Postanowienie II A Kzw 398/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karn

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II A Kzw 398/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Marcin Cieślikowski Protokolant Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego S. G. s. K. zażalenia wniesionego przez skazanego i jego obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 28 lutego 2014 r. sygn.akt IV Kow 604/14/wz w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Rozpoznając zażalenie skazanego i jego obrońcy na odmowę udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia Sąd Apelacyjny nie podzielił argumentów skazanego. Wprawdzie Sąd Okręgowy zacytował nieaktualną treść art. 77 § 1 kk albowiem „sposób życia przed popełnieniem przestępstwa” od 1 stycznia 2013 r. nie jest przesłanką do ustalenia prognozy kryminologicznej to jednak nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku. Podzielić należy pogląd, że dobre zachowanie w zakładzie karnym jest warunkiem niezbędnym, ale niewystarczającym do ustalenia dodatniej prognozy. W ocenie Sądu Apelacyjnego rodzaj przestępstw, za jakie skazany odbywa karę nie popełniają ludzie z „marginesu” lecz tzw. „białe kołnierzyki”, którzy w zakładzie karnym zachowują się z reguły właściwie. Ocena prognozy kryminologicznej jest niewątpliwie trudniejsza i w związku z tym pomocnym może być dowód z opinii psychologicznej. Nie zakończone postępowanie karne brak wyroku II instancji w sytuacji nieprawomocnego uniewinnienia generalnie nie jest przeszkodą w uwzględnieniu wniosku o warunkowe zwolnienie, aczkolwiek gdyby wyrok Sądu I instancji utrzymał się byłaby to istotna informacja dla ustalenia prognozy kryminologicznej. Akceptując rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie