Postanowienie II A Kzw 187/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II A Kzw 187/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski po rozpoznaniu w sprawie skazanego A. C. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2013r. sygn. akt III K 209/10 w przedmiocie odmowy umorzenia kary grzywny i kosztów sądowych na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 listopada 2013r. nie uwzględnił wniosku skazanego A. C. o umorzenie kary grzywny i kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w stosunku do skazanego nie może być mowy o „szczególnie uzasadnionym przypadku” w rozumieniu art. 51 kkw. Za odmową uwzględnienia wniosku skazanego przemawia również brak zmiany jego sytuacji materialnej od czasu wydania wyroku skazującego. Postanowienie to zaskarżył skazany, podnosząc, iż obecnie nie ma możliwości uiszczenia grzywny, gdyż przebywa w areszcie śledczym. Nadto posiada dwoje dzieci i żoną, którzy pozostają na jego utrzymywaniu. Zadeklarował, że mógłby wykonywać prace społeczne lub uiszczać grzywnę w ratach – obecnie po 50 złotych miesięcznie, a po opuszczeniu aresztu śledczego – po 150 zł miesięcznie. Podnosząc powyższe okoliczności skarżący wniósł o „pozywane rozpatrzenie jego prośby”. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje : Zażalenie jest bezzasadne, a wniosek w nim zawarty nie może zostać uwzględniony. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, iż umorzenie kary grzywny i kosztów sądowych byłoby w stosunku do A. C. nieuzasadnione. Analiza sytuacji skazanego dokonana przez Sąd I instancji jest w pełni prawidłowa. Warunkiem umorzenia grzywny i kosztów sądowych jest ustalenie, że jej wykonanie jest niemożliwe lub niecelowe (art. 51 kkw i art. 206 § 2 kkw). Dodatkowo wskazać należy, że owa niemożliwość lub niecelowość wykonania kary musi zaistnieć już po wydaniu wyroku przez sąd skazujący. Gdyby bowiem zachodziła w chwili wyrokowania, sąd nie nałożyłby kary grzywny (art. 58 § 2 kk) i nie obciążyłby skazanego kosztami postępowania. Przy braku znaczącej --- STRONA 2 --- zmiany w położeniu A. C. na etapie postępowania wykonawczego nie można zmieniać ustaleń sądu, który wydał wyrok w sprawie, że skazany jest w stanie uiścić grzywnę i koszty sądowe lub będzie je można ściągnąć w drodze egzekucji, gdyż w istocie oznaczałoby to weryfikację orzeczenia sądu meriti. A. C. nie wykazał, by znajdował się w takim położeniu, którego zaistnienie można by uważać „za szczególnie uzasadniony wypadek” mogący skutkować umorzeniem grzywny i kosztów sądowych w całości lub części. Z powyższych względów nie można uznać, by położenie skazanego mieściło się w kategoriach wypadków zasługujących na szczególne uwzględnienie. Biorąc jednocześnie pod uwagę wysokość grzywny i kosztów sądowych, kwotę zadeklarowanej przez skazanego miesięcznej raty oraz fakt, że nie uzyskuje on dochodów, uznać należy, że rozłożenie kary grzywny i kosztów sądowych na raty nie spełniłoby swojej funkcji, a zatem byłoby bezzasadne. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny postanowił jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.