Postanowienie II 2 Kow 14/21 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2021 r. Sąd Okręgowy we Włocławku Sekcja ds. Penitencjarn

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II 2 Kow 14/21 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2021 r. Sąd Okręgowy we Włocławku Sekcja ds. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych II Wydziału Karnego w składzie: Przewodniczący- Sędzia Sądu Okręgowego Dariusz Kudelski po rozpoznaniu skargi skazanego ...................... na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku z dnia 30 grudnia 2020 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej na podstawie art. 7 $ 5 k.k.w. postanawia skargi nie uwzględnić, utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadnienie Decyzją Dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku z dnia 30 grudnia 2020 r. wymierzono skazanemu ...............e...e.ee... karę dyscyplinarną w postaci pozbawienia możliwości dokonania zakupów artykułów żywnościowych na okres do 3 miesięcy. Jak wynika z uzasadnienia podstawą takiego rozstrzygnięcia była odmowa wykonania przez skazanego polecenia wydanego przez uprawnionego funkcjonariusza SW tj. wyjścia i wejścia do wskazanej celi. Powyższą decyzję zaskarżył ................... podnosząc, że nie musiał być zmuszany do opuszczania celi. Skarga skazanego nie jest zasadna. Sąd nie dopatrzył się bowiem w niniejszej sprawie niezgodności wydanej decyzji z prawem. 'W niniejszej sprawie uzyskano informację od Dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku. Ustalono, że skazany ..............--..-e.. destrukcyjnie wpływał na atmosferę w celi mieszkalnej (sam generował mnóstwo skarg, pism dotyczących pracy administracji jednostki, namawiał także do ich pisania pozostałych współosadzonych). Nadto jest osobą egocentryczną, przekonaną o własnej wyższości, nie uznaje słowa sprzeciwu, czy też odmowy. Od razu się obraża, głośno komentuje, że wychowawca jest nieudolny, nie potrafi „nic załatwić, „robi mu pod górkę”. Domaga się nawet łamania przepisów przez wychowawcę. Wielokrotne próby korekty zachowania wymienionego nie przyniosły --- STRONA 2 --- pożądanego rezultatu. W związku z powyższym podjęto decyzję o przemieszczeniu skazanego do innej celi mieszkalnej (k.7). W dniu 18 grudnia 2020 r. osadzonemu wydano polecenie zmiany celu mieszkalnej z D/113 do celu D/206. ...............odmówił wykonania polecenia. Oddziałowy poinformował dowódcę zmiany o zaistniałej sytuacji. Po interwencji dowódcy wymieniony przeszedł do wyznaczonej celi D/206 (k.6,9). = Podczas podejmowania decyzji o wymierzeniu kary dyscyplinarnej za w/w zachowanie osadzony prezentował wysoce niepoprawną postawę. Odmawiając wyjaśnień przyznał się do wykroczenia opisanego we wniosku dyscyplinarnym. Ponadto potwierdził swoją winę w rozmowie z wychowawcą w czasie opiniowania wniosku dyscyplinarnego w dniu 28.12.2020 r.(k.1); Wypada zauważyć, że zgodnie z art. 116 $ 1 k.k.w. skazany ma obowiązek przestrzegania przepisów określających zasady i tryb wykonywania kary, ustalonego w zakładzie karnym porządku oraz wykonywania poleceń przełożonych i innych osób uprawnionych, a w szczególności m.in. poprawnego zachowania się. W myśl natomiast art. 142 $ 2 k.k.w. skazany podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione naruszenie nakazów lub zakazów wynikających z ustawy, regulaminu lub innych przepisów wydanych na jej podstawie albo ustalonego w zakładzie karnym lub miejscu pracy porządku, zwane dalej "przekroczeniem". Z kolei jak stanowi $ 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno — porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności, w razie potrzeby skazany może być przeniesiony w każdym czasie z celi mieszkalnej, którą zajmuje, do innej celi mieszkalnej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż zachowanie skazanego polegające na odmowie wykonania polecenia zmiany celi mieszkalnej, do którego przyznał się w złożonych wyjaśnieniach stanowiło przewinienie uzasadniające nałożenie kary dyscyplinarnej. Wymierzona natomiast skazanemu kara jest zgodna z rodzajem kary dyscyplinarnej przewidzianej w art. 143 $ 1 pkt5 k.k.w. W świetle powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone decyzja jest niezgodna z prawem, a tym samym należało ją utrzymać w mocy.