Postanowienie II 2 Kow 1303/20 POSTANOWIENIE Dnia 26.03.2021 r. Sąd Okręgowy we Włocławku Sekcja d.s. Penitencjarn

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II 2 Kow 1303/20 POSTANOWIENIE Dnia 26.03.2021 r. Sąd Okręgowy we Włocławku Sekcja d.s. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący- SSO Dariusz Kudelski po rozpoznaniu skargi skazanego .....seseeeveeeeesenooresonneeeeee na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku z dnia 30.11.2020 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej w postaci umieszczenia w celi izolacyjnej na podstawie art. 7 par. 5 k.k.w. postanawia skargi nie uwzględnić, utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadnienie Skazany ...........eeveeeeeeeeee. Złożył skargę na Decyzję Dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej w postaci umieszczenia w celi izolacyjnej na okres 14 dni. W uzasadnieniu skargi skazany podnosił, że Zastępca Dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku .......................W sposób niejasny, niecywilizowany, pokrętny usiłował uzasadniać swoją decyzję o wymierzeniu mu kary izolacji. Skazany podniósł także, że istnieje uzasadnione podejrzenie niewłaściwego obsadzenia osób uczestniczących w Komisji Penitencjarnej, a nadto, że ilość zarzucanych mu przewinień nie znajduje odzwierciedlenia w ilości czterech przewinień „wyimaginowanych przez funkcjonariuszy”. W uzupełnieniu uzasadnienia skargi, do którego wezwano skazanego, eeeesseeeseeeeee. „Wskazał, Że nie mogło mieć miejsca przechowywanie przez niego artykułów żywnościowych, ponieważ nie otrzymuje paczek żywnościowych ani higienicznych, a ujawnione artykuły spożywcze nie należały do niego, zaś wychowawca i zastępca dyrektora fałszywie go oskarżyli. Skarżący podniósł, że funkcjonariusz Służby Więziennej seeesaeeesssseesessseeeee MŚCI się na nim za skargę, której przedmiot stanowiło nie doprowadzenie skazanego na widzenie z adwokatem na czas, skutkiem czego adwokat oczekiwał 40 minut, następnie wyszedł, zaś skazany został doprowadzony dopiero po 25 minutach od tej chwili. ..................... o wskazał, że nie przyznał się do pozostawienia na parapecie artykułów żywnościowych i przemysłowych, ponieważ nie dokonywał zakupów w 'kantynie, zaś otrzymywaną żywność na bieżąco spożywał. Co do artykułów przemysłowych, wskazał, że przechowuje je w szafce oraz szufladzie pod łóżkiem. W ocenie skazanego, kara --- STRONA 2 --- dyscyplinarna została mu wymierzona w ramach solidarności z funkcjonariuszem Służby Więziennej, przeciwko któremu toczy się postępowanie w sprawie przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków. Ustosunkowując się do wniosku o ukaranie za utrudnianie przeprowadzenia kontroli pobieżnej, skazany podał, że również wniosek ten stanowił formę zemsty na nim, ponieważ funkcjonariusz, jego- osobę niepełnosprawną- trzymał za lewe ramię (bark) oraz odpychając przyciskał go do ściany, a skazany wielokrotnie „zwracał uwagę ww. funkcjonariuszowi”, eseersseseeeesseeseeeee. Zaprzeczył, jakoby używał wobec funkcjonariuszy słów wulgarnych, krzyczał na korytarzu, a nadto podał, że funkcjonariusz jest osobą konfliktową, niegodnie odnosi się do osadzonych, w tym i jego, a wręcz prowokuje go do zachowań pozwalających na złożenie wniosku o jego ukaranie. Skazany podniósł, że przypisanie mu używania słów wulgarnych ma swoje źródło w rejestrowaniu przez kamery jedynie obrazu, co wykorzystują funkcjonariusze Służby Więziennej wypisując wnioski o ukaranie za niebyłe zdarzenia. Nadto skarżący zarzucił, że nie powinien być umieszczony w celi izolacyjnej na okres 14 dni ani nawet na 1 dzień, z uwagi na podjęcie przez niego w przeszłości próby samobójczej poprzez skok z wysokości, a psycholog oceniająca jego stan przy okazji wymierzania kary dyscyplinarnej nie przyjmowała żadnych jego argumentów i „chroniła interesy służby więziennej”. Wniosek funkcjonariusza .......................see.e... Skazany ocenił jako fałszywy, ponieważ nie usiłował go uderzyć kratą, a jedynie stanął przed kratą, aby ją przesunąć w zawiasach by następnie przygotować się do kąpieli. Skazany opisał sytuację w ten sposób, że funkcjonariusz znajdował się za nim i nie było możliwości, aby uderzył go kratą, natomiast zwrócił mu uwagę, że przejście dla funkcjonariuszy znajduje się poza pomieszczeniem łaźni. W ocenie skazanego funkcjonariusz .................sevveveeeee.. prowokował innych osadzonych do zachowań, które zostały ostatecznie niesłusznie przypisane jemu. Skazany zarzucił, że wymieniony w zdaniu poprzedzającym funkcjonariusz celowo wchodził przez pomieszczenie łaźni, kiedy osadzeni byli rozebrani. Takie zachowanie wymienionego funkcjonariusza w ocenie skazanego stanowi próbę jego zastraszenia. 'W dalszej części uzasadnienia skazany podnosił niemające związku ze sprawą rzekome braki w wyposażeniu łaźni. W niniejszej sprawie Sąd uzyskał wyjaśnienia Dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku, wraz z załączoną dokumentacją, z której wynika, że w dniu 18.11.2020 r. i 19.11.2020 r. podczas sprawdzania zabezpieczeń techniczno- ochronnych w celi ujawniono przechowywane przez ............eseeeeev..wIla parapecie okna i kracie artykuły żywnościowe i przemysłowe, a na zwracaną uwagę nie feagował. Nadto z wyjaśnień wynika, że w dniu 24.11.2020 r. skazany utrudniał przeprowadzenie kontroli pobieżnej, zaś później tego dnia --- STRONA 3 --- | podczas kąpieli w łaźni usiłował uderzyć funkcjonariusza kratą przejściową. Za powyższe przewinienia ukarano skazanego łączną karą dyscyplinarną w postaci umieszczenia w celi izolacyjnej na okres 14 dni. Do wyjaśnień Dyrektor dołączył wnioski o wymierzenie kary dyscyplinarnej. Trzeba podkreślić, że skarga skazanego z art. 7 k.k.w. stanowi środek zaskarżenia opierający się tylko na jednej tylko przyczynie odwoławczej- niezgodności z prawem decyzji organów postępowania wykonawczego. W. myśl art. 142 $ 2 k.k.w. skazany podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione naruszenie nakazów lub zakazów wynikających z ustawy, regulaminu lub innych przepisów wydanych na jej podstawie albo ustalonego w zakładzie karnym lub miejscu pracy porządku, zwane dalej "przekroczeniem". Wymierzona skazanemu kara dyscyplinarna umieszczenia w celi izolacyjnej na okres 14 dni znajduje się w katalogu kar wymienionych w art. 143 k.k.w. Sąd w niniejszej sprawie w żadnym wypadku nie podziela podnoszonego przez skazanego zarzutu, jakoby uzasadnienie wymierzenia kary dyscyplinarnej przedstawione przez zastępcę Dyrektora ZK, było, jak usiłował wykazać ................... „niejasne, niecywilizowane, pokrętne”. Pomijając użycie przez skarżącego absurdalnego argumentu o „nieucywilizowaniu” uzasadnienia, trudno uznać, aby racjonalne argumenty przemawiające za wymierzeniem kary wymienione w tymże uzasadnieniu w postaci: niepoprawnego zachowania, nieprzestrzegania porządku wewnętrznego, używania słów wulgarnych i odmawianie poleceń wydanych przez funkcjonariuszy, stanowiły niejasne, czy też „pokrętne” uzasadnienie. Wręcz przeciwnie- wymierzenie kary zostało uzasadnione w sposób szczegółowy i przede wszystkim prawidłowy, a jego treść odpowiadała poczynionym ustaleniom w zakresie popełnionych przez skazanego przekroczeń dyscyplinarnych. Skazany nie wyjaśnił na czym miałoby polegać owo „podejrzenie niewłaściwego obsadzenia Komisji Penitencjarnej”, tym samym nie sposób ustosunkować się jakkolwiek do tego zarzutu. Wielokrotnie i uparcie podnoszony przez skazanego niemal we wszystkich składanych skargach zarzut „zmowy organów” zorganizowanej przeciw niemu w ramach odwetu za pisanie na funkcjonariuszy skarg i powodowanie wszczęcia postępowań karnych i cywilnych przeciw nim, co oczywiste nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd już wielokrotnie odnosił się do tego zarzutu, niemniej ponownie podkreślić należy, że nie sposób uznać, aby, funkcjonariusze Służby Więziennej mieli jakikolwiek interes w tym, aby bezpodstawnie karać osadzonych za, jak to ujął skazany, „wyimaginowane przewinienia”. Po pierwsze byłoby to całkowicie nieracjonalne choćby z tego powodu, że sporządzenie wniosku o ukaranie stanowi „dodatkowy obowiązek do wykonania dla funkcjonariusza, a nadto niekiedy rodzi konieczność składania dodatkowych do niego wyjaśnień. Nie należy również tracić z pola widzenia, że --- STRONA 4 --- złożenie takiego wniosku nie stanowi dla funkcjonariusza absolutnie żadnej korzyści, a wręcz przeciwnie- przysparza obowiązków. Trudno przy tym uznać, biorąc pod uwagę zasady logiki i doświadczenia życiowego, aby tego rodzaju czynności wykonywać dla własnej satysfakcji, czy też z chęci odwetu, albowiem sytuacja ta, gdyby przyjąć argumenty skazanego, musiałaby dotyczyć wielu innych osadzonych, gdyż nie tylko skarżący ............. składa różnego rodzaju zawiadomienia dotyczące funkcjonowania pracowników Służby Więziennej. W konsekwencji niewątpliwie owe represje winny dotyczyć także ich, a taka sytuacja nie ma miejsca. Biorąc pod uwagę fakt przetrzymywania żywności i innych przedmiotów na parapecie przez dwa kolejne dni, fakt uderzenia kratą i utrudnianie kontroli pobieżnej, zgadza się, wbrew twierdzeniom skazanego także liczba przypisanych mu przewinień. Jako całkowicie nieprzekonywujący należy uznać argument skazanego o braku możliwości przechowywania na parapecie żywności czy innych przedmiotów z uwagi na brak paczek i nie dokonywanie zakupów w kantynie. Bez wątpienia bowiem skazany może otrzymywane w ramach codziennych posiłków artykuły spożywcze zachowywać, czy nawet gromadzić je. Zarówno ten argument, jak i kolejny- o innym właścicielu ujawnionych przedmiotów- rzekomym współosadzonym skarżącego............., przede wszystkim jednak nie wytrzymał konfrontacji ze złożonymi przez skazanego u wychowawcy wyjaśnieniami, w treści których skazany przyznał się do przechowywania jogurtu na parapecie, a nadto nie podnosił, aby należał on do innego skazanego. Odnosząc się do argumentów skazanego, który wskazywał na „zwrócenie uwagi funkcjonariuszowi”, który podczas kontroli pobieżnej trzymał go za lewe ramię i przyciskał do ściany, to zwrócić uwagę należy, że z wyjaśnień funkcjonariusza sytuacja ta wyglądała zgoła inaczej. Przede wszystkim skazany używał wobec wykonującego obowiązki słów wulgarnych: „nie dotykaj mnie, nie masz takiego prawa, kurwa wzywaj mi tu zaraz inspektora i dyrektora i zrobię z tobą porządek”, a nadto głośno krzyczał. Z dalszych wyjaśnień skazanego wynika, że „zwracał uwagę funkcjonariuszowi, że nie ma prawa go kontrolować”. Tego rodzaju zachowanie z całą pewnością nie stanowiło „zwrócenia uwagi”, przy czym podkreślić w tym miejscu należy również fakt, że dyscyplinowanie funkcjonariuszy Służby Więziennej w żadnym razie nie leży w kompetencjach skazanego, lecz wyłącznie przełożonych tych funkcjonariuszy. Nie sposób uznać za uzasadniony argument skazanego na temat rzekomego „prowokowania” skazanych przez funkcjonariusza SW.....................ee-. , albowiem po pierwsze trudno znaleźć jakikolwiek po temu powód (o konieczności składania wniosków dyscyplinarnych w przypadku „sprowokowania” Sąd wypowiedział się już we wcześniejszej części uzasadnienia), a po drugie brak jest jakichkolwiek dowodów, poza twierdzeniami --- STRONA 5 --- skazanego, na taki stan rzeczy. Trudno także dopatrzyć się jakiejkolwiek korzyści dla funkcjonariusza, który miałby zachowywać się w ten sposób. Identyczna sytuacja ma miejsce w przypadku zarzutu dotyczącego bezpodstawnego | przypisywania używania słów wulgarnych przy wykorzystaniu braku nagrywania dźwięku przez kamery monitoringu- również brak racjonalnych powodów, by dać wiarę zarzutom skazanego. Bez wątpienia nie zasługuje na uwzględnienie także argument o braku możliwości wymierzenia skazanemu kary w postaci umieszczenia w celi izolacyjnej z uwagi na podjęcie próby samobójczej w przeszłości, albowiem zwrócić uwagę należy na fakt, że nie tylko incydent ten miał miejsce niespełna 16 lat temu, a zatem w odległym czasie, lecz przede wszystkim stan emocjonalny skazanego został oceniony przez psychologa przed samym wymierzeniem tej kary, co przesądza niewątpliwie o możliwości jej wymierzenia. Skazany ocenił wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej za uderzenie kratą funkcjonariusza jako fałszywy, ponieważ, jak wyjaśnił nie usiłował go uderzyć kratą, a jedynie stanął przed kratą, aby ją przesunąć w zawiasach by następnie przygotować się do kąpieli. Takie tłumaczenie skazanego ponownie nie znajduje potwierdzenia, w jego wyjaśnieniach składanych przy wniosku o wymierzenie kary, w których wskazał, że „No jak miałem wejść, stał i teraz wymyśla”. Tego rodzaju wyjaśnienia wskazują bezsprzecznie na potwierdzenie nie tylko, że zajście z uderzeniem kratą miało miejsce, lecz także, że skazany się go dopuścił „(...) stał, jak miałem wejść (...)”. Biorąc pod uwagę powyższe, brak jest podstaw aby uznać, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, z powodów wyżej przytoczonych, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania jej w mocy.