim zarzutów oraz wniosków. Stanowisko Sądu Okręgowego, który uznał, że ze względu na stan zdrowia i wiek jest możliwe ustalenie dodatniej prognozy kryminologicznej wobec skazanego A. G. zasługują na aprobatę. Podkreślić wypada wbrew zarzutom zażalenia, że skazany ukończył wszelkie możliwe terapie: takie jak program skierowany do sprawców przemocy w rodzinie, uczestnictwo w programie leczenia uzależnień od alkoholu i w konsekwencji uczestnictwo w zajęciach grupy AA na terenie jednostki. Z tego punktu widzenia nie jest uzasadniony zarzut, że Sąd nie mógł zaufać skazanemu, uznając, że jest możliwa oraz celowa resocjalizacja jego w warunkach wolnościowych pod nadzorem kuratora. Stanowisko administracji zakładu karnego o braku sprzeciwu uwzględnia wniosek o warunkowe zwolnienie jest istotnym argumentem, za rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego. W ocenie Sądu Apelacyjnego ustalenia wobec skazanego relacji na wolności z rodziną, która była stroną pokrzywdzoną wymaga działań bieżących na wniosek kuratora trudnych do dekretowania w chwili rozpoznania wniosku. Zdaniem Sądu Apelacyjnego rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego nie zawiera błędu w ocenie prognozy kryminologicznej, a argument, że obecnie skazany odbywa kolejną karę za znęcanie się nad rodziną (art. 207 § 1 kk) uwzględniony został w przesłankach formalnych określonych w art. 78 § 2 kk co wyklucza ocenę tej kwestii ponownie w ramach przesłanek merytorycznych określonych w art. 77 § 1 kk. Określenie w niniejszej sprawie na etapie udzielenia warunkowego zwolnienia sposobu kontaktowania się z pokrzywdzonymi byłoby trudne do prawidłowego rozstrzygnięcia i zdaniem Sądu Apelacyjnego takie kwestie należy zastrzec inicjatywie kuratora, który będzie miał możliwość precyzyjnego określenia wniosku do Sądu penitencjarnego w ramach uprawnień określonych w art. 173 § 2 pkt. 5 kkw. Z tych też powodów akceptując rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy, z tym tylko, że uwzględniając zarzut i wniosek prokuratora w II instancji działając w ramach uprawnień określonych w art. 434 § 1 kpk prawidłowo określono okres próby od daty prawomocnego rozstrzygnięcia . Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie