Postanowienie II A Kzw 19/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II A Kzw 19/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Marcin Cieślikowski Protokolant Marta Markiewicz-Khalouf Po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. P. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 23 grudnia 2013 r. sygn. akt III Ko 383/13 w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22.05.2013 r. w sprawie III K 138/12 i utrzymany następnie w mocy wyrok S.A. we Wrocławiu z dnia 19.09.2013 r. w sprawie II A Ka 270/13 na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE W zażaleniu na odmowę odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności działając w imieniu skazanego obrońca zarzucił obrazę prawa procesowego to jest art. 150 § 1 i 2 kkw oraz art. 151 § 1 kkw poprzez nieuwzględnienie wniosku skazanego o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności, w sytuacji gdy natychmiastowe wykonanie kary może spowodować dla zdrowia skazanego poważne niebezpieczeństwo i pociągnąć dla jego rodziny zbyt ciężkie skutki. W oparciu o powyższy zarzut autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia oraz uwzględnienie wniosku skazanego w całości. Rozpoznając zażalenie sporządzone przez obrońcę skazanego Sąd Apelacyjny nie podzielił sformułowanych w nim zarzutów oraz wniosku. Na wstępie należy podkreślić, że autor zażalenia błędnie sformułował zarzut obrazy prawa procesowego to jest art. 150 § 1 i 2 kkw oraz art. 151 § 1 kkw. Powołane tutaj przepisy zawarte są w kodeksie karnym wykonawczym, ale mają charakter materialny określają przesłanki obligatoryjne udzielenia przerwy art. 150 § 1 kkw oraz fakultatywny art. 151 § 1 kkw. Jak wynika z treści uzasadnienia zażalenia autor jego w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne co odpowiada podstawie określonej w art. 438 pkt 3 kpk. Zdaniem Sądu Apelacyjnego stwierdzono, że Sąd zaniechał „dalszej inicjatywy dowodowej” po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłych psychiatrów jest chyba nieporozumieniem --- STRONA 2 --- skoro skazany był reprezentowany na posiedzeniu przez obrońcę który nie żądał uzupełnienia opinii biegłych, a także nie wnosił o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych. W ocenie Sądu Apelacyjnego autor, zażalenia nie przedstawił żadnych okoliczności, które podważyłyby opinie biegłych. Z tych też powodów, nie ma jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania ustaleń, że skazany może odbywać karę pozbawienia wolności z zastrzeżeniem, że winno to mieć miejsce na oddziale terapeutycznym Z.K. dla osób z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi. Zupełnie nietrafny jest zarzut odwołujący się do treści art. 151 § 1 kkw, a więc twierdzenie o zabezpieczenie potrzeb majątkowych rodziny w sytuacji gdy dotychczas nie podjął on pracy. Akceptując w pełni argumenty przedstawione w tym zakresie przez Sąd Okręgowy należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie