Postanowienie II A Kzw 492/10 POSTANOWIENIE

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II A Kzw 492/10 POSTANOWIENIE " Dnia 28 czerwca 2010r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w Il Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Kociubiński Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego K. D. zażaleń wniesionych przez skazanego i jego obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 30 marca 2010r. (sygn. akt IV Kow 96/10/wz) w przedmiocie umorzenia postępowania o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 $ 1 kpk w zw. z art. 1 $ 2 kkw postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 marca 2010r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 96/10/wz Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia | skazanemu K. D. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, wskazując, że skazany nie spełnia przesłanek przewidzianych --- STRONA 2 --- / treścią art. 155 $ 1 kkw, gdyż przed okresem korzystania z rocznej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności odbył niecały miesiąc kary, a ustawa określa ten czas na okres 6 miesięcy. .. Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca skazanego, zarzucając mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazę prawa, a to art. 155 kkw, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, iż warunkiem formalnym dla udzielenia skazanemu warunkowego: przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary w trybie przewidzianym art. 155 kkw jest, by skazany odbył co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności przed udzieleniem pierwszej przerwy w odbywaniu kary, podczas gdy literalne brzmienie wskazanego wyżej unormowania tezy takiej nie potwierdza. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu skazanego z odbycia pozostałej części kary pozbawienia wolności, ewentualnie zaś — o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Powyższe postanowienie zaskarżył również skazany, kwestionując słuszność rozstrzygnięcia. Nadto przedstawił sytuację swojej rodziny. Wskazał na brak po stronie osób najbliższych dostatecznych środków finansowych na zapewnienie utrzymania, podkreślił również fakt schorzeń występujących u jego dzieci. Podnosząc powyższą argumentację skazany wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: : 2 --- STRONA 3 --- / Zażalenia zasługują na uwzględnienie w części, w jakiej kwestionują stanowisko Sadu Okręgowego o niespełnieniu przez skazanego przewidzianych w art. 155 $ 1 kkw przesłanek formalnych do skorzystania z warunkowego przedterminowego zwolnienia. Podzielić należy stanowisko obrońcy skazanego, że interpretacja art. 155 $ 1 kkw przeprowadzona została przez Sąd | instancji w sposób niezasadnie zawężony i w istocie sprzeczny z wykładnią literalną. powyższego przepisu. Ustawodawca wskazując wymogi formalne dla udzielenia warunkowego zwolnienia na podstawie art. 155 $ 1 kkw wymaga jedynie, aby przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności trwała co najmniej jeden rok, a skazany odbył co najmniej 6 miesięcy kary, która nie została orzeczona na okres powyżej 3 lat. Nie podaje zaś w jakim okresie — czy przed, czy też po skorzystaniu z przerwy - kara powyższa miałaby zostać odbyta. Oczywiste jest jedynie, że konieczne jest rozpoczęcie odbywania kary, gdyż w przeciwnym razie niemożliwym byłoby skorzystanie z instytucji przerwy. W związku z powyższym nie sposób zgodzić się z poglądem wyrażonym w przywoływanym przez Sąd I instancji postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 1999 r. (Il AKz 233/99, KZS 1999/5/41), że „(...) zwolnienie na tej podstawie jest dopuszczalne wtedy jedynie, gdy skazany po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary korzysta z przerwy trwającej co najmniej rok i rokuje przestrzeganie prawa z art. 77 $ 1 kk”. Ustawa nie używa bowiem terminu „po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary”, a wymaga jedynie - aby „skazany odbył co najmniej 6 miesięcy kary”. Niewątpliwie, gdyby intencją ustawodawcy było warunkowanie możliwości udzielenia środka probacyjnego od zależności pomiędzy okresem odbycia kary, a terminem korzystania z przerwy, dałby temu wyraz w przepisie. Użyty zaś w artykule 155 $ 1 kk termin „odbył co najmniej 6 miesięcy kary” wskazuje, że warunek ten musi być spełniony_w chwili 3 --- STRONA 4 --- / się o możliwość skorzystania ze środka probacyjnego, jakim jest warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, nie zaś już w momencie_udzielania przerwy w karze. Za słusznością powyższego stanowiska przemawia fakt, że nie może znajdować się w gorszym położeniu skazany, który już po odbyciu mniejszej części kary niż 6 miesięcy, potwierdził swoim zachowaniem i postawą wykazywaną w okresie udzielonej mu przerwy w karze, że będzie przestrzegał porządku prawnego, od skazanego, który powyższy warunek spełniłby dopiero po dłuższym — 6 — miesięcznym okresie izolacji. Nie można także podzielić stanowiska Sądu Apelacyjnego w Krakowie, że jedynym założeniem regulacji przewidzianej w.art. 155 $ 1 kkw jest, aby skazani po upływie rocznej przerwy nie wracali już do zakładu karnego, a mogli skorzystać z przedterminowego zwolnienia (por.: postanowienie z dnia 28 stycznia 2008 r., II AKzw 22/08, KZS 2008/4/59). Powyższe twierdzenie pozostaje w sprzeczności z założeniem, że warunkowe zwolnienie może być udzielone po rozpoczęciu odbywania kary, nie jest zaś konieczne, by nastąpiło bezpośrednio po upływie okresu przerwy, przed osadzeniem skazanego w żakładzie karnym celem odbywania dalszej części kary (tak: Komentarz do art. 155 Kodeksu karnego wykonawczego, Z. Hołda, K. Postulski, LEX/ Arche, 2008r.). Nadto niepowrót do zakładu karnego po okresie przerwy w karze nie jest niewątpliwie najważniejszym celem rozwiązania przyjętego w art. 155 kkw. Ratio legis tego przepisu polega bowiem na niecelowości wykonywania kary pozbawienia wolności, wobec skazanego, który sprawdził się podczas przebywania w warunkach wolnościowych i przez okres co najmniej 1 roku prawidłowo funkcjonował w społeczeństwie. Niewątpliwie wówczas jego zachowanie przez okres niewykonywania kary rokować może, że w przyszłości 4 --- STRONA 5 --- / będzie on przestrzegał porządku prawnego, chociaż reszta kary nie zostanie wykonana. Jednocześnie nie można tracić z pola widzenia faktu, że instytucja warunkowego zwolnienia przewidziana w art. 155 „kkw może zostać zastosowana wyłącznie w stosunku do skazanego, wobec którego orzeczono karę w wymiarze nie przekraczającym trzech lat, a zatem wskazującym na stosunkowo niedużą wagę popełnionego bezprawia. Okres odbycia co najmniej sześciu miesięcy kary stanowi zaś niezbędny element odczucia dolegliwości kary, której rzeczywisty wymiar zostaje zmniejszony, jako swojego rodzaju nagroda za prawidłowe zachowanie. Niezasadne jest zaś założenie, że powrót do zakładu karnego po okresie korzystania z przerwy i dalsze odbywanie kary zahamuje zaawansowany już próces poprawy skazanego. Ponowne osadzenie go w zakładzie karnym stanowi bowiem niewątpliwie weryfikację postawy skazanego. Jeśli po powrocie do zakładu karnego jego zachowanie utrzymywało się na dobrym poziomie, to tym bardziej zasługuje na dobrodziejstwo skorzystania z przedmiotowej instytucji. Okoliczność powyższa dowodzi bowiem stabilizacji jego pozytywnej postawy. Wskazać jednocześnie należy, że Sąd | instancji przyjmując, że skazany nie spełnia warunków formalnych do skorzystania z instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia przewidzianej w art. 155 81 kkw, nie dokonał analizy okoliczności z art. 77 $ 1 kk, składających się na prognozę kryminologiczno — społeczną. Wobec braku ustaleń w tym zakresie, reformacyjne orzeczenie ze strony Sądu Apelacyjnego jest wykluczone. Uwzględnienie zarzutów wskazanych w zażaleniach obrońcy i skazanego nakazuje uchylić zaskarżonego postanowienia i przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. : 5 --- STRONA 6 --- / Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien jeszcze raz zbadać w stosunku do K. D. formalne warunki do skorzystania z przedmiotowego środka probacyjnego, przewidziane w art. 155 kkw, z uwzględnieniem podniesionych wyżej uwag krytycznych w stosunku do zaskarżonego postanowienia, a następnie w razie ich spełnienia - dokonać analizy przesłanek wskazanych w art. 77 $ 1 kk. Podkreślić jednocześnie trzeba, że samo zaistnienie warunków formalnych do. skorzystania z warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary bez ograniczeń wynikających z art. 78 kk i art. 79 kk, w żaden sposób nie obliguje sądu do zastosowania przedmiotowej instytucji, stwarza zaś jedynie potencjalną możliwość w tym zakresie. W związku z nie rozważeniem przesłanek z art. 77 kk Sąd I instancji winien dokonać ustaleń w tym zakresie, a następnie wydać prawidłowe rozstrzygnięcie i należycie je uzasadnić. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił — jak na wstępie. Pouczenie: < Na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje. 6